Cuimhneachán Naomh Agaistín, Easpag agus Dochtúir na hEaglaise

Smaoinigh ar an mbotella beag ola sin atá i do láimh agat.

Ní hé an lampa féin an rud is tábhachtaí sa dorchadas, cé go bhfuil an lampa go hálainn. Is é an rud atá folaithe laistigh de—an ola chiúin, dho-fheicthe sin—a choinníonn an lasair beo. Gan an ola sin, níl sa lampa ach píosa miotail nó cré atá fuar agus marbh. Sa tSoiscéal inniu, insíonn Íosa dúinn faoi dheichniúr maighdean a chuaigh amach chun bualadh leis an bhfear nuachair. Bhí lampaí acu go léir. Ach bhí difear amháin eatarthu: bhí ‘árthaí ola’ ag na cinn chiallmhara in éineacht lena gcuid lampaí. Bhí siad ullmhaithe don rud nach raibh súil acu leis. Bhí siad ullmhaithe don mhoill.

Inniu, ceiliúraimid féile Naomh Agaistín. Fear a raibh intinn eisceachtúil aige, fear a chaith na blianta ag lorg na heagna i leabhair agus i bhfealsúnacht an domhain seo. Ach ní bhfuair sé suaimhneas go dtí gur thuig sé gurb é an grá an t-aon ola amháin a choinníonn lampa an anama ar lasadh. ‘Rinne tú muid duit féin, a Thiarna,’ a scríobh sé, ‘agus tá ár gcroíthe gan suaimhneas go dtí go bhfaighidh siad suaimhneas ionat.’

Is í an ola sin—an t-ullmhúchán inmheánach, an eagna atá níos doimhne ná eolas an domhain—an snáithe a threoróidh ár machnamh inniu. Mar is sa chothromaíocht sin idir an intinn ghéar agus an croí ullmhaithe a aimsímid scéal ár mBenjamin beloved.

…

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord.

Tá sé thart ar dhá mhí anois ó d’fhág Benjamin Vo an saol seo ar an 13 Meitheamh. Dhá mhí.

I saol an domhain mhóir, b’fhéidir go n-abrann daoine go bhfuil an t-am ag rith, ach do Alan, do Thao, agus do Ryan, is ionann an dhá mhí seo agus tost fada atá deacair a iompar. Tá mí Lúnasa ag druidim chun deiridh, tá an t-aer ag athrú, ach tá an chréacht i bhur gcroíthe fós úr. Name the ache plainly: Is é an rud is deacra ná an feitheamh. An feitheamh sin sa dorchadas a ndéanann an tSoiscéal cur síos air. An feitheamh ar fhuaim na gcos nach dtiocfaidh abhaile. An feitheamh ar an ngáire sin a líonadh an teach.

Bíonn Alan agus Thao ag féachaint ar na tionscadail a d’fhág Ben ina dhiaidh—na línte cóid ar GitHub, na nótaí faoi eitlíocht, an intinn iontach sin a bhí ag obair i gcónaí. Agus tagann an cheist: cén fáth ar stop an lampa sin chomh luath? Cén fáth ar tháinig an fear nuachair ag meán oíche do bhuachaill nach raibh ach cúig bliana déag d’aois? Tá an brón sin trom. Tá sé cosúil leis an dorchadas sa tSoiscéal nuair a thit na maighdeana go léir ina gcodladh mar go raibh an fear nuachair ‘long delayed’. Uaireanta, mothaíonn sé go bhfuil Dia ‘long delayed’ chun ár mbrón a leigheas.

…

Agus ansin, tagann an Tiontú sa Scripture, mar a bheadh solas ag teacht isteach i seomra atá dúnta go docht.

Sa Chéad Léacht, deir Naomh Pól rud a chuireann as do loighic an duine: ‘Is amadántacht é teachtaireacht na croise dóibh siúd atá ag dul amú, ach is é cumhacht Dé é dúinne atá á sábháil.’ Deir sé go ndearna Dia ‘amadántacht de eagna an domhain.’

Smaoinigh ar Benjamin. Bhí intinn aige a bhí ina ‘photocopy’ dá athair. Buachaill a raibh eagna an domhain seo aige go flúirseach—matamaitic an ochtú grád agus é sa cheathrú grád, tuiscint ar AI agus ar bhonneagar scamall AWS nach mbeadh ag innealtóirí fásta. Bhí sé cliste, bhí sé loighciúil, bhí sé cumasach. Ach i súile Dé, níorbh é an t-eolas sin an rud ba thábhachtaí faoi Benjamin Vo.

Ba é an rud a bhí ina ‘árthach ola’ aige ná an rud nach bhfeiceann an saol mór i gcónaí: a chroí séimh. Deir Pól go roghnaíonn Dia an rud atá lag chun an rud atá láidir a náiriú. Is minic a cheapann an domhan go bhfuil an chumhacht sa neart fisiciúil nó sa saol fada, ach insíonn an Chros dúinn go bhfuil an bua ag an ngrá, fiú sa bhás. Bhí an ola sin ag Ben—an grá neamhchoinníollach dá mhuintir, an meas mór a bhí aige ar a thuismitheoirí, an cineáltas a bhí mar bhonn le gach gníomh dá chuid.

…

Smaoinigh ar an eagna seo atá ag Benjamin, eagna nach dtagann as leabhair amháin.

Bhí sé chomh fiosrach sin faoin domhan. Bhí grá aige do na heitleáin, go háirithe an Boeing 737. Bhí sé ag iarraidh ‘Con Chim Airlines’ a chruthú. Is íomhá álainn í sin don eagna: an cumas chun breathnú suas, chun aisling a bheith agat, chun an spéir a fheiceáil mar áit gan teorainn. Ach smaoinigh ar an ullmhúchán a bhí aige. Nuair a bhí sé ag foghlaim faoi DevOps nó ag scríobh cóid, ní raibh sé ach ag bailiú eolais; bhí sé ag ullmhú a anama chun rudaí móra a dhéanamh.

Agus ansin, tá an nóiméad sin san aisling a bhí ag Alan le déanaí. An aisling inar sheas Alan agus Ben i líne le haghaidh uachtar reoite, agus gurbh é Ben a d’íoc as. Sa saol seo, Alan, d’íoc tusa as gach rud do do mhac—thug tú gach deis dó, gach turas, gach tacaíocht. Ach san aisling sin, bhí Ben ag rá leat go bhfuil an ‘árthach ola’ lán anois. Tá sé ag tabhairt rud éigin ar ais duit. Tá sé ag rá leat go bhfuil sé go maith, go bhfuil sé láidir, agus go bhfuil sé ag ullmhú na féile duit sna Flaithis. Ní gá duit a bheith buartha faoi a thuilleadh. Tá a lampa ar lasadh go geal i halla na bainise.

…

A Alan, a Thao, a Ryan… labhraím libhse go díreach anois.

Uaireanta, nuair a thagann an brón seo orainn tar éis dhá mhí, tagann ualach eile nach mbaineann leis an mbrón in aon chor. Tagann an ciontacht sin a bhíonn ag creimeadh an chroí. An cheist chiúin sa dorchadas: ‘An ndearna muid go leor? An raibh aon rud eile ab fhéidir linn a dhéanamh? An raibh an locht orainne?’

Éist go han-chúramach le briathra Íosa nuair a d’fhiafraigh na deisceapail de faoin bhfear a rugadh dall: ‘Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí.’

Ní phionós ó Dhia é an tinneas. Ní toradh ar aon rud a rinne sibh, nó aon rud a chaill sibh, é. Ní thagann sé ó aon easnamh i bhur gcúram. Níl aon chúiseamh ag Dia i bhur gcoinne, agus ní mór daoibh gan an ualach sin a iompar a thuilleadh. Thug sibh saol do Benjamin a bhí lán de ghrá, de thurais, de gháire, agus de dhoimhneacht. Bhí an ‘ceathrar foirfe’ agaibh, agus tá an grá sin fós beo, mar ní féidir leis an mbás an nasc sin a bhriseadh. Rinne sibh gach rud a bhí in ann ag grá daonna a dhéanamh. Lig don chiontacht sin titim uait anocht, mar a thiteann deannach de sciathán eitleáin.

…

Agus anois, do gach duine atá ag éisteacht linn ó chian, do na teaghlaigh eile atá ag iompar croise troime, do na leanaí atá ag fulaingt in ospidéil anocht:

Deir an Salm inniu: ‘Tá an talamh lán de mhaitheas an Tiarna.’

Uaireanta, is deacair an mhaitheas sin a fheiceáil tríd an deora. Ach féach ar an tobar uisce glan i gCà Mau, Vítneam—an ‘Giếng Gioan Baotixita’ a tiomnaíodh in ainm Ben. Sníonn an t-uisce sin anois, ag tabhairt beatha do dhaoine nach bhfaca Ben riamh. Is é sin an ola atá fós ag sileadh as árthach Benjamin. Is é sin an grá nach stopann nuair a stopann an croí daonna. Is é an t-uisce sin an comhartha go bhfuil Benjamin fós ag obair, fós ag tabhairt aire do dhaoine, fós ina sheirbhíseach dílis i Ríocht Dé.

Tá Benjamin anois mar chuid den ghlúin sin atá i láthair Dé, in éineacht le Naomh Carlo Acutis. Beirt bhuachaillí a raibh grá acu don teicneolaíocht, a raibh intinn ghéar acu, ach a raibh a gcroíthe dírithe ar na flaithis. Tá siad le chéile anois ag Féasta na bhFlaitheas, ag guí ar son na ndochtúirí agus na dtaighdeoirí, ag iarraidh leigheas ionas nach mbeidh ar aon teaghlach eile an bóthar seo a shiúil. Tá siad ag ullmhú na féile dúinn go léir.

…

Nuair a théann sibh amach an doras inniu, cad é an rud beag is féidir linn a thógáil linn?

Nuair a thagann tú abhaile anocht, agus nuair a lasann tú solas i do theach, stad ar feadh soicind amháin.

Smaoinigh ar an ola sin.

Ní hé an t-eolas atá agat, ná an méid atá bainte amach agat sa saol, an rud a choimeádfaidh do lampa ar lasadh sa dorchadas. Is é an grá atá i d’árthach. Déan gníomh beag cineálta amháin anocht gan aon torann—focal misnigh a rá le duine atá uaigneach, nó guí go ciúin ar son an té atá ag fulaingt. Is iad na gníomhartha beaga sin an ola a choinníonn an dorchadas ar ais.

Agus do Alan, do Thao, agus do Ryan: nuair a fheiceann sibh eitleán sa spéir, nó nuair a fhéachann sibh ar na línte cóid sin a scríobh Ben, cuimhnigh gurb é sin Benjamin ag rá libh go bhfuil sé go breá. Tá sé ina dhúiseacht anois i solas síoraí Dé, áit nach bhfuil aon oíche ann agus nach n-imíonn an lasair as go deo. Tá a árthach lán, agus tá sé ag feitheamh libh le gáire.

‘Coinneoidh sé go daingean sibh go dtí an deireadh.’

Áiméan.