An tAonú Domhnach Fichead Saor

Cuir do lámh i do phóca ar feadh soicind amháin.

Mothaigh an píosa beag miotail atá suite ansin. An eochair.

Is rud an-bheag í, i ndáiríre. Níl inti ach píosa fuar práis nó cruach, gan mórán meáchain, gan mórán maise. Ach smaoinigh ar an méid a dhéanann sí. Nuair a sheasann tú ag doras do thí tar éis turas fada, bíonn an teach dúnta romhat. Bíonn na cuimhní, an teas, an leaba, agus na daoine is ansa leat taobh thiar den adhmad tiubh sin. Cuireann tú an eochair bheag sin sa ghlas. Cloiseann tú an *cliceáil* chiúin. Agus láithreach bonn, osclaítear an tairseach. Téann tú isteach sa bhaile.

Gan an eochair sin, fanann an doras faoi ghlas. Bíonn tú fágtha amuigh sa bhfuacht, ag féachaint ar na fuinneoga dorcha.

Inniu, sa Chéad Léacht agus sa tSoiscéal, labhraíonn Dia linn faoi eochracha.

Insíonn an fáidh Íseáia dúinn faoi Eliacím, seirbhíseach an Tiarna: «Leagfaidh mé eochair theach Dháiví ar a ghualainn; nuair a osclóidh sé, ní dhúnfaidh aon duine, agus nuair a dhúnfaidh sé, ní osclóidh aon duine.» Agus i gCéisearáia Philip, faoi bhun na n-aillte móra cloiche, fiafraíonn Íosa dá chairde: «Ach sibhse, cé a deir sibh gur mé?» Nuair a fhreagraíonn Peadar le creideamh lom—«Is tusa an Críost, Mac an Dé bheo»—geallann Íosa rud a théann thar gach tuiscint dhaonna: «Tabharfaidh mé eochracha ríocht na bhflaitheas duit.»

Cén fáth a mbeadh eochracha de dhíth ar Ríocht Dé?

Ní chun daoine a choinneáil amuigh a thugtar na heochracha sin. Ní príosúnach é Dia a chuireann glais ar a dhoirse le heagla roimh an domhan. Thug Íosa na heochracha do Pheadar chun geataí an dorchadais a oscailt, chun na bannaí a scaoileadh, agus chun tairseach na beatha síoraí a réiteach do gach anam a chreideann ann.

…

Ach caithfimid an fhírinne lom a rá sula bhfeicimid an solas.

Tá sé timpeall dhá mhí anois ó thit an tost ar theach Alan, Thao, agus Ryan ar an 13 Meitheamh. Dhá mhí.

I saol an domhain mhóir, is cosúil gur rith an samhradh ar aghaidh gan stad. Leanann na sráideanna ag gluaiseacht; bíonn daoine ag gáire, ag obair, ag dul faoi lánseol. Ach do theaghlach a chaill mac agus deartháir—do theaghlach a chaill buachaill álainn cúig bliana déag d'aois mar Benjamin—is cosúil go bhfuil doras éigin tar éis dúnadh go tobann, le fuaim a chuireann crith ar an gcroí.

Feiceann tú an seomra ina mbíodh sé ag gáire. Feiceann tú an bord bia ina mbíodh sé suite. Feiceann tú an áit ar shiúil sé, agus mothaíonn tú an uaigneas mar a bheadh doras trom iarainn dúnta idir an saol a bhí agaibh agus an saol atá anois ann.

Bíonn maidineacha ann ina ndúisíonn tú, agus sula n-osclaíonn tú do shúile fiú, baineann an réaltacht an anáil díot: *Níl sé anseo.* Bíonn oícheanta ann ina bhféachann tú suas ar an spéir dhorcha, mar a rinne Naomh Pól sa Dara Léacht inniu, agus a deir tú le d'anam féin: «Ó, doimhneacht shaibhreas agus eagna agus eolais Dé! Nach do-inscrúdaithe iad a bhreithiúnais agus nach do-chuardaithe a shlite!»

Cén chaoi a dtuigfeadh aigne dhaonna é? Cén fáth a nglaofaí ar bhuachaill chomh hiontach, chomh geal, lán d'intinn mhatamaiticiúil agus de chroí chomh milis le Benjamin Vo, agus é díreach ag bláthú? Cén fáth ar fhulaing sé an oiread sin?

Ní thugann an Eaglais freagraí éasca ar an gceist sin. Ní deirimid «tá gach rud go breá» nuair atá an croí ag sileadh deora. Tuigeann Dia an phian sin. Nuair a sheas Peadar roimh Íosa, ní raibh a fhios aige go mbeadh cros rompu beirt. Níorbh eol do na deisceapail an dorchadas a bhí le teacht ar Chnoc Chalvaire. Ach sheas Íosa ansin, ag gealladh nach mbeadh an bua deiridh ag cumhachtaí an bháis ná ag geataí ifrinn.

…

Agus ansin, tagann an Tiontú sa Soiscéal.

Éist go cúramach leis an méid a deir Íosa le Peadar. Deir sé: «Ní bheidh an bua ag geataí ifrinn uirthi.»

Smaoinigh ar an íomhá sin. De ghnáth, bíonn faitíos orainn go ndéanfaidh an bás nó an dorchadas ionradh orainn. Ach ní bhíonn geataí ag déanamh ionraidh ar éinne! Bíonn geataí ina seasamh gan chorraí chun rudaí a ghlasáil istigh. Is é an rud atá Íosa a rá ná seo: nuair a thagann Críost lena ghrá, ní bheidh fiú na geataí is troime den bhás in ann an bealach a bhacadh roimhe. Brisfidh Sé tríd an dorchadas. Casfaidh Sé an eochair.

Nuair a fuair Íosa bás ar an gCros agus nuair a d'éirigh Sé go glórmhar ar an tríú lá, thóg Sé eochracha an bháis agus na huaighe as lámha an dorchadais go deo. Níl an bás ina bhalla do-sháraithe a thuilleadh; níl ann anois ach tairseach, doras trína dtéann clann Dé isteach i bhFianaise an Athar.

Agus is ansin atá ár mBenjamin inniu.

…

Smaoinigh ar an ngrianghraf ciúin sin a tógadh de Ben agus dá dheartháir Ryan le linn shéasúr na Nollag.

Seasann an bheirt acu le chéile taobh istigh den séipéal, fillte go te ina gcuid cótaí geimhridh. Tá siad suite taobh le taobh os comhair dealbh Chroí Ró-Naofa Íosa, agus sraitheanna de choinnle beaga ag lasadh timpeall orthu, ag caitheamh solas órga ar a n-aghaidheadh. Féach ar an ngáire séimh, suaimhneach atá ar aghaidh Ben sa nóiméad sin. Níl aon bhrú air; níl aon stró. Níl ann ach buachaill óg ag seasamh lena dheartháir beag faoi fhéachaint ghrámhar Chríost.

Bhí rud éigin san íomhá sin a thaispeáin an eochair a bhí i gcroí Benjamin i gcónaí: grá dílis, ciúin, gan aon cheilt.

Cé go raibh intinn eisceachtúil ag Ben—buachaill a d’fhéadfadh córais chasta ríomhaireachta agus matamaitice a réiteach sula raibh a lán daoine fásta fiú in ann iad a thuiscint—níorbh é an intinn sin an chuid ba dhoimhne de. Ba é an croí aige. Bhí eochair ag Ben a d’oscail croí gach duine a bhuail leis: a gháire lách, an meas a bhí aige ar a thuismitheoirí, agus an ceangal do-scaoilte a bhí aige lena dheartháir Ryan. Nuair a bhí sé ina sheasamh os comhair Chroí Ró-Naofa Íosa leis na coinnle ag lasadh, bhí a fhios aige go simplí go raibh sé sábháilte i ngrá Dé.

Agus anois, a chairde, tá an doras sin oscailte do Benjamin.

Níl sé fágtha amuigh sa bhfuacht. Níl sé gafa ag teorainneacha an tsaoil seo, ná ag aon laige na colainne. Tá sé imithe isteach tríd an doras a d’oscail Críost le heochracha na bhflaitheas. Tá sé ag suí ag Féasta na bhFlaitheas, i measc na naomh, i gcomhluadar Naomh Carlo Acutis agus faoi bhrat Mhuire Máthair, ag breathnú síos le grá agus le síocháin iomlán.

…

A Thao, a Alan, agus a Ryan… tá an focal seo leagtha ar bhur gcroíthe inniu.

Nuair a thagann an brón sin trasna oraibh sna seachtainí seo—nuair a mhothaíonn sibh uaigneas an tí—cuimhnigh nach bhfuil Benjamin caillte uait go deo. Ní féidir leis an doras seo idir an saol seo agus na flaithis an grá a scriosadh. Tá an grá a d’fhás idir sibh féin agus Ben fite fuaite go daingean i gCroí Íosa.

Agus do gach teaghlach atá ag breathnú nó ag éisteacht ó chian… do gach máthair a bhíonn ag faire san oíche le páiste atá breoite, do gach athair a mhothaíonn go bhfuil a shaol ag titim as a chéile faoi mheáchan trasnaí nach féidir le héinne a fheiceáil… éist le briathra an tSailm inniu:

«Nuair a ghlaoigh mé, d’fhreagair tú mé; mhéadaigh tú an neart i m’anam.»

Ní gheallann Dia nach mbeidh aon chros le hiompar againn. Ach geallann Sé nach bhfágfaidh Sé ina n-aonar muid faoin gcros sin. Tá Sé in éineacht linn i ngach deoir, i ngach osna, agus i ngach oíche dhorcha.

…

Agus anois, cad a thógfaimid amach an doras linn inniu?

Nuair a théann tú abhaile ón tseirbhís seo, agus nuair a chuireann tú d'eochair i nglas do dhorais féin, stad ar feadh soicind amháin.

Sula n-osclaíonn tú an doras, breathnaigh ar an eochair i do láimh. Cuimhnigh ar Chríost a sheasann ag doras do chroí, ag tairiscint an tsolais agus an dóchais duit. Cuimhnigh ar na heochracha a thug Sé do Pheadar—eochracha a dheimhníonn go bhfuil geataí na bhflaitheas oscailte dár muintir atá imithe romhainn ar shlí na fírinne.

Abair paidir bheag chiúin i do chroí:

*«A Thiarna, is tusa an Críost, Mac an Dé bheo. Coinnigh mo mhuintir slán i do ghrá.»*

Agus bíodh a fhios agat, le lánmhuinín an chreidimh, go bhfuil Benjamin slán, láidir, agus beo i bhfianaise Dé, ag feitheamh go foighneach ar an lá a mbeidh an teaghlach ar fad aontaithe arís i solas síoraí na bhFlaitheas.

A Thiarna, is síoraí do ghrá; ná tréig saothar do lámh.

Amen.