Cuimhneachán Pháis Naomh Eoin Baiste

Smaoinigh ar an mias atá i lár an bhoird.

Nuair a thagann teaghlach le chéile le haghaidh béile, is minic a bhíonn mias mhór i lár an bhoird, lán de bhia, lán de bheatha, lán de bholadh an bhaile. Is siombail í an mhias sin den fhlaithiúlacht, den chothú, agus den ghrá a roinntear idir daoine. Ach sa tSoiscéal inniu, feicimid mias de chineál eile. Feicimid mias a iompraíonn an bás. Feicimid mias a úsáidtear mar uirlis díoltais agus uafáis. Is íomhá í a chuireann as dúinn—ceann Eoin Baiste ar mhias, á thabhairt do chailín óg ag féasta ríoga.

Inniu, ar fhéile Pháis Naomh Eoin Baiste, caithfimid breathnú go géar ar an mhias sin. Caithfimid breathnú ar an gcodarsnacht idir an féasta saolta sin ag Héaród, atá lán de bhréaga agus de fhoréigean, agus an féasta síoraí a gheallann Dia dúinn. Is é an mhias sin—an rud a chuirimid os comhair an domhain, an rud a thairgimid do dhaoine eile—an snáithe a threoróidh ár machnamh inniu. Mar sa deireadh, ní hé an rud atá ar an mhias ag féasta Héaróid an rud a mhaireann, ach an fhírinne a d’fhág Eoin ina dhiaidh.

…

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord.

Tá sé thart ar dhá mhí anois ó d’fhág Benjamin Vo an saol seo ar an 13 Meitheamh. Dhá mhí. Is tréimhse í sin ina dtosaíonn an tost ag socrú síos sa teach. Inniu, an 29 Lúnasa, tá an samhradh ag dul in éag, agus do Alan, do Thao, agus do Ryan, tá an t-uaigneas ag éirí níos troime. Name the ache plainly: Is é an rud is deacra ná an mhias fholamh ag an mbord. Is é an suíochán folamh sin sa seomra suí, an áit ina suíodh Ben ag gáire faoi scéalta a athar, an áit ina bpleanáladh sé a thodhchaí.

Nuair a léimid faoi dheisceapail Eoin Baiste ag teacht chun a chorp a thógáil agus é a chur i dtuama, mothaímid an brón céanna. Mothaímid an meáchan sin a bhíonn ar na guaillí nuair a iompraítear corp an té a raibh grá againn dó. Tá an phian sin ag Alan agus Thao inniu, agus iad ag cuimhneamh ar an mbuachaill a raibh an oiread sin beatha ann, an buachaill a raibh a intinn chomh geal sin go raibh sé in ann an domhan a athrú. Tá an 'cén fáth' fós ag macalla i mballaí an tí. Cén fáth ar tharla sé seo do bhuachaill chomh maith sin? Cén fáth ar stop an croí sin a raibh an oiread sin trócaire ann?

…

Agus ansin, tagann an Tiontú sa Scripture, mar a bheadh solas ag teacht isteach i bpríosún dorcha Eoin.

Sa Chéad Léacht, scríobhann Naomh Pól rud a thiteann go díreach isteach i gcroí an scéil seo: 'Roghnaigh Dia an rud atá lag sa saol chun an rud atá láidir a náiriú.' Deir sé nach iad na daoine atá cumhachtach nó uasal de réir caighdeáin an duine a roghnaíonn Dia i gcónaí. Breathnaigh ar Héaród—bhí an chumhacht aige, bhí an coróin aige, bhí an mhias óir aige. Ach bhí sé lag. Bhí eagla air roimh thuairimí na ndaoine eile. Bhí sé gafa ag a mhionnaí féin. Bhí sé ina phríosúnach ina phálás féin.

Agus ansin breathnaigh ar Eoin Baiste sa phríosún. Ní raibh aon rud aige. Bhí sé lag i súile an domhain. Ach bhí sé saor. Bhí an fhírinne aige. Bhí sé roghnaithe ag Dia chun bealach an Tiarna a ullmhú. Is é sin an eagna nach dtuigeann an saol seo—go bhfuil an neart is mó le fáil san fhírinne agus sa ghrá, fiú nuair a fheictear don saol go bhfuil an duine sin caillte.

Smaoinigh ar ár mBenjamin. Bhí intinn eisceachtúil aige, intinn a bhí ina 'photocopy' dá athair, Alan. Bhí sé in ann matamaitic an ochtú grád a dhéanamh sa cheathrú grád. Bhí sé ag tumadh isteach i saol an AI agus an néal-bhonneagair AWS ag aois a ceathair déag. De réir caighdeáin an duine, bhí sé 'wise'—bhí sé cliste thar miosúr. Ach ní hé sin an fáth go bhfuil muid anseo inniu. Ní hé a chuid cóid ar GitHub an rud a choinníonn muid ag guí.

Is é an rud a d’fhág sé ar an 'mhias' dá shaol dúinn: a chroí séimh. Smaoinigh ar an mbanna doimhin sin a bhí aige lena athair. Nuair a bhí sé dhá bhliain déag d’aois, ag breithlá a athar, thosaigh Ben ag caoineadh. Cén fáth? Mar go raibh eagla air go gcaillfeadh sé a athair lá éigin amach anseo. Ag an aois sin, bhí an oiread sin comhbhá agus grá aige go raibh sé in ann an phian a bhaineann le grá mór a mhothú cheana féin. Ba é sin an 'eagna' a roghnaigh Dia—croí a bhí oscailte go hiomlán don ghrá.

…

Smaoinigh ar an íomhá eile seo ó shaol Ben, íomhá a nascann é le Naomh Eoin Baiste inniu.

In onóir do Ben, tiomnaíodh tobar uisce glan i gCà Mau, Vítneam. Tugtar 'Giếng Gioan Baotixita' air—Tobar Eoin Baiste. Tá sé chomh feiliúnach sin. Ba é Eoin an té a bhaist le huisce san fhásach, an té a thairg uisce na beatha do dhaoine a bhí tartmhar don fhírinne. Anois, i lár an bhróin, tá uisce glan ag sileadh in ainm Benjamin Đại Dương—ainm a chiallaíonn 'Aigéan Mór'.

Ní mias an bháis í seo, ach tobar na beatha. Is é seo an freagra atá ag Dia ar an uafás a fheicimid sa tSoiscéal. Féadfaidh Héaród ceann an fháidh a thógáil, ach ní féidir leis an tobar a stopadh. Féadfaidh an tinneas corp Benjamin a thógáil, ach ní féidir leis an ngrá a d’fhág sé ina dhiaidh a thriomú. Tá an tobar sin i Vítneam ina chomhartha go bhfuil Benjamin fós ag tabhairt aire do dhaoine, fós ag sásamh tart na mbocht, fós ag scaipeadh cineáltais an Athar.

A Alan, a Thao, a Ryan… labhraím libhse go díreach anois sa tost seo.

Uaireanta, nuair a tharlaíonn tragóid mar seo do bhuachaill chomh hóg agus chomh cumasach le Benjamin, tagann scáth dorcha an chiontachta. B’fhéidir go n-iarrann tú ort féin, 'An ndearna muid an iomarca de mhatamaitic? An raibh an iomarca brú air? An raibh aon rud nár thug muid faoi deara?'

Éist le briathra Íosa nuair a d’fhiafraigh na deisceapail de faoin bhfear a rugadh dall: 'Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí.'

Ní phionós ó Dhia é an tinneas. Ní toradh ar aon rud a rinne sibh, nó aon rud a chaill sibh, é. Ní thagann sé ó aon easnamh i bhur gcúram. Thug sibh saol do Benjamin a bhí lán de ghrá, de thurais, de gháire, agus de dhoimhneacht. Bhí an 'ceathrar foirfe' agaibh, agus tá an grá sin fós beo, mar ní féidir leis an mbás an nasc sin a bhriseadh. Rinne sibh gach rud a bhí in ann ag grá daonna a dhéanamh. Lig don chiontacht sin titim uait anocht, mar a thiteann deannach de sciathán eitleáin Boeing 737 a raibh grá chomh mór ag Ben dóibh. Níl aon chúiseamh ag Dia i bhur gcoinne; níl aige ach faoiseamh.

…

Agus anois, do gach duine atá ag éisteacht linn ó chian, do na teaghlaigh eile atá ag iompar croise troime, do na leanaí atá ag fulaingt in ospidéil anocht:

Deir an Salm inniu: 'Tá súile an Tiarna ar na daoine a bhfuil eagla orthu, orthu siúd a bhfuil dóchas acu as a chineáltas.'

Uaireanta, mothaíonn sé go bhfuil Dia i bhfad uainn, cosúil le hEoin sa phríosún. Ach deir an Salm go bhféachann Dia anuas ó na flaithis. Feiceann sé gach duine. Feiceann sé an mháthair nach féidir léi codladh. Feiceann sé an deartháir, Ryan, atá ag iarraidh a bheith láidir ach a chailleann a chara is fearr. Níl sibh in bhur n-aonar.

Tá Benjamin anois mar chuid den ghlúin sin atá i láthair Dé, in éineacht le Naomh Carlo Acutis. Beirt bhuachaillí a raibh grá acu don teicneolaíocht, a raibh intinn ghéar acu, ach a raibh a gcroíthe dírithe ar na flaithis. Tá siad le chéile anois ag 'Béile na bhFlaitheas', ag suí ag bord nach bhfuil aon mhias an bháis air, ach mias na beatha síoraí. Tá siad ag guí ar son na ndochtúirí agus na dtaighdeoirí, ag iarraidh leigheas ionas nach mbeidh ar aon teaghlach eile an bóthar seo a shiúil. Tá siad ag ullmhú na féile dúinn go léir.

Smaoinigh ar an nóiméad sin nuair a thairg Benjamin a bhanc múc go léir chun cabhrú lena uncail William. Ní raibh an t-airgead ag teastáil, ach ba é an tairiscint an rud a d’fhan i gcroí Dé. Sin é an mhias a thairg Benjamin don domhan—mias lán de ghaol, de thairiscint, agus de ghrá gan choinníoll. Ba mhaith leis go leanfadh muid ar aghaidh ag tairiscint an ghrá sin dá chéile.

…

Nuair a théann sibh amach an doras inniu, cad é an rud beag is féidir linn a thógáil linn?

Nuair a thagann tú abhaile anocht, agus nuair a shuíonn tú síos ag an mbord le haghaidh béile, féach ar an mhias atá os do chomhair.

Ná bíodh eagla ort roimh an tost nó roimh an gcathaoir fholamh. In áit sin, tairg gníomh beag cineálta amháin anocht in onóir do Ben. Labhair go deas le duine atá faoi bhrón. Tabhair cupán uisce do dhuine atá tartmhar. Inis scéal greannmhar do do pháistí, mar a dhéanadh Alan do Ben. Is iad na gníomhartha beaga seo an t-uisce a choinníonn an tobar ag sileadh.

Agus do Alan, do Thao, agus do Ryan: nuair a fhéachann sibh ar an tobar i Vítneam, nó nuair a chloiseann sibh fuaim an uisce, cuimhnigh gurb é sin Benjamin ag rá libh go bhfuil sé go breá. Tá sé ag eitilt anois níos airde ná aon Boeing 737, i spéartha na bhflaitheas, áit nach bhfuil aon tinneas agus nach bhfuil aon deora ann a thuilleadh. Tá sé ina dhúiseacht anois i solas síoraí Dé, agus tá sé ag feitheamh libh le gáire.

'Whoever boasts, should boast in the Lord.' Tá muid bródúil as Benjamin, ní mar gheall ar a chuid intleachta amháin, ach mar gheall ar an ngrá a d’fhág sé ina dhiaidh ar mhias ár saolta.

Áiméan.