24. sunnudagur á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo hljóðlátt og einlægt við það að sjá barn, sem er algjörlega heltekið af áhugamáli sínu, gleyma sér í smáatriðunum. Ég hugsa um Benjamín, sem sat svo oft með augun opin fyrir undrum veraldarinnar. Hann var drengur sem elskaði að skoða flugvélar, ekki bara sem vélar, heldur sem tákn um tengingu, um leiðir til að ferðast út fyrir sjóndeildarhringinn. Hann var snillingur í tækni, drengur sem gat talað um skýjalausnir og flugvélaflota eins og hann væri að lýsa fegurstu ævintýrum. En það sem ég man best eftir, þegar ég hugsa um hann, er ekki þessi skarpa greind, heldur þessi hljóðláti, mildi svipur þegar hann var að gefa af sér – eins og þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum. Hann þurfti aldrei að brjóta hann, hann þurfti aldrei að tæma hann; viljinn til að gefa var nóg. Það var hjarta sem var svo stórt að það vildi gefa allt sem það átti.

Í dag lesum við í guðspjallinu um þessa miklu kröfu um fyrirgefningu. Pétur spyr: „Hversu oft á ég að fyrirgefa? Sjö sinnum?“ Og Jesús svarar með þessari ótrúlegu tölu: „Sjötíu sinnum sjö.“ Þetta virðist næstum ómögulegt, er það ekki? Þegar okkur hefur verið sýnd ósanngirni, þegar lífið hefur farið illa með okkur, þegar við höfum misst það sem okkur var kærast – er þá hægt að fyrirgefa? Er hægt að láta reiðina liggja þegar sársaukinn er svo djúpur að hann virðist vera hluti af okkur sjálfum?

Við verðum að vera heiðarleg. Það er erfitt að fyrirgefa. Það er erfitt þegar maður stendur í sporunum ykkar, Alan og Thao, og þínum, Ryan. Fyrir þremur mánuðum fór Benjamín heim til Guðs. Það er engin ástæða til að fegra það; þetta er þungt. Það er engin ástæða til að segja að það sé auðvelt. Þegar maður missir barn, þá finnst manni húsið sem maður byggði hafa verið hrist í undirstöðunum. Og í þögninni, þegar nóttin fellur á, læðist stundum að ykkur sú spurning sem nagar: „Hvað ef? Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr? Er þetta mér að kenna?“

Í nafni Jesú, sem í dag minnir okkur á að við eigum að fyrirgefa „frá hjarta okkar“, vil ég segja ykkur þetta: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru aldrei refsing, þau eru aldrei afleiðing af einhverju sem þið gerðuð eða vanræktuð. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri trúmennsku að enginn getur krafist meira. Þessi steinn, þessi þunga sektarkennd, hún á ekki heima hjá ykkur. Jesús vill lyfta honum af ykkur núna. Þið eruð hrein fyrir Guði. Það sem þið upplifið er ekki afleiðing af því að þið misstuð af einhverju; það er einfaldlega sársaukinn við að elska manneskju sem var svo dýrmæt. Guð dæmir ykkur ekki, og þið eigið ekki að dæma ykkur sjálf.

Jesús segir í guðspjallinu að konungurinn hafi fyrirgefið þjóninum „vegna þess að hann var hrærður af meðaumkun“. Þetta er lykillinn. Við förum ekki í gegnum lífið á eigin spýtur. Við erum ekki ein. Páll postuli segir í öðru lestrinu: „Enginn okkar lifir fyrir sjálfan sig og enginn deyr fyrir sjálfan sig. Ef við lifum, lifum við fyrir Drottin.“ Þetta er það sem Benjamín skildi. Hann lifði fyrir þá sem hann elskaði. Hann var alltaf að hugsa um aðra. Hann var alltaf að reyna að vera til staðar, hvort sem það var með brosi sínu eða með því að hlusta á sögurnar pabba síns.

Þegar þú, Ryan, hugsar um bróður þinn, mundu þá að hann er ekki týndur. Hann er í „veislu himinsins“. Hann er hjá Guði, þar sem engin tár eru, engin veikindi, enginn sársauki. Hann er að fylgjast með þér. Hann er að biðja fyrir þér. Og hann vill að þú vitir að það er allt í lagi að brosa aftur. Það er allt í lagi að halda áfram að dreyma. Hann vill að þú lifir lífi þínu með sömu forvitni og sömu gleði og hann hafði.

Við stöndum hér sem kirkja, sem fjölskylda í Kristi. Við erum öll kölluð til að vera eins og Benjamín – að vera hljóðlát í kærleika okkar, að gefa af okkur án þess að krefjast endurgjalds. Við erum kölluð til að vera „fyrirgefningarmenn“ í heimi sem er oft svo harður. Það er ekki þekkingin sem bjargar okkur, það er kærleikurinn. Það er kærleikurinn sem heldur okkur uppi þegar við getum ekki staðið sjálf.

Í dag, þegar þið gangið út um dyrnar, langar mig að þið gerið eitthvað lítið, eitthvað hljóðlátt, í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem virðist þurfa á því að halda. Kannski er það að fyrirgefa einhverjum sem hefur sært ykkur, ekki vegna þess að það sé auðvelt, heldur vegna þess að Drottinn hefur fyrirgefið okkur svo miklu meira. Gerið það í leynd, eins og Ben hefði gert, án þess að láta á ykkur bera. Leyfið kærleika hans að halda áfram að vaxa í gegnum ykkur.

Alan, Thao, Ryan – þið eruð ekki ein. Þið eruð hluti af þessari kirkju, þið eruð hluti af þessum kærleika sem flæðir frá Guði. Þegar þið finnið fyrir sorginni, munduð þá eftir því að Jesús stendur í miðju ykkar. Hann er sá sem segir: „Óttast ekki.“ Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika. Amen.