Céadaoin an Fhitheall-Aon Seachtain sa Ghnáth-Am

Féach ar an líne ag bun an leathanaigh.

Smaoinigh ar litir a fuair tú amach i gcomhair an phoist—litir ó dhuine a bhfuil grá agat dó. Bíonn an téacs clóscríofa, b’fhéidir, nó scríofa go cúramach ar pháipéar geal. Ach ag an mbun ar fad, bíonn rud éigin nach bhféadfadh aon mheaisín a dhéanamh. Bíonn lorg na láimhe ann. Nasc beag dúigh a ghluaiseann go deas nó go gioblach across an phár. An síniú. An comhartha pearsanta a deir gan aon amharras: *Is mise a scríobh seo. Ba leatsa mo chroí nuair a leag mé an peann seo ar an bpáipéar. Is é seo mo lorg féin.*

Sa Chéad Léacht inniu, ag deireadh na dara litreach chuig na Theasalónaigh, déanann Naomh Pól rud an-speisialta. Ar feadh na caibidle go léir, bhí sé ag tabhairt treorach dóibh, ag caint faoin obair chrua, faoin ord, agus faoin mbealach le maireachtáil go creidmheach. Ach nuair a thagann sé chun an fhocail dheireanaigh, tógann sé an peann ina láimh féin. Deir sé: «Seo é mo bheannacht féin le mo láimh féin, Pól. Seo é an comhartha i ngach litir; is mar seo a scríobhaim.»

Cén fáth a ndéanfadh Pól é sin?

Mar bhí a fhios aige nach raibh sa chreideamh ach focal gan anam muna raibh lorg an ghrá phearsanta fite fuaite tríd. Bhí sé ag iarraidh comhartha do-athraithe a fhágáil acu—comhartha a thabharfadh dearbhú dóibh sna laethanta dorcha a bhí rompu. Lorg a láimhe féin. Comhartha do-fheicthe a mbheadh a bhlas le mothú i ngach uile fhocal.

Is é an comhartha sin—lorg na láimhe, an doimhneacht inmheánach a fhágann duine ina dhiaidh—an snáithe a stiúróidh ár gcuid meachtnaimh inniu.

…

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord.

Tá sé thart ar dhá mhí anois ó thit an tost ar theach Benjamin Vo ar an 13 Meitheamh. Dhá mhí.

I saol an domhain mhóir, rith an dhá mhí sin thart mar a bheadh gaoth an tsamhraidh ann. Tá daoine ag filleadh ar a gcuid gnáth-oibre, tá na sráideanna lán de thorann na gcarra, tá an saol ag gabháil ar aghaidh gan stad gan staonadh. Ach do theaghlach a chaill mac agus deartháir—do Alan, do Thao, agus do Ryan—is ionann an dhá mhí seo agus spás atá fholamh agus trom.

Name the ache plainly. Tá an chathaoir sin fós folamh ag an mbord. Bíonn oícheanta ann ina suíonn tú i dtost an tseomra, agus an ciúnas chomh mór sin go mbraitheann sé mar mheáchan ar do ghualainn. Bíonn maidineacha ann ina ndúisíonn tú agus a chreideann tú ar feadh leathsoicind go bhfuil gach rud mar a bhí… agus ansin tagann an brón a-rais mar thonn dhorcha ag briseadh ar do chroí.

Bíonn Alan agus Thao ag féachaint ar na rudaí beaga a d’fhág Ben ina dhiaidh. Bíonn Ryan ag lorg a dheartháir mhóir, an buachaill a sheasadh in aice leis go bródúil le láimh curtha thart ar a ghualainn. Tá an t-uaigneas sin fíor. Ní féidir linn siúil thairis nó ligean orainn nach bhfuil sé ann. Tuigeann an Eaglais an phian seo; tuigeann Críost féin an deoir a thiteann i dtost na h-oíche.

…

Agus ansin, tagann an Tiontú sa Scripture inniu, mar a bheadh solas ag soilsiú i dorchadas an tseomra.

Sa tSoiscéal, labhraíonn Íosa go doimhin faoin gcodarsnacht idir an taobh amuigh agus an taobh istigh. Tugann Sé rabhadh fá na tuamaí gorma a bhíonn áille ar an taobh amuigh ach atá lán de chreatlaigh ar an taobh istigh. Is é atá Íosa a rá ná gur ar an taobh istigh—sa chroí, sa spiorad, sna gníomhartha beaga grá nach bhfeiceann an saol mór—is ansin a chónaíonn an fhírinne.

Nuair a fhéachaimid ar an gcothromaíocht sin, feicimid é sa Chéad Léacht freisin. Deir Pól: «Go dtuga Tiarna na síochána féin síocháin daoibh i gcónaí agus ar gach slí.»

Smaoinigh ar an dá fhocal sin: *i gcónaí agus ar gach slí.*

Ní síocháin í seo a thagann nuair a bhíonn gach rud foirfe sa saol. Is síocháin í a thagann ó Chríost chun seasamh in éineacht linn *i lár* an bhróin, i lár an tosta, i lár na deora. Agus d’fhág ár mBenjamin beloved an lorg céanna sin ar an saol seo—lorg an ghrá atá níos doimhne ná aon tuama nó aon fhulaingt.

…

Smaoinigh ar mhodh amháin inar fhág Benjamin a «chomhartha» féin.

Bhí intinn ghéar, eisceachtúil ag Benjamin Vo. Buachaill a raibh tallann iontach aige don loighic agus don mhatamaitic, a d’fhéadfadh cóid chasta ríomhaireachta a scríobh agus breathnú ar shaol na teicneolaíochta le heagna fhorbartha. Bhí repo iomlán aige ar GitHub—áit a raibh sé ag scríobh cláracha agus cluichí.

Smaoinigh ar cad atá i gceist le cód ríomhaireachta.

Ní fheiceann an duine a úsáideann an feidhmchlár ach na pictiúir ar an scáileán. Ach taobh thiar de sin, faoin dromchla, tá líne i ndiaidh líne de chód a scríobh duine le foighne agus le loighic. Agus ag deireadh gach tionscadail ar GitHub, bíonn comhartha ann—dáta, am, agus ainm an té a scríobh é. Lorg láimhe an chódaora. Lorg Benjamin.

Ach i bhfad níos mó ná an cód ar scáileán, d’fhág Ben lorg a láimhe ar chroíthe a mhuintire. Smaoinigh ar an teachtaireacht dheireanach a scaoil sé chuig a athair ar Lá na nAithreacha—ag rá leis gurb é an «best dad» agus an «funny dad». Ní raibh ansin ach cúpla focal simplí, ach ba é sin síniú a chroí. Ba é sin an lorg do-scriosta a d’fhág an buachaill séimh seo ar shaol Alan.

Chomh maith leis sin, bhí paisean aige do na heitleáin, go háirithe na Boeing 737, agus do na héin. Ghlac sé sásamh chomh mór sin i smaoineamh ar aerlíne a chruthú ar a dtabharfadh sé «con chim airlines»—agus bhíodh gáire milis, binn aige gach uair a labhradh sé faoi. Ba é an gáire sin, an t-aoibh gháire sin atá fite fuaite i gcuimhne a mhuintire, lorg a anama ghlain.

…

A Alan, a Thao, a Ryan… labhraím libhse go díreach anois.

Uaireanta, nuair a thagann an dorchadas seo orainn tar éis dhá mhí, tagann ualach trom neamh-riachtanach ar chroíthe tuismitheoirí agus teaghlaigh. Tagann na ceisteanna ciúina sin: *An raibh rud éigin eile ab fhéidir linn a dhéanamh? An raibh aon chomhartha a chaill muid? An orainne atá an milleán?*

Éist go cúramach le briathra Íosa sa tSoiscéal nuair a d’fhiafraigh na deisceapail de fá dhuine a rugadh dall: «Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí.»

Ní phionós ó Dhia é an tinneas. Ní toradh ar aon easnamh ar bhur gcúram é. Níor tharla sé seo mar gheall ar aon rud a rinne sibh, nó aon rud a chaill sibh, nó aon ghnás a bhí easnamhach. Ní thagann an tinneas mar chiontacht; thagann sé mar mheáchan sa saol tite seo atá thar gach smacht daonna. Níl aon chúiseamh ag Dia i bhur gcoinne. Lift that stone tenderly from your hearts today.

Thug sibh saol do Benjamin atá lán de ghrá iontach. Thug sibh an «ceathrar foirfe» dó—é féin, a dhaidí, a mhamaí, agus Ryan. Thaispeáin sibh an domhan dó, ó Beijing agus Tóiceo go Lourdes agus an Vatacáin. D’fhéach sibh ar eitleáin leis ag aerfoirt ar fud an domhain. Tá bhur gcroíthe glan os comhair Dé. Bíodh an síocháin sin agaibh anocht: ní raibh aon rud níos mó ab fhéidir le grá daonna a dhéanamh.

…

Agus anois, do gach duine atá ag éisteacht linn ó chian, do na teaghlaigh a carrying a heavy cross ar fud an domhain, do na leanaí atá ag fulaingt in ospidéil anocht:

Deir an Salm inniu: «Is aoibhinn dóibh siúd a bhíonn eagla an Tiarna orthu, a shiúlann ina shlite.»

Ní gníomh faitís é eagla an Tiarna sa Bhíobla; is gníomh measa agus muiníne é. Is é an t-eolas go bhfuil Dia níos mó ná ár mbrón, go bhfuil A ghrá níos láidre ná an bás.

Tá Benjamin Vo anois i gcomhluadar na naomh, ag suí ag Féasta na bhFlaitheas in éineacht le Naomh Carlo Acutis. Beirt bhuachaillí a raibh intinn ghéar acu don teicneolaíocht, a raibh grá acu don domhan seo, agus a d’fhéach ar an saol le súile glana creidimh. Tá siad le chéile anois i láthair Dé, ag guí ar son na ndochtúirí, na n-eolaithe, agus na dtaighdeoirí chun leigheas a fháil do leicéime, ar mhodh nach mbeidh ar aon teaghlach eile an bóthar pianmhar seo a shiúil amach anseo.

Féach ar an dtobar uisce glan i gCà Mau, Vítneam—an «Giếng Gioan Baotixita» a tiomnaíodh in ómós do Ben. Sníonn an t-uisce sin anois chun tart na ndaoine bolchta a shásamh. Is lorg láimhe eile é sin atá ag Benjamin ar an domhan seo. Ní stopann an grá nuair a dhúnann an saol seo ár súile; leanann sé ar aghaidh ag sreabhadh mar uisce glan trí ghníomhartha carthanachta agus trócaire.

…

Nuair a théann sibh amach an doras inniu, cad é an rud beag is féidir linn a thógáil linn?

Nuair a thógann tú peann i do láimh inniu chun d’ainm a scríobh ar leathanaigh, nó nuair a sheolann tú teachtaireacht chuig duine a bhfuil grá agat dó, stad ar feadh soicind amháin.

Smaoinigh ar lorg do láimhe féin.

Smaoinigh ar an gcomhartha ghrá atá tú a fhágáil ar an domhan seo. Déan gníomh beag cineálta amháin gan aon torann—teachtaireacht ghairid faoisimh a sheoladh, no focal dóchais a rá le duine atá uaigneach.

Agus do Alan, do Thao, agus do Ryan: nuair a fheiceann sibh eitleán ag fágáil rian bán sa spéir ghorm, cuimhnigh gur comhartha é sin ó Benjamin. Lorg a láimhe sa spéir. Tá sé go sábháilte i láthair an Athar, saor ó phian, agus tá a shíocháin agaibh i gcónaí agus ar gach slí.

«Go dtuga Tiarna na síochána féin síocháin daoibh i gcónaí agus ar gach slí. Go mbeidh grásta ár dTiarna Íosa Críost vobhaibh go léir.»

Áiméan.