Satharn an Dála Fichead den Ghnáth-Am

Smaoinigh ar an gcéad nóiméad den lá nuair a osclaíonn tú do shúile agus nuair a fhéachann tú ar an solas ag teacht tríd an bhfuinneog. Níl aon rud casta faoi; níl ann ach an solas a thagann isteach, ag scaipeadh an dorchadais a bhí ann rith na hoíche. Sa chéad léacht inniu ó Naomh Pól chuig na Corantaigh, tugann sé aghaidh ar rud an-simplí ach an-doimhneach: 'Cad atá agaibh nár ghlac sibh?' Tugann sé orainn breathnú ar an saol mar sholas a tugadh dúinn, ní mar rud a bhain muid amach lenár n-eagna féin, ach mar thabhartas glan ó láimh Dé.

Is é an íomhá seo den 'toghchán' nó den 'fhlaithiúlacht' — an t-aer spáis sin ina nglacann muid gach rud mar thabhartas — an snáithe a threoróidh ár machnamh inniu. Go minic, déanaimid iarracht gach rud a thomhas, a chuntas, agus a rialú lenár n-intinn féin. Ach i saol ár mBenjamin, bhí rud éigin eile ann: aigne a bhí oscailte do gach rúndiamhair den saol, ó na cóid ríomhaireachta go dtí an gáire sin a bhí aige nuair a labhraíodh sé ar a aisling, 'Con Chim Airlines'. Ní raibh Ben ag iarraidh rudaí a choinneáil dó féin; bhí sé i gcónaí réidh le tabhairt, le roinnt, le bheith ina leanbh dílis i lámha a Thuismitheora neamhíoca. Agus ins an tSoiscéal inniu, nuair a thógann na deisceapail na cluasa ar an sabbáid, feicimid Íosa ag cur in iúl nach litir na dlí a shábhálann, ach croí an ghrá, croí an Tiarna atá ina Thiarna ar an sabbáid féin.

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Tá sé dhá mhí anois ó d’fhág Benjamin Vo an saol seo. Dhá mhí iomlána. Do Alan, do Thao, agus do Ryan, tá an t-am sin mar a bheadh saol iomlán ann, lán de thostanna nach dteastaíonn ó dhuine ar bith a fhulaingt. Tá an cathaoir folamh sin ann, tá an guth sin nach gclaufar ar an staighre ar maidin, tá an t-ualach sin a bhraitheann tú nuair a thagann an oíche. Tá an phian sin fíor, agus níl aon leigheas éadrom air. Ná déan iarracht an brón a cheilt le focail mhóra, mar baineann an brón leis an ngrá a bhí ann agus atá ann fós.

Nuair a fhéachann muid ar an bpian sin, tagann an cheist as doimhneacht an chroí: cén fáth? Agus anseo, i lár ár laکه bróin, caithfimid an chloch sin a bhaint de bhur gcroíthe. Tá daoine ann a bhíonn ag iompar ciontachta i dtost, ag smaoineamh an ndearna siad go leor, an raibh aon rud nár thug siad a aire dó. Éist leis na focail a d'fhág Íosa againn: níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Níor tháinig an t-aláram seo ó aon rud a rinne sibh nó nár rinne sibh. Níor thip oraibh in aon chor. Thug sibh saol lán de ghrá do Ben, chuir sibh an domhan faoina chosa, agus bhí gach anáil a thóg sé timpeallaithe ag grá dílis a mháthar, a athar, agus a dhearthár. Lig do d'anam an ciontacht sin a ligean uaidh anocht; tá sibh glan agus saor chun fulaingt le croí socair.

Smaoinigh ar an nóiméad sin nuair a thairg Benjamin, gan spreagadh, a bhanc múc ar fad chun cabhrú lena uncail William a bhí ag fulaingt. Níor bhris sé an banc, ní raibh gá leis sa deireadh, ach ba leor an tairiscint. Sin é an cineál buachaill a bhí in Ben: duine a bhí réidh le gach rud a thabhairt uaidh, gan coinníoll, gan eagla. Agus anois, tá sé féin faighte ar 'Béile na bhFlaitheas', ag siúl i solas an Athar, saor ó aon phian.

A Alan, a Thao, a Ryan, agus gach duine agaibh atá ag éisteacht linn ó chian — cibé an teaghlach sibh atá ag iompar croise trom, nó páiste atá ag troid san ospidéal inniu — éistigí le guth an tSalmóra: 'Tá an Tiarna gar do chách a ghairmtheas air.' Níl sibh i d'aonar. Tá grá Ben fós ag obair, sa tobar uisce glan sin i Vítneam a thabharfaidh beatha do dhaoine nach bhfaca a aghaidh riamh, agus i ngach gníomh cineáltais beag a dhéanann sibh inniu.

Nuair a théann sibh amach an doras inniu, tóg an rud beag seo libh: nuair a bhraitheann tú an t-uaigneas ag teacht, tabhair gáire do dhuine éigin, déan gníomh amháin i dtost i gcuimhne ar Ben, agus cuir do mhuinín sa Tiarna atá i gceannas ar gach lá. Tá Ben ag eitilt níos airde ná aon eitleán, i solas suthain Dé, ag faire oraibh le gáire. Áiméan.