Laugardagur í 23. viku á almennum tíma

Það er eitthvað svo hljóðlátt og einlægt við það að sjá barn sitja við glugga, algjörlega heltekið af því að fylgjast með hreyfingu heimsins fyrir utan. Ég hugsa um Benjamín, þennan dreng sem elskaði flugvélar svo heitt að hann sá fyrir sér heilan heim í kringum þær. Hann var ekki bara að horfa á flugvélar; hann var að horfa á möguleika, á leiðir til að tengjast því stóra og óendanlega sem Guð hefur skapað. Hann var drengur sem lifði með augun opin fyrir undrum veraldarinnar, drengur sem byggði sérstakan heim í huganum – sitt eigið „Con Chim Airlines“ – og hann gerði það með þvílíkri gleði að það var ómögulegt að brosa ekki með honum.

Í dag lesum við í guðspjallinu um manninn sem byggir hús sitt. Jesús segir: „Hann er líkur manni, sem byggði hús og gróf djúpt og lagði grunninn á klett.“ Þetta er myndin sem við fáum í dag: lífið sem bygging. Við erum öll að byggja hús, dag eftir dag, með hverri ákvörðun, hverri bæn, hverju brosi. En Jesús spyr okkur: Á hverju er húsið þitt byggt? Er það byggt á sandi þess sem er hverfult, eða er það byggt á klettinum, á orði Guðs sem stendur föstum fótum þegar flóðið kemur?

Við vitum öll að flóðið kemur. Það kemur í lífi okkar allra, í einhverri mynd. Fyrir tveimur mánuðum flóðið kom inn í líf ykkar, Alan og Thao, og þitt líf, Ryan, þegar Benjamín fór heim til Guðs. Það er engin ástæða til að fegra það; þetta er þungt. Þegar maður missir barn, þá finnst manni húsið sem maður byggði hafa verið hrist í undirstöðunum. Og í þögninni, þegar nóttin fellur á, læðist stundum að ykkur sú spurning sem nagar: „Hvað ef? Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr? Er þetta mér að kenna?“

Í nafni Jesú, sem í dag minnir okkur á að „góður maður ber gott fram úr góðum sjóði hjarta síns“, vil ég segja ykkur þetta: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru aldrei refsing, þau eru aldrei afleiðing af einhverju sem þið gerðuð eða vanræktuð. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri trúmennsku að enginn getur krafist meira. Þessi steinn, þessi þunga sektarkennd, hún á ekki heima hjá ykkur. Jesús vill lyfta honum af ykkur núna. Þið eruð hrein fyrir Guði. Það sem þið upplifið er ekki afleiðing af því að þið misstuð af einhverju; það er einfaldlega sársaukinn við að elska manneskju sem var svo dýrmæt. Guð dæmir ykkur ekki, og þið eigið ekki að dæma ykkur sjálf.

Benjamín var drengur sem byggði á klettinum. Hann var ekki bara snillingur í stærðfræði eða tækni – hann var snillingur í kærleika. Þið vitið það betur en nokkur annar. Þegar hann var fimmtán ára og heyrði af veikindum William frænda síns, bauðst hann til að gefa allan sparibaukinn sinn. Hann þurfti ekki að brjóta hann, hann þurfti ekki að tæma hann – viljinn til að gefa var nóg. Það var hjartað sem var svo stórt að það vildi gefa allt sem það átti. Þetta er sá Benjamín sem er hjá Guði núna. Hann er ekki týndur; hann er kominn heim í þann „sjóð góðvildar“ sem Jesús talar um.

Ryan, bróðir minn, þú ert ekki einn. Þið Benjamín deilduð svo mörgu – öllum þessum stundum þar sem þið voruð saman, spiluðuð, hlóguð, og dreymduð um framtíðina. Þegar þú horfir upp í himininn, mundu þá að hann er þar, ekki sem fjarvera, heldur sem ljós. Hann er í „veislu himinsins“, þar sem engin tár eru, engin veikindi, enginn sársauki. Hann er að fylgjast með þér, hann er að biðja fyrir þér, og hann vill að þú vitir að það er allt í lagi að brosa aftur. Hann vill að þú haldir áfram að byggja þitt hús á klettinum, með sömu forvitni og sömu gleði og hann hafði.

Við stöndum hér sem kirkja, sem fjölskylda í Kristi. Við erum öll kölluð til að vera eins og Benjamín – að vera hljóðlát í kærleika okkar, að gefa af okkur án þess að krefjast endurgjalds. Við erum kölluð til að vera „byggingameistarar“ kærleikans. Það er ekki þekkingin sem bjargar okkur, það er kærleikurinn. Það er kærleikurinn sem heldur okkur uppi þegar við getum ekki staðið sjálf.

Í dag, þegar þið gangið út um dyrnar, langar mig að þið gerið eitthvað lítið, eitthvað hljóðlátt, í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem virðist þurfa á því að halda. Kannski er það að gefa örlítið af tíma ykkar til einhvers sem er einmana. Gerið það í leynd, eins og Ben hefði gert, án þess að láta á ykkur bera. Leyfið kærleika hans að halda áfram að vaxa í gegnum ykkur.

Alan, Thao, Ryan – þið eruð ekki ein. Þið eruð hluti af þessari kirkju, þið eruð hluti af þessum kærleika sem flæðir frá Guði. Þegar þið finnið fyrir sorginni, munduð þá eftir því að Jesús stendur í miðju ykkar. Hann er sá sem segir: „Óttast ekki.“ Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika. Amen.