Féile Naomh Parthalán, Aspal

Smaoinigh ar an scáth.

Ar lá brothallach, nuair a bhíonn an ghrian ag scalladh go te ar an talamh, nuair a bhíonn an deannach ag éirí as na bóithre agus an t-aer chomh tirim sin go mbraitheann sé mar a bheadh sé ag dónna do scamhóga, bíonn gach uile dhuine ag lorg tearmainn. Bíonn siad ag lorg áit éigin chun éalú ón mbrú. Agus sa tSín, nó sa tSualainn, nó i ngaineamheachas Iosrael, is é an scáth an áit sin.

Faoi bhun an chrainn fige, bíonn an teocht níos ísle. Bíonn na duilleoga móra leathana ag cruthú dín ghlais a choinníonn an teas amuigh. Nuair a shuíonn tú ansin, i dtost an scátha sin, cloisfeadh tú an ghaoth ag gluaiseacht go bog tríd an adhmad. Níl aon duine ag faire ort. Níl aon duine ag cur éilimh ort. Is tusa amháin atá ansin, le do chuid smaointe féin, le do chuid mianta, agus uaireanta, le do chuid bróin.

Sin an áit a raibh Natanáél ina shuí sular bhuail sé le hÍosa. Bhí sé faoi bhun an chrainn fige. Áit phríobháideach, áit chiúin, áit an mheabhrúcháin. Shíl sé nach raibh aon duine ag breathnú air. Shíl sé go raibh sé go hiomlán ina aonar lena chuid ceisteanna faoin saol, faoin gcreideamh, faoin todhchaí. Ach nuair a tháinig sé os comhair Íosa, dúirt an Slánaitheoir leis na focail do-chreidte seo: «Sula nglaoigh Pilib ort, chonaic mé thú faoin gcrann fige.»

Chonaic mé thú.

Is é an scáth sin, an áit chiúin sin ina mbraitheann muid go bhfuil muid folaithe ón domhan, an snáithe a rithfidh trínár n-urnaí inniu. Mar is sa scáth sin a bhíonn Dia ag faire orainn, ní le súile an bhreithiúnais, ach le súile an ghrá dhoimhin nach féidir a thomhas.

…

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord.

Tá sé thart ar dhá mhí anois ó d’imigh ár mBenjamin beloved abhaile chuig an Athair ar an 13 Meitheamh. Dhá mhí.

I saol an domhain mhóir, is cosúil go bhfuil na seachtainí tar éis rith thart go tapaidh. Tá an samhradh ag dul i léig, tá na scoileanna ag ullmhú le haghaidh téarma nua, agus tá an saol mór ag gluaiseacht ar aghaidh lena chuid gnáth-thorainn. Ach do theaghlach a chaill mac agus deartháir—do Alan, do Thao, agus do Ryan—is ionann an dhá mhí seo agus tost fada, trom, a líonann gach cúinne den teach.

Níl aon dul as ach an fhírinne a ainmniú: tá an brón chomh géar inniu agus a bhí sé ar an gcéad lá. An cathaoir fholamh ag an mbord. An ciúnas sa seomra ina mbíodh an oiread sin gáire agus spraoi. An uair sa tráthnóna nuair a bhraitheann tú go tobann go bhfuil an t-aer chomh trom sin nach féidir leat anáil a tharraingt i gceart. Tagann an brón ort mar a bheadh tonn mhór dhorcha ann, ag baint an t-urlár de do chosa nuair nach bhfuil súil agat leis.

Bíonn maidineacha ann ina ndúisíonn tú, agus ar feadh soicind amháin, ceapann tú go bhfuil gach rud go breá. Agus ansin, baineann an réaltacht an anáil díot arís: *Níl sé anseo.* Bíonn oícheanta ann ina suíonn tú i dtost an tí, ag féachaint ar an spéir, ag fiafraí de Dhia: «Cén fáth? Cén fáth ár mbuachaill álainn, ár Benjamin, a raibh an oiread sin intinne agus an oiread sin maitheasa aige?»

Ná bíodh eagla oraibh roimh an gceist sin. Ná bíodh eagla oraibh roimh an deoir sin. Ní comhartha laige í an deoir; is comhartha í ar an ngrá mór atá fós beo i bhur gcroíthe. Sheas Íosa féin ag uaigh a chara Laazarus agus chaoin sé. Tuigeann Sé gach uile osna atá ag teacht as bhur gcroíthe anocht.

…

Agus is anseo a thagann an Tiontú sa Soiscéal inniu, mar a bheadh solas geal ag teacht tríd an scáth dhorcha.

Nuair a tháinig Natanáél chuig Íosa, dúirt Íosa faoi: «Seo chugainn fior-Phrionsa de shliocht Iosrael, nach bhfuil aon chealgaireacht ann.»

Gan aon chealgaireacht. Duine atá go hiomlán macánta, trédhearcach, lán de dhoimhneacht agus de dhiagaíocht.

Nuair a chloiseann muid na focail sin, nach cuimhin linn láithreach ár mBenjamin Vo?

Bhí intinn den scoth ag Benjamin. Buachaill a raibh tallann iontach aige don loighic, don mhatamaitic, agus don teicneolaíocht. Buachaill a d’fhéadfadh cóid chasta ríomhaireachta a scríobh agus cúrsaí gnó a phlé le heagna a bhí i bhfad níos sine ná a chuid blianta. Ach níorbh é a intinn mhatamaiticiúil an rud ba mhó a tharraing daoine chuige. Ba é a chroí glan, séimh, gan aon chealgaireacht.

Smaoinigh ar an nóiméad sin nuair nach raibh Ben ach dhá bhliain déag d’aois. Ag cóisir breithe lána a athar, nuair a bhí gach duine ag gáire agus ag ceiliúradh, thosaigh an buachaill beag seo ag caoineadh. Cén fáth? Toisc go raibh grá chomh domhain, chomh glan sin aige dá athair go raibh eagla air go gcaillfeadh sé é lá éigin sa todhchaí.

Cén cineál buachaill dhá bhliain déag d’aois a mhothaíonn an cineál sin comhbhá agus grá? Ní raibh aon cheilt i mBenjamin. Bhí a chroí ar oscailt i gcónaí don té a bhí in aice leis. Ní raibh sé ag iarraidh a bheith mar dhuine ar bith eile; bhí sé sásta, lách, agus lán de mheas ar a thuismitheoirí agus ar a dheartháir Ryan. Ba é an buachaill sin a raibh an oiread sin grá aige do na héin agus do na heitleáin, an té a gháireadh go binn nuair a bhíodh sé ag caint faoi «con chim airlines» a chruthú lá éigin. Bhí a shamhlaíocht chomh glan, chomh hálainn sin.

Nuair a bhí Ben faoi bhun a chrainn fige féin—ina sheomra ag scríobh cóid, ag breathnú suas ar na heitleáin sa spéir, nó ag guí go ciúin—bhí Íosa ag breathnú air. Bhí a fhios ag Íosa go raibh an t-anam seo ró-álainn, ró-ghlan, le fanacht sa saol seo go deo. Bhí a fhios ag an Tiarna go raibh an t-anam seo réidh le haghaidh rud éigin níos mó.

…

A Alan, a Thao, agus a Ryan… tá an focal seo leagtha ar bhur gcroíthe inniu.

Nuair a dúirt Natanáél le hÍosa: «Rabbi, is tusa Mac Dé; is tusa Rí Iosrael,» d’fhreagair Íosa é le geallúint mhór: «Feicfidh tú neamh ar oscailt agus aingil Dé ag dul suas agus ag teacht anuas ar Mhac an Duine.»

Feicfidh tú neamh ar oscailt.

Sin í an fhís atá againn sa Chéad Léacht inniu ó Leabhar an Apacailipsis. Taispeánann an t-aingeal an Chathair Naofa, Iarúsailéim nua, ag teacht anuas ó neamh ó Dhia. Tá sí lán de ghlóir Dé, ag taitneamh mar a bheadh seoid lómhar ann, soiléir mar chriostal. Tá dhá gheata déag uirthi, agus aingeal ag seasamh ag gach geata.

Is sa chathair ghlórmhar sin atá ár mBenjamin inniu.

Níl sé gafa a thuilleadh ag teorainneacha an tsaoil seo. Níl sé teoranta ag laige na colainne ná ag aon phian. Tá sé imithe isteach tríd an ngeata órga sin, áit a bhfuil sé ag suí ag Féasta na bhFlaitheas i gcomhluadar Naomh Carlo Acutis agus faoi bhrat mháthair na Banríona Muire. Tá sé saor anois, ag eitilt níos airde ná aon eitleán ar an talamh seo, i solas síoraí an Athar.

Agus b’fhéidir go bhfuil sibh ag smaoineamh ar an aisling a bhí ag Alan ar an 23ú Iúil. San aisling sin, bhí Alan agus Ben ina seasamh i líne chun uachtar reoite a cheannach, agus b’é Ben a d’íoc as.

Nach álainn an íomhá í sin? Sa saol seo, is iad na tuismitheoirí a íocann as gach rud dá gclann—thug sibh bhur saol, bhur ngrá, agus bhur n-anam do Benjamin. Ach sa ríocht eile, sa ríocht spioradálta, is é Ben atá ag tabhairt bronntanais ar ais daoibh anois. Tá sé ag íoc as an suaimhneachas atá ag teacht chugainn; tá sé ag ullmhú an bealach daoibh. Tá sé ag rá libh: «Tá mé go breá anois, a dhaidí. Tá mé láidir. Tá mé ag tabhairt aire daoibh.»

…

Agus anois, caithfimid labhairt go bog le gach duine atá ag éisteacht linn ó chian.

Do gach teaghlach atá ag iompar croise troime anocht… do gach máthair atá ina suí in aice le leaba ospidéil ag faire ar a leanbh… do gach athair a mhothaíonn go bhfuil a shaol ag titim as a chéile faoi mheáchan an bhróin… agus go háirithe do na leanaí atá ag fulaingt ar fud an domhain:

Éist le briathra an tSailm inniu: «Tá an Tiarna cóir ina shlite go léir, agus naofa ina shaothair go léir. Tá an Tiarna gar dóibh siúd go léir a ghlaonn air, dóibh siúd go léir a ghlaonn air i bhfírinne.»

Ní thagann an tinneas ó Dhia. Ní phionós é an brón seo. Uaireanta, tharlaíonn rudaí sa saol seo nach bhfuil muid in ann a thuiscint, rudaí atá lasmuigh dár smacht. Ach ní fhágann Dia ina n-aonar muid sa dorchadas sin. Tá Sé gar dúinn. Tá Sé in éineacht linn i ngach deoir agus i ngach uile osna.

Féach ar an uisce glan, beatha a shníonn as an dtobar a tiomnaíodh in ómós do Benjamin i gCà Mau, Vítneam—«Tobar Grá Gioan Baotixita». Gan aon torann mór, tá an t-uisce sin ag tabhairt beatha do dhaoine atá i ngá, díreach mar a leanann spiorad Benjamin ag tabhairt beatha agus dóchais do dhaoine timpeall ar a theaghlach. Is comhartha é an tobar sin go bhfuil an grá a bhí ag Ben fós ag obair sa domhan seo, ag athrú croíthe agus ag tabhairt dóchais don té atá thíos leis.

A Alan, a Thao… thug sibh gach rud do Benjamin. Thug sibh saol iontach dó, lán de thurais, de gháire, de ghrá, agus de thacaíocht. Bhí sé chomh sásta a bheith in éineacht libh san «ceathrar foirfe» sin. Tá bhur gcroíthe glan os comhair Dé. Lig don ualach bréagach sin den chiontacht titim uait anocht. Rinne sibh gach rud a bhí in ann ag croí daonna a dhéanamh.

Agus anois, caithfidh sibh leanúint ar aghaidh ar mhaithe le Ryan. Teastaíonn bhur ngrá agus bhur neart uaidh. Tá Ryan fós anseo, agus tá slí fhada le siúl aige fós. Agus bíodh a fhios agat go bhfuil Ben ag siúl in éineacht libh, mar aingeal caomhnóra pearsanta do Ryan, ag tabhairt neart daoibh gach lá.

…

Nuair a théann sibh amach an doras inniu, cad é an rud beag is féidir linn a thógáil linn?

Nuair a bhíonn an saol ró-ghnóthach, nó nuair a bhíonn an brón ró-throm, lorg áit chiúin.

Lorg do «chrann fige» féin.

Suigh ansin ar feadh cúpla nóiméad i dtost an scátha. Dún do shúile agus abair paidir bheag chiúin: *«A Thiarna, is tusa mo neart. Chonaic tú mé faoin gcrann fige. Coinnigh mo mhuintir slán i do ghrá.»*

Agus bíodh a fhios agat, le lánmhuinín an chreidimh, go bhfuil neamh ar oscailt anois do Benjamin, agus go bhfuil sé ag faire oraibh le grá síoraí, go dtí an lá glórmhar sin a mbeidh muid go léir aontaithe arís i solas gan oíche na bhFlaitheas.

A Thiarna, is síoraí do ghrá; ná tréig saothar do lámh.

Amen.