Déardaoin sa Tríú Seachtain is Fiche sa Tréimhse Saolta

Smaoinigh ar an gcéad rud a fheiceann tú nuair a osclaíonn tú doras seomra atá ciúin anois, seomra a bhíodh lán de bheocht, de fhuaim, agus de bhrionglóidí. B’fhéidir go bhfeiceann tú an scáthán sin ar an mballa, nó an áit ar an deasc ina mbíodh an ríomhaire sin, an gléas a bhí mar fhuinneog ag Benjamin Vo ar an domhan mór. Is iad na rudaí beaga seo – an suíochán a bhíodh aige, an peann luaidhe a d’fhág sé ar an mbord – na rianta a fhágann grá sa saol seo. I gcás ár mBenjamin, bhí na rianta sin le feiceáil i ngach áit: ina intinn ghéar a d’fhéach ar an domhan trí chóid agus trí mhatamaitic, agus ina gháire milis nuair a labhraíodh sé ar a aisling, 'Con Chim Airlines'. Bhí a fhios ag a thuismitheoirí, Alan agus Thao, agus a dheartháir Ryan, go raibh Ben ina bhuachaill a bhí i gcónaí ag eitilt níos airde ná an gnáth-thalamh, ina chroí agus ina intinn araon.

Is é an íomhá seo den 'eitleán' a bhíonn ag eitilt go hard, ag breathnú síos ar an domhan, an snáithe a threoróidh ár machnamh inniu. Sa chéad léacht, tugann Naomh Pól comhairle dúinn: 'An saol ina bhfuil muid, tá sé ag dul tharainn.' Deir sé linn go bhfuil an t-am gann. Agus sa Soiscéal, cloiseann muid Íosa ag rá, 'Beannaithe sibh atá ag caoineadh anois, óir beidh sibh ag gáire.' Smaoinigh ar an gcodarsnacht sin. Tá an saol seo ag dul tharainn, cosúil le scamaill a bhíonn ag gluaiseacht go tapa ar an spéir. Ach tá rud éigin eile ann, rud atá buan. Tá grá Dé, agus tá an bealach a mhair Ben, ag caitheamh solais ar an mbuanacht sin.

Smaoinigh ar an uair sin, nuair a bhí Ben cúig bliana déag d'aois, a thairg sé a bhanc múc ar fad chun cabhrú lena uncail William a bhí ag fulaingt. Níor bhris sé an banc, níor ghlac sé an t-airgead toisc nach raibh gá leis, ach bhí an tairiscint ann. Sin é an cineál croí a bhí in Ben: croí a bhí i gcónaí ag eitilt, croí a bhí i gcónaí ag iarraidh bealach a fháil chun a bheith ina bheannacht do dhaoine eile. Ní raibh sé ag iarraidh rudaí a choinneáil dó féin; bhí sé ag iarraidh an grá a roinnt.

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Tá sé dhá mhí anois ó d’fhág Benjamin an saol seo. Dhá mhí iomlána. Do Alan, do Thao, agus do Ryan, is ionann an t-am sin agus aois an uaigneis. Tá an cathaoir folamh sin ann, tá an guth sin nach gclaufar ag teacht anuas na staighre ar maidin, agus tá an oíche sin ann a bhíonn fada go leor do thuismitheoirí a bhfuil a gcroí briste. Tá an phian sin fíor. Ná lig d’aon duine a rá leat go bhfuil an t-am caite, nó gur chóir duit a bheith 'thar éis' an bhróin. Ní thagann an brón toisc nach bhfuil grá ann; tagann an brón toisc go bhfuil an grá chomh mór sin nach féidir é a choinneáil sa chroí gan deora a chailleadh. Agus anseo, caithfimid an chloch throm sin a bhaint de bhur gcroíthe, a Alan agus a Thao. B’fhéidir go bhfuil sibh ag caint libh féin san uaigneas, ag fiafraí an ndearna sibh go leor, an raibh aon rud nár thug sibh a aire dó, an raibh rud éigin a d'fhéadfadh a bheith déanta difriúil. Éistigí le guth an Tiarna inniu: níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Ní raibh aon rud a d’fhéadfadh sibh a dhéanamh a d’athródh an toradh seo. Níor thip oraibh in aon chor. Thug sibh saol lán de ghrá, de thurais, d'aerfoirt, de gháire, agus de chóid do Benjamin. Níl aon chiontacht ag dul daoibh; tá sibh glan agus saor in aisce roimh Dhia chun fulaingt le croí socair agus suaimhneach. Níor tháinig an tinneas seo ó aon rud a rinne sibh; níor tháinig sé ó aon easnamh i bhur gcúram. Uaireanta, tagann brón isteach sa saol nach bhfuil aon mhíniú air, agus níl aon duine le milleadh. Tá sibh saor ón ualach sin.

Nuair a thagann an Soiscéal agus a n-insíonn sé dúinn conas a bheannaíonn Íosa na boicht agus na mbrónach, tá an focal sin ag titim go díreach isteach sa teach ina bhfuil sibh ag éisteacht anocht. 'Beannaithe sibh atá ag caoineadh anois, óir beidh sibh ag gáire.' Ní hé an tinneas an deireadh, agus ní hé an bás an focal deiridh. Is é an grá an focal deiridh. Smaoinigh ar an aisling a bhí ag Alan ar an 25 Meitheamh, nuair a chonaic sé Ben ag seasamh taobh amuigh den seomra, ag rá le gáire milis: 'Ba, tá gach rud go maith, táim ag faire oraibh.' Sin é an t-athrú a thagann nuair a ligeann muid do ghrá Dé teacht isteach san uaigneas. Ní imíonn an brón láithreach, ach éiríonn sé éadrom toisc go bhfuil duine éigin ag eitilt ar son Dé, ag coimeád súil oraibh ó sholas na bhflaitheas.

A Alan, a Thao, a Ryan, agus gach duine agaibh atá ag éisteacht linn ó chian — cibé an teaghlach sibh atá ag iompar croise trom, nó páiste atá ag troid anois san ospidéal — éistigí le guth na Maighdine Mhuire, a thuig gach brón a bhaineann le croí máthar. Níl sibh d’ur n-aonar. Tá grá Ben fós ag obair sa saol seo, sa tobar uisce glan sin a thabharfaidh beatha do dhaoine i Vítneam, agus i ngach gníomh cineáltais beag a dhéanann sibh dá chéile. Nuair a théann sibh amach an doras inniu, tóg an rud beag seo libh: tabhair gáire d'éinne a bhfuil gá aige leis, labhair focal cineálta mar a rinne Ben, agus cuir do mhuinín sa Tiarna atá i gceannas ar gach lá. Tá Ben ag eitilt níos airde ná aon eitleán a raibh grá aige dó, i spéartha na bhflaitheas, ag faire oraibh le gáire geal agus le croí lán de shíocháin. Go mbeannaí Dia sibh, agus go gcoinní sé sibh ina ghrá suthain, anois agus i gcónaí.