Breith Mhuire Naofa

Smaoinigh ar an gcéad rud a fheiceann tú nuair a thugann tú cuairt ar sheomra nach bhfuil ach cuimhní iontu — an bhileog pháipéir sin a fágadh ar an mbord, an sceitse de ghrianghraf a tarraingíodh go tapa, nó an peann luaidhe a d’úsáid duine óg chun a chuid smaointe a chur ar an ngréasán. Is iad na rianta beaga seo an fhianaise is doimhne go raibh duine ann, go raibh sé ag breathnú ar an domhan le súile a bhí lán d’iontas agus d’aislingí. I saol ár mBenjamin Vo, bhí na rianta seo le feiceáil i ngach áit: ina intinn ghéar a d’fhéach ar an domhan trí chóid agus trí fhoghlaim mhatamaiticiúil, agus ina ghaireadh milis nuair a labhraíodh sé ar a phleananna don todhchaí, ar nós an chuideachta eitleán sin a bhí á shamhlú aige, 'Con Chim Airlines'. Bhí a fhios ag a thuismitheoirí, Alan agus Thao, agus a dheartháir Ryan, go raibh Ben ina bhuachaill a bhí i gcónaí ag eitilt níos airde ná an gnáth-thalamh, ina chroí agus ina intinn araon.

Is é an íomhá seo den 'bhrainse' nó den 'shoilsiú' — an gealltanas beag sin a thagann as stoc tirim, mar a fheicimid sa chéad léacht inniu ó Mhícheá — an snáithe a threoróidh ár machnamh inniu. Deir an fáidh: 'As tú, Beithil Efrata, cé go bhfuil tú ró-bheag chun bheith i measc treibheanna Iúdá, tiocfaidh uaitse an t-aon a bheidh ina rialtóir san Iosrael... agus is eisean a bheidh ina shíocháin.' Agus sa Soiscéal, feicimid an ginealach fada seo, slabhra fada de dhaoine, de mhná agus d'fhir, a chuir le chéile le rún Dé go dtí gur rugadh Íosa ó Mhuire an Mhaighdean. Smaoinigh ar an slabhra sin. Níl aon duine sa ginealach sin nach raibh a scéal féin aige, a chuid bróin, a chuid áthais. Agus i saol Benjamin, bhí slabhra grá ann freisin — grá a d’fhág a rian go domhain in anamacha a thuismitheoirí agus a mhuintire. Smaoinigh ar an uair sin, nuair a bhí Ben cúig bliana déag d'aois, agus é ag smaoineamh ar a uncail William a bhí ag fulaingt ó strócanna, a dúirt sé le díchéille shimplí agus le croí iontach go raibh sé sásta a bhanc múc ar fad a thabhairt chun cabhrú leis. Níor bhris sé an banc, níor ghlac sé an t-airgead toisc nach raibh gá leis, ach bhí an tairiscint ann — tairiscint buachalla a bhí réidh le gach rud a bhí aige a thabhairt ar son an ghrá. Sin é an cineál croí a bhí in Ben.

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Tá sé dhá mhí anois ó d’fhág Benjamin an saol seo. Dhá mhí iomlána. Do Alan, do Thao, agus do Ryan, is ionann an t-am sin agus aois an uaigneis. Tá an cathaoir folamh sin ann, tá an guth sin nach gclaufar ag teacht anuas na staighre ar maidin, agus tá an oíche sin ann a bhíonn fada go leor do thuismitheoirí a bhfuil a gcroí briste. Tá an phian sin fíor. Ná lig d’aon duine a rá leat go bhfuil an t-am caite, nó gur chóir duit a bheith 'thar éis' an bhróin. Ní thagann an brón toisc nach bhfuil grá ann; tagann an brón toisc go bhfuil an grá chomh mór sin nach féidir é a choinneáil sa chroí gan deora a chailleadh. Agus anseo, caithfimid an chloch throm sin a bhaint de bhur gcroíthe, a Alan agus a Thao. B’fhéidir go bhfuil sibh ag caint libh féin san uaigneas, ag fiafraí an ndearna sibh go leor, an raibh aon rud nár thug sibh a aire dó, an raibh rud éigin a d'fhéadfadh a bheith déanta difriúil. Éistigí le guth an Tiarna inniu: níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Ní raibh aon rud a d’fhéadfadh sibh a dhéanamh a d’athródh an toradh seo. Níor thip oraibh in aon chor. Thug sibh saol lán de ghrá, de thurais, d'aerfoirt, de gháire, agus de chóid do Benjamin. Níl aon chiontacht ag dul daoibh; tá sibh glan agus saor in aisce roimh Dhia chun fulaingt le croí socair agus suaimhneach.

Nuair a thagann an Soiscéal agus a n-insíonn sé dúinn conas a rugadh Íosa — nuair a thagann an t-angel chuig Ioseaf i aisling agus a deir sé, 'Ná bíodh eagla ort do bhean Mhuire a thabhairt leat... agus is é ainm a bheidh air ná Emánuél, sé sin, Dia linn' — tá an focal sin ag titim go díreach isteach sa teach ina bhfuil sibh ag éisteacht anocht. Ní hé an tinneas an deireadh, agus ní hé an bás an focal deiridh. Is é Emánuél — 'Dia linn' — an focal deiridh. Smaoinigh ar an aisling a bhí ag Alan ar an 25 Meitheamh, nuair a chonaic sé Ben ag seasamh taobh amuigh den seomra, ag rá le gáire milis: 'Ba, tá gach rud go maith, táim ag faire oraibh.' Sin é an t-athrú a thagann nuair a ligeann muid do ghrá Dé teacht isteach san uaigneas. Ní imíonn an brón láithreach, ach éiríonn sé éadrom toisc go bhfuil duine éigin ag eitilt ar son Dé, ag coimeád súil oraibh ó sholas na bhflaitheas.

A Alan, a Thao, a Ryan, agus gach duine agaibh atá ag éisteacht linn ó chian — cibé an teaghlach sibh atá ag iompar croise trom, nó páiste atá ag troid anois san ospidéal — éistigí le guth na Maighdine Mhuire, a rugadh inniu agus a thuig gach brón a bhaineann le croí máthar. Níl sibh d’ur n-aonar. Tá grá Ben fós ag obair sa saol seo, sa tobar uisce glan sin a thabharfaidh beatha do dhaoine i Vítneam, agus i ngach gníomh cineáltais beag a dhéanann sibh dá chéile. Nuair a théann sibh amach an doras inniu, tóg an rud beag seo libh: tabhair gáire d'éinne a bhfuil gá aige leis, labhair focal cineálta mar a rinne Ben, agus cuir do mhuinín sa Tiarna atá i gceannas ar gach lá. Tá Ben ag eitilt níos airde ná aon eitleán a raibh grá aige dó, i spéartha na bhflaitheas, ag faire oraibh le gáire geal agus le croí lán de shíocháin. Go mbeannaí Dia sibh, agus go gcoinní sé sibh ina ghrá suthain.