Cuimhneachán Naomh Monica

Smaoinigh ar an lampa atá fágtha ar lasadh i bhfuinneog an tí san oíche.

Ní chun an bealach a thaispeáint do strainséirí amháin a chuirtear ann é. Is comhartha é. Deir sé: ‘Tá duine éigin anseo atá ag feitheamh. Tá duine éigin anseo nach bhfuil ina chodladh. Tá an doras díghlasáilte agus tá an croí ar oscailt.’ Is é an lampa sin íomhá na dílseachta. Is é íomhá an ghrá é nach n-imíonn as, fiú nuair a thiteann an dorchadas is troime ar an saol.

Inniu, ceiliúraimid féile Naomh Monica, bean a raibh a saol ar fad ina lampa ag lasadh sa dorchadas. Ar feadh tríocha bliain, d’fhan sí ag faire. D’fhan sí ag guí. D’fhan sí ag feitheamh ar a mac, Agaistín, chun a bhealach a fháil abhaile chuig Dia. Níor chaill sí dóchas riamh. Níor lig sí don lampa sin dul as, fiú nuair a bhí an chuma ar an scéal go raibh an t-am ag rith amach. Ba í an ‘seirbhíseach dílis agus ciallmhar’ í a ndéanann an tSoiscéal cur síos air inniu.

Is é an lampa sin—an feitheamh grámhar seo—an snáithe a threoróidh ár machnamh inniu. Mar sa tSoiscéal, deir Íosa linn: ‘Bígí ag faire! Mar níl a fhios agaibh cén lá a thiocfaidh bhur dTiarna.’

…

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord.

Tá sé thart ar dhá mhí anois ó thit an tost ar theach Benjamin Vo ar an 13 Meitheamh. Dhá mhí.

I saol an domhain mhóir, b’fhéidir go n-abrann daoine go bhfuil an t-am ag leigheas na gcréacht, ach do Alan, do Thao, agus do Ryan, mothaíonn an dhá mhí seo mar shíoraíocht agus mar mheandair ag an am céanna. Tá an chathaoir sin fós folamh ag an mbord. Tá na bróga sin in aice an dorais fós ina luí ansin, ag feitheamh ar an té nach dtiocfaidh isteach an tairseach anocht. Tá an tost i seomra Benjamin chomh trom sin go mbaineann sé an anáil díot uaireanta.

Name the ache plainly: Is é an t-uaigneas an rud is deacra. An t-uaigneas a thagann ar maidin nuair a chuimhin leat, ar feadh soicind amháin, go raibh sé anseo, agus ansin a thuigeann tú nach bhfuil. An t-uaigneas a bhraitheann deartháir níos óige, Ryan, agus é ag féachaint ar an spás ina mbíodh a dheartháir mór ina sheasamh, a lámh ar a ghualainn aige. Tá an phian sin fíor. Ní féidir linn rith thairis. Is sa dorchadas sin a lasaimid ár lampaí inniu.

…

Agus ansin, tagann an Tiontú sa Scripture, mar a bheadh solas ag teacht isteach i seomra atá dúnta go docht.

Sa Chéad Léacht, scríobhann Naomh Pól chuig muintir Choraint, agus deir sé rud an-speisialta: ‘Tugaim buíochas do mo Dhia i gcónaí ar bhur son mar gheall ar ghrásta Dé a bronnadh oraibh i gCríost Íosa.’ Deir sé go bhfuil siad saibhir i ngach slí, ‘sa chaint go léir agus san eolas go léir.’

Agus ansin, an líne is tábhachtaí: ‘Coinneoidh sé go daingean sibh go dtí an deireadh.’

Ní deir Pól go mbeidh an saol éasca. Ní deir sé nach mbeidh aon bhrón ann. Deir sé go bhfuil Dia *dilis*. Is é Dia an té atá ag faire linn. Is é Dia an té a choinníonn an lampa ar lasadh nuair nach bhfuil an neart againn féin an lasair a chosaint ón ngaoth.

Nuair a fhéachaimid ar shaol ár mBenjamin beloved, feicimid buachaill a raibh na ‘bronntanais spioradálta’ sin aige a ndéanann Pól cur síos orthu. Bhí intinn eisceachtúil aige, lán de loighic agus de mhatamaitic, buachaill a bhí in ann an domhan teicneolaíochta a thuiscint ar bhealach nach dtuigeann ach fíorbheagán. Ach bhí rud éigin níos doimhne aige ná an intinn sin. Bhí croí aige a bhí réidh i gcónaí.

…

Smaoinigh ar an nóiméad beag seo i saol Benjamin Vo, nóiméad nach mbeadh a fhios ag an saol mór faoi, ach a thaispeánann gach rud faoina anam.

Nuair nach raibh sé ach cúig bliana déag d’aois, chuala sé go raibh a uncail William ag fulaingt tar éis dhá stróc. Gan aon duine ag iarraidh air, gan aon duine ag spreagadh dó, dúirt Ben lena mhamá agus lena dhaidí go raibh sé sásta a bhanc múc go léir a thabhairt suas chun cabhrú lena uncail.

Níor bhris sé an banc múc. Níor ghlac an t-uncail leis an airgead mar bhí árachas aige. Níor tharla an gníomh fisiciúil sin riamh. Ach i súile Dé, tharla sé cheana féin. Mar is é an *tairiscint* an rud atá tábhachtach. Is é an croí a deir, ‘Tá mé sásta gach a bhfuil agam a thabhairt do dhuine atá ag fulaingt,’ an croí atá réidh don Tiarna.

Is é sin an ‘seirbhíseach dílis’ sa tSoiscéal. Ní hé an té a dhéanann rudaí móra ar mhaithe le taispeántas, ach an té a bhíonn ag faire le grá. Bhí Benjamin ag faire le grá ar a mhuintir i gcónaí. Bhí sé réidh le gach rud a bhí aige a roinnt, mar thuig sé go domhain go bhfuil an grá níos tábhachtaí ná aon stór ar an talamh seo.

…

A Alan, a Thao, a Ryan… labhraím libhse go díreach anois.

Uaireanta, nuair a thagann an brón seo orainn tar éis dhá mhí, tagann ualach eile nach mbaineann leis an mbrón in aon chor. Tagann an ciontacht misplaced sin. An cheist chiúin sa dorchadas: ‘An ndearna muid go leor? An raibh aon rud eile ab fhéidir linn a dhéanamh? An orainne atá an milleán?’

Éist go han-chúramach le briathra Íosa nuair a d’fhiafraigh na deisceapail de faoin bhfear a rugadh dall: ‘Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí.’

Ní phionós ó Dhia é an tinneas. Ní toradh ar aon rud a rinne sibh, nó aon rud a chaill sibh, é. Ní thagann sé ó aon easnamh i bhur gcúram. Níl aon chúiseamh ag Dia i bhur gcoinne, agus ní mór daoibh gan an ualach sin a iompar a thuilleadh. Lift that stone tenderly from your hearts today. Thug sibh saol do Benjamin a bhí lán de ghrá, de thurais, de gháire, agus de dhoimhneacht. Bhí an ‘ceathrar foirfe’ agaibh, agus tá an grá sin fós beo, mar ní féidir leis an mbás an nasc sin a bhriseadh.

…

Agus anois, do gach duine atá ag éisteacht linn ó chian, do na teaghlaigh eile atá ag iompar croise troime, do na leanaí atá ag fulaingt in ospidéil anocht:

Deir an Salm inniu: ‘Is mór an Tiarna agus is ró-mholta é; ní féidir a mhóracht a chuardach.’

Uaireanta, mothaíonn sé go bhfuil Dia i bhfad uainn. Ach deir an Salm go bhfógraíonn glúin i ndiaidh glúine a chuid oibre. Tá Benjamin anois mar chuid den ghlúin sin atá i láthair Dé, in éineacht le Naomh Carlo Acutis. Beirt bhuachaillí a raibh grá acu don teicneolaíocht, a raibh intinn ghéar acu, ach a raibh a gcroíthe dírithe ar na flaithis. Tá siad le chéile anois ag Féasta na bhFlaitheas, ag guí ar son na ndochtúirí agus na dtaighdeoirí, ag iarraidh leigheas do leicéime ionas nach mbeidh ar aon teaghlach eile an bóthar seo a shiúil.

Féach ar an tobar uisce glan i gCà Mau, Vítneam—an ‘Giếng Gioan Baotixita’ a tiomnaíodh in ainm Ben. Sníonn an t-uisce sin anois, ag tabhairt beatha do dhaoine nach bhfaca Ben riamh. Is é sin an lampa atá fós ag lasadh. Is é sin an grá nach stopann nuair a stopann an croí daonna. Is é an uisce sin an comhartha go bhfuil Benjamin fós ag obair, fós ag tabhairt aire do dhaoine, fós ina sheirbhíseach dílis i Ríocht Dé.

…

Nuair a théann sibh amach an doras inniu, cad é an rud beag is féidir linn a thógáil linn?

Nuair a thagann tú abhaile anocht, agus nuair a lasann tú solas i do theach, stad ar feadh soicind amháin.

Smaoinigh ar an lampa sin.

Smaoinigh ar an bhfeitheamh. Ní feitheamh le faitíos atá i gceist ag Íosa, ach feitheamh le grá. Déan gníomh beag cineálta amháin anocht gan aon torann—tairiscint a dhéanamh, mar a rinne Ben lena bhanc múc, chun cabhrú le duine eile. Ní gá go mbeadh sé mór; ní gá go mbeadh sé costasach. Is é an *toiliú* an rud a lasann an lampa.

Agus do Alan, do Thao, agus do Ryan: nuair a fheiceann sibh eitleán sa spéir, nó nuair a chloiseann sibh éan ag canadh go luath ar maidin, cuimhnigh gurb é sin Benjamin ag rá libh go bhfuil sé go breá. Tá sé ina dhúiseacht anois i solas síoraí Dé, áit nach bhfuil aon oíche ann agus nach n-imíonn an lasair as go deo.

‘Coinneoidh sé go daingean sibh go dtí an deireadh.’

Áiméan.