Hátíðin um upphafningu hins heilaga kross

Í eyðimörkinni, þar sem sólin brennir sandinn og vonin virðist rýrna með hverju skrefi, stóðu ísraelsmenn frammi fyrir því sem við öll þekkjum svo vel: þreyttum hjörtum. Þeir kvörtuðu undan veginum, undan brauðinu, undan því að lífið varð ekki það sem þeir höfðu ímyndað sér. Þeir sögðu við Móse: „Af hverju leidduð þið okkur út í þessa eyðimörk til að deyja?“ Þetta er ómurinn af sársauka sem við finnum svo oft í okkar eigin brjósti þegar lífið breytist skyndilega og við stöndum eftir, ráðalaus í þögninni. Það er svo auðvelt að horfa niður á sín eigin sár, að horfa á bitin frá ormunum, á það sem hefur sært okkur eða tekið frá okkur það sem okkur var dýrmætast.

En þá kemur Guð með þessa furðulegu lausn. Hann segir Móse að gera eirorm og setja á stöng. „Hver sá sem er bitinn og horfir á hann, skal lifa.“ Hugsið ykkur þetta: ekki að berjast við ormana, ekki að reyna að þurrka þá út með eigin mætti, heldur að horfa upp. Að lyfta augunum frá eigin sársauka og horfa á það sem Guð hefur reist upp. Þetta er kjarninn í því sem við minnumst í dag, á hátíð hins heilaga kross. Krossinn er ekki bara tákn um dauða, hann er orðinn að tákni um líf, því þar var Sonur mannsins lyftur upp, ekki til að dæma, heldur til að draga okkur öll til sín.

Ég hugsa um Benjamín. Ég hugsa um þennan dreng sem elskaði að horfa upp. Hann var ekki bara drengur sem horfði á flugvélar; hann var drengur sem elskaði að sjá hvernig hlutirnir tengdust, hvernig heimurinn var stærri en það sem við sjáum á jörðinni. Hann var alltaf að leita að næsta áfangastað, næsta verkefni, næstu tengingu. Hann var eins og flugmaðurinn sem veit að þótt það sé þoka á jörðu niðri, þá er sólin alltaf skínandi fyrir ofan skýin. Benjamín hafði þessa ótrúlegu hæfileika til að sjá fegurðina, jafnvel þegar hlutirnir voru flóknir. Hann var snillingur í að skilja flókin kerfi, en hjarta hans var einfalt og hreint. Hann var drengur sem gat brosað og hlegið, jafnvel þegar hann var að prófa eitthvað sem var „of sterkt“ eða erfitt, eins og þegar hann smakkaði sterka rétti í Bangkok. Hann tók lífinu eins og hann tók flugvélunum: með forvitni, með hugrekki og með gleði.

Alan og Thao, þið hafið gengið í gegnum eyðimörk þessa síðustu þrjá mánuði. Ég veit að stundum, þegar þið vakið á nóttunni, þá spyrjið þið eins og ísraelsmenn: „Af hverju?“ Þið veltið fyrir ykkur hvort þið hafið misst af einhverju, hvort þið hefðuð getað gert eitthvað öðruvísi. Ég vil að þið hlustið vel á þetta: Guð dæmir ykkur ekki. Það er engin sekt hjá ykkur. Veikindi eru ekki refsing, þau eru ekki afleiðing af einhverju sem þið gerðuð eða vanræktuð. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri trúmennsku að enginn getur krafist meira. Þessi þunga sektarkennd sem stundum læðist að ykkur, hún er ekki frá Guði. Hún er steinn sem þið þurfið ekki að bera. Jesús, sem var lyftur upp á krossinn, tók alla okkar þjáningu á sig. Hann veit hvað það er að vera bitinn af lífinu. Hann veit hvað það er að finna fyrir þögninni. Hann segir við ykkur í dag: „Þið eruð frjáls.“

Þegar Móse lyfti eirorminum upp, þá var það til að fólkið myndi hætta að horfa á sárin sín og horfa á Guð. Þegar við horfum á krossinn í dag, þá erum við ekki að horfa á dauðann, við erum að horfa á sigurinn. Páll postuli segir í öðru lestrinu að Jesús „tók á sig þjóns mynd“ og „auðmýkti sig og varð hlýðinn allt til dauða, já, dauða á krossi.“ Þetta er leiðin sem Guð valdi til að vera nálægt okkur þegar við þjáumst. Hann er ekki fjarlægur Guð sem horfir á okkur úr hæðum; hann er Guð sem hefur gengið í gegnum allt sem við göngum í gegnum. Hann hefur grátið, hann hefur misst, hann hefur fundið fyrir sársauka. Hann er með ykkur í þessari eyðimörk.

Ryan, bróðir minn, þú veist betur en nokkur annar hversu mikið Benjamín elskaði lífið. Þegar þú hugsar um hann, mundu þá eftir því hvernig hann brosti þegar hann talaði um „Con Chim Airlines“. Hann var alltaf að byggja eitthvað, alltaf að skapa. Hann er enn að skapa, en nú á hann heima í „veislu himinsins“. Hann er ekki horfinn; hann er kominn á þann stað þar sem hann getur séð allt það sem hann var að læra um hér á jörðinni, en nú í ljósi Guðs. Hann er að fylgjast með þér. Hann vill að þú lifir lífi þínu af sama krafti og hann gerði. Hann vill að þú sért óhræddur við að dreyma stórt.

Við stöndum hér sem kirkja, sem fjölskylda í Kristi. Við erum öll kölluð til að vera eins og Benjamín – að vera hljóðlát í kærleika okkar, að gefa af okkur án þess að krefjast endurgjalds. Við erum kölluð til að vera „byggingameistarar“ kærleikans. Það er ekki þekkingin sem bjargar okkur, það er kærleikurinn. Það er kærleikurinn sem heldur okkur uppi þegar við getum ekki staðið sjálf. Þegar við horfum á krossinn, þá sjáum við ekki bara þjáningu, við sjáum kærleikann sem er sterkari en dauðinn. Það er þessi kærleikur sem Benjamín bar í brjósti sér, þessi sem fékk hann til að vilja gefa allt til að létta byrði annarra. Það er þessi kærleikur sem heldur áfram að flæða í gegnum „Brunn kærleikans“ í Cà Mau, þar sem vatn flæðir nú til þeirra sem þyrstir, rétt eins og Benjamín þyrsti í að hjálpa.

Í dag, þegar þið gangið út um dyrnar, langar mig að þið gerið eitthvað lítið, eitthvað hljóðlátt, í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem virðist þurfa á því að halda. Kannski er það að fyrirgefa einhverjum sem hefur sært ykkur, ekki vegna þess að það sé auðvelt, heldur vegna þess að Drottinn hefur fyrirgefið okkur svo miklu meira. Gerið það í leynd, eins og Ben hefði gert, án þess að láta á ykkur bera. Leyfið kærleika hans að halda áfram að vaxa í gegnum ykkur. Það er ekki þörf á stórum látbrögðum; lífið er byggt af litlum, einlægum stundum. Eins og þegar Benjamín sat með litla frænku sína í fanginu á jólunum, eða þegar hann stóð með ykkur í fallegu fötunum ykkar. Það eru þessar stundir sem eru eilífar.

Alan, Thao, Ryan – þið eruð ekki ein. Þið eruð hluti af þessari kirkju, þið eruð hluti af þessum kærleika sem flæðir frá Guði. Þegar þið finnið fyrir sorginni, munduð þá eftir því að Jesús stendur í miðju ykkar. Hann er sá sem segir: „Óttast ekki.“ Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika. Amen.