Feasta Naomh Bearnard, Ab agus Dochtúir an Eaglais

Féach ar an uisce a shníonn go ciúin. Níl ann ach sruthán beag, nó an t-uisce úr a thagann anuas chun crann a fhliuchadh, nó an braon a thiteann ar thalamh a bhí tirim agus crua le fada. Smaoinigh ar an gcéad uair a chonaic tú an t-uisce ag baint le talamh a bhí scriosta ag an tart. Ní labhraíonn an t-uisce; ní ghlaonn sé amach. Ach tar éis cúpla lá, feiceann tú an glasra ag éirí as an talamh, an duilleog bheag ag teacht chun solais, an saol ag filleadh go ciúin.

Sin mar a thosaíonn an scéal inniu leis an bhfáidh Eizicéil. Deir an Tiarna: 'Tabharfaidh mé croí nua daoibh, agus cuirfidh mé spiorad nua inti. Tógfaidh mé an croí cloiche as bhur gcorp, agus tabharfaidh mé croí feola daoibh.' Croí cloiche… an cuimhin leat cathain a bhraith tú an chlooch sin i do chroí féin? Nuair a thagann an brón chomh trom sin nach féidir leat labhairt, nuair a bhíonn an t-aer sa seomra ró-throm le anáil a tharraingt, nuair a bhíonn an lá chomh fada sin is nach bhfuil aon rud fágat ach an tost. Sin é an chlooch. Agus geallann Dia nach bhfágfaidh sé an chlooch sin ann go deo.

Féach ar an méid a scríobh duine a bhí ag smaoineamh ar ár mBenjamin beag... duine a chuimhnigh ar Ben nuair a bhí sé ina leanbh beag, ag boscadóireacht lena ghuth milis, ag déanamh torainn mar bhí saol iomlán ag rith trína veins, sula raibh focal le rá aige, díreach ag bualadh a lámh le lúcháir. Nó smaoinigh ar an gcaoi ar fhéach Benjamin ar an saol ina dhiaidh sin, leis an intinn fhairsing sin, leis an gcumas loighic a bhí aige a d'fhoghlaim sé taobh le taobh lena athair, ag scríobh cód agus ag caint faoi eitleáin mar rud a bhí chomh nádúrtha le anáil a tharraingt. Bhí grá ag Ben don saol; bhí sé lán de spiorad a bhí ag iarraidh gach rud a thástáil, gach fadhb a réiteach, gach iontas a thuiscint.

Ach ansin tháinig an lá a d'imigh sé abhaile chuig Dia. Agus tá sé naoi seachtaine anois ó tháinig an t-ualach sin ar Alan, ar Thao, agus ar Ryan. Naoi seachtaine de sheomraí ciúine, de chuimhní a thagann gan rabhadh, den gháire a stopann leathbhealach toisc go bhfuil rud éigin ag iarraidh teacht amach nach féidir aainmniú. Má tá tú ag éisteacht anocht agus an chlooch sin i do chroí féin—más tú Alan, más tú Thao, más tú Ryan, nó más duine eile thú atá ag cailliúint linbh nó duine muinintigh—bíodh a fhios agat nach bhfuil tú i d'aonar leis an ualach sin. Níor chuir Dia an chlooch sin ann. Agus níor chailleann Dia an grá a bhí ann riamh.

…

Agus ansin briseann an Soiscéal isteach. Insíonn Íosa paráobh faoin rí a chuireann cuireadh amach chuig féasta bainise a mhic. Téann na seirbhísigh amach sna sráideanna, ag gabháil gach duine a bhfaigheann siad—olc agus maith le chéile—agus líontar an halla le haíonna. Smaoinigh air sin go cúramach. Ní fhanann an rí ar an duine is foirfe, ar an té a bhfuil a chuid gnóthaí go léir socraithe aige, ar an té a bhfuil gach freagra aige. Téann sé amach sna príomhbhóithre, sna háiteanna nach bhfuil súil ag duine le haon rud mór, agus tugann sé cuireadh do gach duine. Is é sin Féasta na bhFlaitheas. Agus anois, is é sin an áit a bhfuil ár mBenjamin ag suí. I measc na n-aíonna ag an mbainis, i láthair an Rí, le gáire geal nach dtránn choíche, i gcomhluadar Naomh Carlo Acutis agus Mhuire Máthair.

…

A Alan, a Thao, agus a Ryan… tá a fhios agam go bhfuil na laethanta seo crua go leor le cur díot. Smaoinigh ar an mbrionglóid a bhí ag Alan le déanaí, nuair a chonaic sé Ben, nó ar na huaireanta sin nuair a bhí Ben ag rith agus ag imirt, ag tabhairt gach rud a bhí aige ar an gcúirt badmantain nó ag breathnú ar na héitleáin ag an aerfort le do thoil. Ná bíodh aon amhras ort riamh: níor cailleadh aon cheann de na chuimhneacháin sin. Níor cailleadh an gáire sin a rinne Ben nuair a bhí sé ag caint faoi 'Con Chim Airlines'. Tá siad go léir i gcuimhne dhomhain Dé.

Agus más rud é go bhfuil aon chuid den ualach sin ag cur isteach ort—an smaoineamh uafásach sin an ndearna tú rud éigin mícheart, an raibh rud éigin a d'fhéadfá a dhéanamh—éist go maith le focal an Tiarna inniu. Ní bhíonn breithiúnas mar sin ag Dia. Nuair a d'fhiafraigh na deixciblí faoin bhfear a bhí dall ó bhreith, an raibh sé mar gheall ar a pheaca féin nó peaca a thuismitheoirí, dúirt Íosa go soiléir: 'Ní raibh sé mar gheall ar pheaca an duine seo ná a thuismitheoirí.' Tá an tinneas agus an t-ualach sin lasmuigh de chumhacht an duine; níor tharla sé de bharr aon rud a rinneadh nó nár rinneadh. Tá do chroí glan in aice le Dia, a Thao agus a Alan. Thug sibh gach rud do Ben, gach grá, gach cúram a bhí in ann ag croí duine. Scaoil an t-ualach sin anocht. Lig do Dhia an chlooch a thógáil as do chroí.

Do gach páiste atá ag fulaingt ar fud an domhain anocht, agus do gach teaghlach atá ina suí i dtost ag éisteacht linn ó chian… go mbraitheann sibh an t-uisce beatha sin ag titim ar bhur n-anamaí. Go dtuga Dia an chompord sin daoibh a sheasann níos láidre ná an brón.

Tóg leat an focal simplí seo as an scríbhinn inniu: 'Cuirfidh mé spiorad nua inti.' Ní gá duit an lá amárach a réiteach anocht. Ní gá duit ach anáil a tharraingt, lámh do mhic Ryan nó lámh a chéile a choinneáil, agus a fhios a bheith agat go bhfuil Ben ag faire oraibh le grá iomlán, díreach mar a rinne sé i gcónaí. Go raibh síocháin Chríost in éineacht libh, anois agus go deo. Amen.