Minggu Kaping Slikur ing Wektu Biasa

Para sedulur kinasih ing sajroning Kristus…

Coba bayangna ing sawijining ésuk, panjenengan ngadeg ing pinggir lapangan anggegana, ing sabmburing pager wesi kang dhuwur.

Srengéngé anyar wae njedhul ing tatanan langit.

Ing ngarep panjenengan, ana sawijining buron wesi kang gedhé banget—pesawat Boeing 737—ngadeg meneng ing ndhuwur landasan semen kang jembar.

Kabèh katon abot.

Wesi kang semono gedhé lan aboté, roda-roda karet kang kandel, lan mesin jet kang ngemu bobot ton-tonan.

Yèn miturut pikiraning manungsa kang prasaja, kepriye bisa barang kang semono aboté iku mumbul menyang langit, ninggalaké bumi kang padhet, lan ngambang ing gegana kang tanpa wates?

Nanging banjur mesin iku wiwit muni.

Swarané saya suwé saya gumuruh, kedheré krasa tekan ing dhasar tlapakan suku kita.

Pesawat iku wiwit mlaku, saya suwé saya cepet, lan ing sawijining detik kang nengsemaké… rodané ninggalaké bumi.

Iku dudu sihir.

Iku amarga ana hukum alam kang luwih dhuwur tinimbang daya tarik bumi—hukum aerodinamika, hukum kawicaksanan kang wis tinata déning Gusti ing alam semesta.

Barang kang krasa abot banget ing bumi, nalika ketemu karo angin lan kacepatan kang bener, malih dadi entheng lan miber dhuwur ing mega-mega.

…

Ing waosan Injil dina iki, Gusti Yésus nggawa para sakabaté menyang laladan Kaisaréa Filipi.

Papan iku dudu papan sembarangan.

Kaisaréa Filipi dumunung ing sikilé Gunung Hermon, ing ngendi ana tebing-tebing watu karang kang dhuwur lan guwa-guwa peteng kang biyen dianggep déning wong kapafir minangka 'lawang ghoib' menyang alam pati.

Ing ngarep tebing watu kang gedhé lan nggegirisi iku, Gusti Yésus nyuwun pirsa marang para sakabaté:

*“Miturut panemuné wong akèh, Putrané Manungsa iku sapa?”*

Para sakabat mangsuli kanthi macem-macem panemu kang krungu ing dalan-dalan: saweneh ngarani Yochanan Pembaptis, saweneh Éliya, Yérémia, utawa salah sijining nabi.

Wong akèh mung nyawang Gusti Yésus saka njaba, saka apa kang bisa dideleng mripat lan dirasakaké déning pikiran manungsa.

Banjur Gusti Yésus ngetrapaké pitakon kang paling wigati, pitakon kang langsung ngenani atiné para sakabat—lan atiné kita dina iki:

*“Nanging miturut panemumu dhewé, Aku iki sapa?”*

Sepi…

Mokhal ora ana rasa mangu-mangu ing antarane para sakabat nalika krungu pitakon iku.

Banjur Simon Pétrus majeng lan mangsuli kanthi cetha lan tatag:

*“Panjenengan punika Sang Kristus, Putrané Gusti Allah kang gesang!”*

Iku wangsulan kang luar biasa.

Gusti Yésus nuli ngendika bilih Pétrus bisa ngucapake bab iku dudu amarga kapinteran daging lan getih—dudu amarga logika manungsa—nanging amarga kabuka déning Rama kang ana ing Swarga.

Lan ing kono Gusti Yésus maringi siji gambar kang dadi inti saka Sabda Dalem dina iki:

*“Ing ndhuwur watu karang iki Aku bakal ngedegaké Gréja-Ku… Lan Aku bakal maringi kunci Kratoning Swarga marang kowé.”*

…

Kunci.

Siji gambar prasaja nanging ngandhut makna kang jero banget.

Ing waosan kapisan saka Kitab Yesaya, kita uga krungu babagan kunci iku.

Gusti Allah nundhung Sebna kang sombong lan ngangkat Eliakim minangka pengurus padaleman suci.

Gusti ngendika: *“Aku bakal ngalungaké kunci omah Daud ing pundhaké; yèn dheweké mbukak, ora ana wong kang bisa ngutak-atik nganti minep; lan yèn dheweké minep, ora ana wong kang bisa mbukak.”*

Kunci punika symbol panguwasa, akses, lan katentreman.

Wong kang nyekel kunci nduweni panguwasa kanggo mbukak lawang kang sauntara iki tinarbuka utawa minep.

Nanging sapa kang sejatining nyekel kunci pungkasan saka sakèhing urip lan pati?

Dudu manungsa.

Dudu para pangarsa donya.

Kang nyekel kunci langgeng yaiku Sang Kristus piyambak, Putrané Gusti Allah kang gesang.

Panjenengane kang ngaweruhi saben lawang batin kita, lan Panjenengane kang nyekel kunci Kraton Swarga supaya kita bisa lumebu ing ngarsané Rama.

…

Para sedulur kinasih…

Dina iki, nalika kita ngadeg ing sajeroning ibadah iki, wis udakara rong sasi lawasé wiwit Benjamin Vo tinimbalan mulih ing ngarsaning Gusti ing tanggal telulas Juni kapungkur.

Rong sasi…

Wektu kang tumrap donya mbokmenawa mlaku biasa wae, nanging tumrap Papa Alan, Mama Thao, lan Ryan, rong sasi iku krasa kaya perjalanan kang dawane tanpa tepi.

Rasa kélangan iku dudu bab kang gampang ilang mung amarga wektu mlaku.

Ana dina-dina nalika ngadeg ing omah, nyawang panggonan kang biasane didhudhuki Ben, utawa nalika srengéngé surup ing wayah sore… rasa kangen iku teka maneh kaya ombak kang nempuh dhadha.

Rasa sepi iku nyata.

Tengering atine wong tuwa kang kelangan anak kang semono ditresnani, lan atine adhi kang kelangan mas kang dadi tuladha lan kancane saben dina… iku panandhang kang abot banget.

Kadhangkala, ing sajeroning peteng lan sepining batin, teka pitakonan-pitakonan kang mencap-mencep:

*Kénging punapa kedah Benjamin?*

*Kénging punapa kahanan iki kudu kedhadhoran?*

*Kénging punapa panyuwun kita supaya Benjamin tetep ana ing tengah-tengah kita kaya-kaya ora kasembadan miturut kekarepan kita?*

Iki pitakonan kang manungsa banget.

Malah Rasul Paulus piyambak, ing waosan kapindho saka Layang marang Umat ing Roma, ngadeg kanthi rasa gumun lan kagum ing ngarep wewadi Dalem Gusti kang jembar banget:

*“Dhuh, jembare sugihing kawicaksanan lan kawruh kang saka Gusti Allah! Dawa lan jroné panguwasané ora kena diselidiki lan dalan-dalané ora kena dilacak!”*

Paulus ora ethok-ethok ngerti kabeh wangsulan.

Paulus ngerteni bilih pikiran manungsa iku winates banget kanggo nyakup kabèh rancangan Agung Dalem Gusti.

Ana bab-bab ing sajroning urip iki kang ngliwati wates logika lan analisa kita.

…

Nanging panjenengan ngertos, Benjamin Vo yaiku sawijining bocah lanang kang duwe pikiran kang cerdhas lan nggumunake banget.

Ben iku bocah kang seneng banget marang logika, matematika, lan cara kerja teknologi.

Pikirané tansah kepéngin ngerti *piyé carané* lan *kenapa* bab-bab ing donya iki bisa mlaku.

Nanging saliyane kapinteran pikirane kang kaya ngono kuwi, Benjamin duwe kangen kang mligi marang siji bab ing gegana: yaiku pesawat mabur.

Mligine pesawat Boeing 737.

Kabungahan cilik kang tansah disinaoni lan dinikmati yaiku *airport spotting*—ngadeg bebarengan karo bapake ing macem-macem kota ing donya, nyawang pesawat-pesawat gedhe iku mlaku ing runway, banjur ngangkat awaké munggah menyang mega-mega.

Saben-saben Ben nyawang pesawat kang miber iku, ana esem sumringah lan mripat kang sumunar.

Dheweke ngerti bilih pesawat iku ora ditakdirake kanggo mandheg ing ndhuwur semen landasan salawas-lawase.

Landasan iku mung papan sauntara kanggo nyiapake awak, kanggo golek kacepatan, sadurunge pungkasane ninggalake bumi lan miber ing langit jembar kang tanpa wates.

Lan dina iki, Sabda Dalem Gusti ngandika marang kita bilih urip manungsa ing donya iki uga kaya ngono.

Donya iki yaiku landasan sauntara.

Benjamin ora diciptakake déning Gusti mung kanggo urip ing landasan bumi iki salawas-lawase.

Ing sajroning umur limalas taun kang diparingaké déning Gusti, Ben wis ngrampungi tugase kanthi endah banget.

Dheweke wis nuduhake katresnan kang tulus, kaandhapan ati, kapinteran, lan rasa empatining batin kang jero marang wong tuwane, adhine Ryan, lan kabeh kulawargane.

Lan nalika wektune teka, Sang Kristus—Kang nyekel Kunci Kratoning Swarga—mbukak lawang gegana kanggo Benjamin.

Dudu amarga Gusti sengit utawa negakake dheweke.

Nanging amarga Gusti, ing sajroning kawicaksanan Dalem kang ora kena diselidiki, ngundang Benjamin supaya miber luwih dhuwur tinimbang sakehing panandhang lan watesing donya iki, mlebu ing sajroning Kraton Langgeng kang kebak katentreman.

…

Ing kéné, ana siji beban batin kang kadhangkala manggon meneng-meneng ing atine wong tuwa utawa kulawarga kang kelangan anak kang ditresnani.

Watu abot kang kadhang dialami ing sajroning sepi yaiku rasa nyalahake awake dhewe.

Saweneh wong tuwa bakal mikir ing sajroning wengi:

*“Apa ana tandha kang luput saka pangawat-awatku?”*

*“Apa aku kurang cepet, kurang gemati, utawa ana tumindakku kang salah saengga kahanan iki kedadeyan?”*

Sedulur-sedulurku kang kinasih… utamane kagem Papa Alan lan Mama Thao…

Mirengna iki kanthi tulus ing sajeroning atimu.

Nalika para sakabat nyawang wong kang picak wiwit lahire lan takon marang Gusti Yésus: *“Rabi, sapa kang gawe dosa, wong iki dhewe utawa wong tuwane?”*

Gusti Yésus mangsuli kanthi cetha lan alus:

*“Dudu wong iki, lan uga dudu wong tuwané.”*

Sakit, tragedi, utawa pisahan ora tau dadi ukuman saka Gusti Allah.

Iku ora kedadeyan amarga ana kekurangamu, ora amarga ana kesalahan kang mbok lakoni, lan ora amarga ana katresnan kang kurang saka atimu.

Panjenengan wis dadi wong tuwa kang luar biasa.

Panjenengan wis maringi kabeh katresnan, pangrumat, lan pandonga kang paling endah sajroning limalas taun uripé Benjamin.

Gusti Allah ora nuntut utawa nyalahake panjenengan babar blas.

Pangandika Dalem dina iki teka kanggo ngentasake watu abot iku saka sajeroning dhadhamu.

Panjenengan bebas kanggo ngresepake rasa kangen lan sungkawa iki tanpa rasa luput, amarga Benjamin wis ditampa kanthi sampurna ing astané Sang Kristus.

…

Nanging kepriye karo kita kang isih ngadeg ing landasan bumi iki?

Kepriye kita kudu ngupayakake urip ing saben dina sawise kélangan iki?

Gusti Yésus maringi kunci marang Pétrus.

Kunci iku dudu mung kanggo mbukak lawang swarga ing akhir jaman, nanging kanggo mbukak katresnan lan pangarep-arep ing bumi iki.

Nalika Pétrus ngaku: *“Panjenengan punika Sang Kristus, Putrané Gusti Allah kang gesang”*, iku dadi watu karang ing ngendi atine Pétrus ngadeg ing tengah-tengah angin lan ombak gara-gara.

Kagem Alan lan Thao… lan khususé kagem Ryan…

Benjamin mbutuhake kowe kabeh supaya tetep ngadeg kuwat ing ndhuwur watu karang katresnan iki.

Ryan, adhi kang ditresnani banget déning Ben…

Masmu Benjamin ngerti sepira jerone katresnanmu marang dheweke.

Ben ora kepengin kowe urip ing sajeroning wewayangan rasa sedhih kang tanpa pungkasan.

Ben kepengin kowe terus sinau, terus dolanan, terus ngguyu, lan ngembangake sakehing impen-impenmu kanthi kendel.

Saben kowe nggayuh prestasi, saben kowe mesem sumringah ing sekolah utawa ing ngomah, masmu Ben melu bungah ing Swarga.

Kowe nggawa perangan saka semangat lan katresnané Ben ing sajeroning jangkah uripmu.

…

Semono uga kagem panjenengan sadaya—para paklik, bulik, sanak kadang, para kanca, lan kabeh sedulur ing ngendi wae panjenengan ndherek ibadah iki saka kadohan…

Mligine kagem kulawarga-kulawarga kang nembe ngemban salib abot, bocah-bocah kang nembe nandhang sakit ing rumah sakit utawa ing ngomah, lan sapa wae kang atine krasa garing lan sepi…

Panjenengan ora mlaku piyambakan.

Gréja yaiku brayat ageng kang dibangun ing ndhuwur batu karang katresnan Dalem Kristus.

Ing sajroning brayat iki, kita padha nyangga beban siji lan sijine.

Pandonga kita dina iki ngliwati samudra lan benua, ngruket panjenengan kabeh kanthi katresnan kang tanpa wates.

Nalika kita ngelingi Benjamin Vo, kita ora ngelingi pati kang ngalahake urip.

Kita ngelingi jiwa kang resik, cerdhas, lan alus atine, kang saiki wis manggon ing Pesta Langgeng bebarengan karo para Suci, bebarengan karo Santo Carlo Acutis lan Ibu Maria.

Ing kono, ora ana maneh rasa lara.

Ing kono, ora ana maneh tangis lan sesuker.

Ing kono, mung ana kaendahan gegana langgeng kang kapenuhan déning cahya lan pepadhang Dalem Gusti.

…

Nalika panjenengan metu saka lawang papan ibadah iki dina iki, lan melangkahkan suku bali menyang pakaryan lan urip ing saben dina…

Apa kang bisa kita gawa ing sajroning batin kita?

Saben panjenengan nyawang kunci ing tangan panjenengan nalika mbukak lawang ngomah… utawa saben panjenengan nyawang munggah menyang langit lan mirsani pesawat miber ing antarane mega-mega…

Elinga wangsulaning Pétrus:

*“Panjenengan punika Sang Kristus, Putrané Gusti Allah kang gesang.”*

Srahna kabeh rasa kangenmu, rasa sedhihmu, lan rasa sepi iku marang asta Dalem Gusti Kang Nyekel Kunci Urip Langgeng.

Percayaa bilih katresnan iku luwih kuwat tinimbang pisahan sawetara iki.

Lakonana urip dina iki kanthi nresnani kulawargamu luwih jero, kanthi tetep ngemban pangarep-arep, lan kanthi nindakake kabecikan prasaja marang wong liya.

Amarga ing sajroning katresnan iku, lawang Swarga wis tinarbuka.

Lan Benjamin Vo, ngadeg ing sandhinge Sang Kristus, mesem alus lan njaga kita kabeh nganti tekan ing dina nalika kita ketemu maneh ing Padaleman Langgeng.

Amin.