Féile Ardú na Croise Naofa

Smaoinigh ar an gcaoi a bhféachann buachaill óg ar an spéir. Smaoinigh ar an gcaoi a n-ardaíonn eitleán ón talamh, ag fágáil an domhain thíos, ag dul i dtreo an tsolais. Bhí an paisean sin ag Benjamin Vo. Bhí a shúile i gcónaí ag lorg an chéad eitleáin eile, ag déanamh anailíse ar na hinnill, ag smaoineamh ar na bealaí a d’fhéadfadh sé daoine a nascadh le chéile, b’fhéidir fiú lena chuid 'Con Chim Airlines'. Bhí an spéir ina áit iontais dó, áit a raibh an t-uafás féidearthachtaí ann. Is íomhá í an spéir sin, an t-ardú sin, a thugann sinn go croílár léachtaí an lae inniu.

Sa chéad léacht, cloisimid faoin bpeaca agus faoin bpian. Tá na hIosraeilítigh ag gearán, ag mothú go bhfuil siad caillte sa bhfásach. Agus ansin, tagann na nathracha. Tá sé an-éasca a thuiscint cén fáth a mbeadh eagla orthu. Ach féach ar an leigheas a thugann Dia do Mhaois: 'Déan saraph agus suiteáil ar phola é, agus má fhéachann aon duine a bhí greanta ag nathair air, mairfidh sé.' Smaoinigh ar an ngníomh sin. Níor bhain an leigheas le rud éigin a dhéanamh, le saothar a chur i gcrích, le heitilt go dtí an ghealach. Bhain sé le 'féachaint'. Bhain sé le do shúile a ardú ón talamh, ón bpian, ón nathair, agus iad a dhíriú ar an gcomhartha sin a bhí ardaigh.

Anseo, tá an íomhá den 'ardú' ag teacht chun cinn. Sa Soiscéal, deir Íosa: 'Agus díreach mar a d’ardaigh Maois an nathair sa bhfásach, mar sin caithfear Mac an Duine a ardú.' Tá sé ag labhairt faoin gCros. Tá sé ag labhairt faoin áit ina dtagann an t-uafás agus an t-ardú le chéile. Ní raibh an Chros ina rud a bhí Ben ag lorg, ach bhí sé ina bhuachaill a bhí ag lorg na fírinne i gcónaí. Bhí a intinn ghéar, a shúil ar an loighic, ar an gcaoi a n-oibríonn rudaí, mar chuid dá bhealach chun an domhan a thuiscint. Agus anois, tá sé ag féachaint ar an domhan seo ó áit níos airde fós. Tá sé ag féachaint orainn ó láthair Dé.

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Tá sé trí mhí anois ó d’fhág Benjamin an saol seo. Trí mhí de bhrón, de chiúnas, agus de cheisteanna. Do Alan agus Thao, agus do Ryan, tá an phian seo fíor. Níl aon chiall i ndaoine a rá go bhfuil 'am leigheas' ann má tá tú ag mothú go bhfuil an t-am ag seasamh go fóill. Tá an cathaoir folamh sin ann, tá an gáire sin nach gcloisear ag teacht anuas na staighre níos mó, agus tá an t-uaigneas sin ann a bhíonn chomh trom sin san oíche. Ná déanaigí iarracht an bhrón sin a chur i bhfolach. Tá an bhrón sin mar chuid den ghrá a bhí agaibh do Ben, agus tá an grá sin níos láidre ná an bás.

Agus anseo, a Alan agus a Thao, caithfimid an chloch throm sin a bhaint de bhur gcroíthe. B’fhéidir go bhfuil sibh ag fiafraí san oíche an ndearna sibh go leor, an raibh rud éigin a d’fhéadfadh a bheith déanta difriúil. Éistigí go han-chúramach: Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon rud a d’fhéadfadh sibh a dhéanamh a d’athródh an toradh. Uaireanta, tagann an tinneas isteach sa saol, rud nach bhfuil aon mhíniú air, rud atá thar ár n-acmhainn. Ná cuir an t-ualach sin de chiontacht ort féin. Tá sibh glan, tá sibh saor, agus tá grá Dé ag clúdach gach uile nóiméad den chúram a thug sibh do Ben. Níor tháinig an tinneas seo ó aon easnamh i bhur gcúram. Tá sibh saor ón ualach sin. Ní raibh aon fhiach agaibh le híoc; bhí sibh ag tabhairt gach rud a bhí agaibh, díreach mar a rinne Ben nuair a thairg sé a bhanc múc chun cabhrú lena uncail William. Níor bhris sé an banc, ach bhí an tairiscint sin foirfe. Sin é an grá a bhí aige, agus sin é an grá a choinníonn sibh beo anois.

Sa dara léacht, deir Naomh Pól go ndearna Críost é féin a fholmhú. 'D'ísligh sé é féin, ag éirí umhal go bás, fiú bás ar chros.' Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas. Níorbh é an t-ardú an rud a bhí Íosa ag lorg ar an talamh; bhí sé ag lorg na hísealachta. Agus toisc gur ísligh sé é féin, d'ardaigh Dia é. Sin é an rúndiamhair atá againn inniu. Nuair a bhí Ben ag féachaint ar eitleáin, bhí sé ag féachaint ar rud éigin a d'fhéadfadh ardú, ach anois tá sé ag eitilt i spéartha na bhflaitheas, ag faire oraibh. Níor chaill Ben a chuid aislingí; tá siad á gcomhlíonadh i láthair Dé.

Nuair a bhíonn sibh ag mothú go bhfuil an cuntas 'míchothrom', nuair a bhíonn sibh ag fiafraí 'cén fáth?', cuimhnigh ar an gCros. Ní hé go bhfuil sé ag iarraidh orainn ár bpian a shéanadh. Tá sé ag iarraidh orainn gan an pian sin a ligean dúinn a bheith searbh. Tá sé ag iarraidh orainn an grá a choinneáil beo. Nuair a chonaic Alan an aisling sin ar an 23 Iúil, ag ceannach uachtar reoite le Ben, bhí sé sin ina chomhartha go bhfuil an grá fós ag obair. Bhí Ben ag íoc. Bhí sé ag tabhairt. Bhí sé ag maireachtáil.

Is é an t-athrú a thagann inniu ná seo: ní hé an t-ardú an rud is tábhachtaí, ach an t-athmhuintearas. Nuair a théann sibh amach an doras inniu, cuimhnigh ar an gcaoi a raibh Ben i gcónaí ag iarraidh cabhrú. Déanaigí an rud céanna. Nuair a fheiceann sibh duine atá ag fulaingt, tabhair focal cineálta dóibh. Nuair a bhraitheann sibh go bhfuil an tuile ag teacht, tóg an urnaí sin, agus cuir bhur muinín sa Tiarna. Tá Ben ag fanacht libh sa solas, ag gáire, agus ag faire oraibh le grá síoraí. Tá sibh saor, tá sibh grámhar, agus tá sibh á iompar ag lámha an Athar anois agus go deo. Ná bíodh eagla oraibh an grá a thabhairt arís, fiú nuair a bhraitheann sé go bhfuil an praghas ró-ard. Tá an praghas íoctha ag Críost cheana féin. Tá sibh saor, agus tá Ben ag eitilt in éineacht leis na haingil, ag fanacht libh sa bhaile mór sin atá ullmhaithe ag an Athair.