Muqaddas Butrus Klaver, ruhoniy xotirasi

Tasavvur qiling, siz qadimiy bir dengiz sohilida turibsiz. Ufqda quyosh botmoqda, osmonning rangi to‘q sariq va binafsha rangga bo‘yalgan. Qirg‘oqda esa dengiz to‘lqinlari tinmay urilib, qumni yuvib ketmoqda. Har bir to‘lqin keladi, bir lahza qirg‘oqni o‘padi va keyin ortga, tubsizlikka qaytadi. Bizning hayotimiz ham xuddi shu to‘lqinlar kabi: goh ko‘tariladi, goh pasayadi, lekin oxir-oqibat biz abadiyatning ulkan okeaniga qaytamiz. Bugun Havoriy Pavlus Korinfliklarga yozgan maktubida aynan shu o‘tkinchi dunyo haqida gapiradi: «Dunyo o‘zining hozirgi ko‘rinishida o‘tib ketmoqda». U bizni dunyoviy narsalarga haddan tashqari bog‘lanib qolmaslikka, balki ko‘zimizni abadiy bo‘lgan narsaga qaratishga chaqiradi.

Bugun Injilda Iso bizga «Baxtiyorlar» haqida gapiradi. U kambag‘allarni, ochlarni, yig‘layotganlarni baxtli deb ataydi. Bu dunyoviy mantiqqa mutlaqo zid. Dunyo boylikni, to‘qlikni va kulgini qidiradi. Iso esa aksincha, azob va yo‘qotish ichida Xudoning shohligi borligini aytadi. U deydi: «Yig‘layotganlar, sizlar kulasiz». Bu shunchaki tasalli emas; bu va’da. Bu — qorong‘u tunning ortidan albatta tong otishiga bo‘lgan ilohiy kafolatdir.

Keling, bugun haqiqatni boricha, hech narsani yashirmasdan aytaylik. Benjamin Vo hayotimizdan ketganiga ikki oy bo‘ldi. Alan va Thao, sizlar uchun bu ikki oy — go‘yo yillar kabi cho‘zilgan, cheksiz sog‘inch va bo‘shliq bilan to‘la davr bo‘ldi. Uydagi o‘sha sukunat, Benning xonasidagi samolyot modellari, uning kompyuterida qolgan «Con Chim Airlines» orzulari — bularning barchasi qalbning eng og‘ir yukidir. Ertalab uyg‘onganingizda, bir necha soniya davomida hamma narsa tushdek tuyulishi mumkin, lekin keyin o‘sha og‘ir haqiqat to‘lqini qaytadan ko‘kragingizga uriladi. Bu — qalbning eng qorong‘u yarim tunidir. Biz bu og‘riqni chetlab o‘tolmaymiz, uni tezda yashira olmaymiz. Biz bugun mana shu zaiflik va titroq ichida turibmiz.

Ba’zan mana shu titroq ichida, insonga eng og‘ir azob beradigan narsa — bu «nima uchun?» degan savol va uning ortidan keladigan o‘rinsiz aybdorlik hissidir. Qalbingizning tubida: «Biz nimadir qila olarmidim? Biror narsani o‘tkazib yubormadikmi?» degan pichirlashlar paydo bo‘lishi mumkin. Aziz Alan, aziz Thao, bugun men sizga Xudoning haqiqatini aytmoqchiman. Iltimos, qulog‘ingizni va qalbingizni oching: siz hech narsada aybdor emassiz. Kasallik — bu Xudoning jazosi emas va u sizning hech qanday xatoyingiz natijasi emas. Xudo sizni ayblamaydi, aksincha, U sizning yoningizda yig‘lamoqda. O‘sha og‘ir, sovuq aybdorlik toshini yelkangizdan uloqtiring. Uni Masihning xochi poyiga qo‘ying va erkin nafas oling. Siz Ben uchun dunyodagi eng ajoyib, eng mehribon va fidoyi ota-ona bo‘ldingiz.

Mana shu yerda burilish sodir bo‘ladi. Injildagi o‘sha «yig‘layotganlar kulasiz» degan so‘z, aslida, Benning hayotiga va uning bugungi holatiga ishora qiladi. Ben shunchaki o‘tkir zehnli, matematikaga va samolyotlarga qiziqadigan bola emas edi. U o‘zining 15 yillik umrida shunchalik ko‘p sevgini berdi-ki, bu sevgi bugun ham oqib turibdi. Uning o‘sha tog‘asiga yordam berish uchun butun jamg‘armasini — o‘sha piggy bankini — berishga tayyorligi, uning qalbining naqadar kengligini ko‘rsatadi. U uni sindirmadi, u uni bo‘shatmadi, u shunchaki taklif qildi. Bu — Benning qalbining naqadar pokligini ko‘rsatadi. U o‘zidan ko‘ra boshqalarni o‘ylashni o‘rgangan edi. Uning hayoti — bu Pavlus aytganidek, dunyoning o‘tkinchi ekanligini anglagan, lekin abadiyatga tikilgan bir hayot edi.

Sizga murojaat qilyapman, aziz Alan va Thao. Ben sizni tark etgani yo‘q. U o‘sha tushingizda aytganidek: «Xavotir olmang, men osmondan sizni kuzatib turaman». U sizning har bir nafas olishingizni, har bir qadamingizni ko‘rib turibdi. U sizning yig‘layotganingizni ko‘radi, lekin u sizning yana jilmayishingizni, hayotni davom ettirishingizni xohlaydi. U sizning yashashingizni istaydi. U o‘zining o‘sha beg‘ubor jilmayishi bilan sizga qarab turibdi. Sizning ko‘z yoshlaringiz uning uchun qimmatli, chunki ular sevgining belgisidir, lekin u sizning quvonchingizni ham ko‘rishni istaydi.

Rayan, ukajonim, senga murojaat qilyapman. Sen akangning eng yaqin do‘sti eding. Akang bilan o‘ynagan o‘yinlaringni, birga o‘tkazgan vaqtlaringni esla. Endi sen ota-onang uchun o‘sha tayanch bo‘lishing kerak. Akang sening har bir muvaffaqiyatingni osmondan g‘urur bilan kuzatmoqda. Sen hayotni nafaqat o‘zing uchun, balki akang uchun ham chiroyli, jasorat bilan va mazmunli yashashing kerak. Har safar qiyinchilikka duch kelganingda, akangning o‘sha samoviy jilmayishini esla va olg‘a qadam bos. U sening har bir muvaffaqiyatingdan quvonadi.

Bugun dunyoning turli chekkalaridan turib biz bilan birga ibodat qilayotgan barcha oilalar, farzand dog‘ini ko‘tarib yurgan ota-onalar, kasalxonalarda og‘ir xastalik bilan kurashayotgan aziz bolalar... Siz yolg‘iz emassiz. Xudo sizning har bir ko‘z yoshingizni ko‘rib turibdi. Benning xotirasiga bag‘ishlab ochilgan o‘sha toza suv qudug‘i — «Giếng Gioan Baotixita» — uning sevgisi hali ham bu dunyoda hayot berayotganining tirik belgisidir. Uning merosi yashamoqda. Uning sevgisi oqishda davom etmoqda.

Aziz birodarlarim, bugun uyingizga qaytayotganingizda, o‘zingiz bilan bitta kichik, samimiy narsani olib keting. Bugun kechqurun, uyingizga borganda, farzandlaringizga, yaqinlaringizga qarang. Ularni bag‘ringizga bosing va ularga sevgingizni izhor qiling. Vaqt g‘animat, ammo sevgi abadiydir. Biz ham bir kun kelib o‘sha samoviy ziyofatda, Benning o‘sha shirin kulgisini qayta eshitishimizga ishonaylik. Benjamin Vo, bizning aziz va shirin o‘g‘limiz, sen bizga qanday qilib butun qalb bilan sevishni o‘rgatding. Sen endi samoviy Otamizning quchog‘idasan. Biz uchun, sening oilang uchun, barcha qiynalayotgan bolalar uchun ibodat qil. Rabbimiz Iso Masih barchamizni O‘zining abadiy nuri va tinchligi bilan asrasin. Amin.