Minningarhátíð hinnar þjáðu Móður Guðs

Það er mynd í guðspjallinu í dag sem er svo sár að hún brennir sig inn í vitund okkar: Móðirin, sem stendur við krossinn. Hún stendur ekki í fjarlægð. Hún stendur ekki í skjóli. Hún stendur þar sem sársaukinn er mestur, þar sem lífið virðist brotna í sundur, þar sem vonin virðist deyja með syni hennar. Þetta er ekki mynd af fjarlægum guðdómi; þetta er mynd af manneskju sem elskar svo heitt að hún leyfir sér að finna fyrir öllu. Hún stendur þar, þögul, í þessum óbærilega skugga.

Í dag, á minningarhátíð hinnar þjáðu móður, horfum við á þessa konu, Maríu, sem sverðið gekk í gegnum hjartað. En við horfum ekki á hana til að dvelja við þjáninguna eina. Við horfum á hana til að læra hvernig á að standa þegar heimurinn okkar hristist. Við horfum á hana til að finna það afl sem er til staðar þegar allt annað brestur.

Alan og Thao, þið hafið staðið í þessum sama skugga í þrjá mánuði núna. Ég veit að það eru dagar þar sem hver andardráttur er barátta. Ég veit að það eru nætur þar sem minningin um Benjamín, þennan dreng sem var eins og geisli í lífi ykkar, kemur eins og bylgja. Þið hafið séð hann í draumum, þið hafið heyrt hann í þögninni. Þið hafið spurt eins og móðirin undir krossinum: „Hvers vegna?“

Ég vil segja ykkur eitt í dag: Þegar þið finnið fyrir þessari þungu sektarkennd – þessari nagandi spurningu hvort þið hafið misst af einhverju, hvort þið hefðuð getað gert meira – þá skuluð þið vita að það er ekki rödd Guðs. Guð dæmir ykkur ekki. Hann sér ekki galla; hann sér kærleika. Hann sér þann tíma sem þið gáfuð, þá alúð sem þið sýnduð, þá tryggð sem þið hélduð í gegnum allt. Það er engin sekt hjá ykkur. Benjamín var elskaður með öllu því sem þið áttuð. Það er ekkert sem þið hefðuð getað gert til að breyta því sem varð, og það er ekkert sem þið hefðuð getað gert til að elska hann meira. Þessi þungi steinn sem þið berið, hann er ekki frá Guði. Hann er steinn sem þið þurfið að láta falla við fætur krossins.

Benjamín var drengur sem skildi það sem við fullorðna fólkið reynum svo oft að flækja. Hann var snillingur í tækni, já, hann gat kóðað flókin kerfi, hann gat talað um skýjalausnir og flugvélar af slíkri kunnáttu að það var ótrúlegt. En hjarta hans var einfalt. Hann var drengur sem vildi gefa. Munið þið eftir því þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa William frænda sínum? Hann þurfti ekki að brjóta hann. Hann þurfti ekki að tæma hann. Viljinn til að gefa, til að vera til staðar fyrir annan, var allt sem skipti máli. Þetta var Benjamín. Hann var ekki aðeins að leita að næsta áfangastað fyrir „Con Chim Airlines“; hann var að leita að leiðum til að vera góður.

Í öðru lestrinu talar Páll postuli um líkamann. „Ef einn limur þjáist, þá þjást allir limirnir með honum.“ Þetta er sannleikurinn um kirkjuna. Þegar Benjamín fór heim til Guðs, þá þjáðist allur líkaminn. Þið eruð ekki ein í þessu. Þessi kirkja, þetta fólk sem elskar ykkur, við þjáumst með ykkur. En við trúum líka með ykkur. Við trúum því að líkaminn sé ekki brotinn að eilífu. Við trúum því að hann sé aðeins breyttur.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú saknar hans. Ég veit að það er tómleiki þar sem áður var hlátur og spjall um flugvélar og framtíðina. En mundu eftir því sem pabbi þinn sagði: Þið eruð tengdir. Þið eruð hluti af sama líkama. Hann er ekki horfinn frá þér. Hann er á þeim stað þar sem allt er ljóst. Hann er í „veislu himinsins“, þar sem hann er loksins frjáls. Hann vill að þú lifir. Hann vill að þú sért óhræddur við að dreyma, óhræddur við að vera forvitinn, óhræddur við að vera þú sjálfur.

Jesús segir við móður sína undir krossinum: „Konan, sjá, sonur þinn.“ Og við lærisveininn: „Sjá, móðir þín.“ Hann er að búa til nýja fjölskyldu. Hann er að tengja okkur saman í þjáningunni svo við getum verið saman í voninni. Þegar þið gangið út í dag, þá er ekki ætlast til að þið séuð „yfir“ þessu. Sorgin er ekki eitthvað sem maður kemst yfir; hún er eitthvað sem maður ber með sér, eins og dýrmæta minningu. En þið berið hana ekki ein.

Ég bið ykkur um að gera eitt lítið í dag, eitthvað sem Benjamín hefði gert. Kannski er það að brosa til einhvers sem virðist þurfa á því að halda. Kannski er það að hjálpa einhverjum án þess að láta á ykkur bera. Gerðu það í leynd. Leyfðu kærleika Bens að flæða í gegnum þig. Hann var drengur sem vildi gefa allt. Leyfðu hans kærleika að vera það sem þú gefur heiminum í dag.

Við erum sauðirnir í hjörð hans. Við erum ekki alltaf sterk, við erum ekki alltaf glöð, en við erum alltaf hans. Hann þekkir okkur við nafn. Hann þekkir Benjamín. Hann heldur á honum núna, eins og móðirin hélt á barninu sínu. Og hann heldur á ykkur. Þegar þið finnið fyrir þyngslunum, þegar þið finnið fyrir því að þið getið ekki meir, þá skuluð þið hvíla ykkur í honum. Hann er kletturinn. Hann er sá sem þurrkar hvert tár.

Benjamín Đại Dương Vo, þú ert núna í ljósinu. Þú ert að fljúga hærra en nokkur Boeing 737 gæti nokkurn tíma gert. Við minnumst þín með brosi, með þakklæti fyrir þann stutta tíma sem þú varst með okkur, og með von um að við munum sjá þig aftur. Alan, Thao, Ryan – þið eruð elskuð. Þið eruð ekki ein. Guð er með ykkur í hverju skrefi, í hverri andrá. Amen.