Oddiy vaqtdagi yigirma ikkinchi yakshanba

Tasavvur qiling... Kichkina, qizil rangli pul qutichasi — «piggy bank». U bir chekkada turibdi, ichida yillar davomida yig‘ilgan tangalar va pullar bor. Bu shunchaki bir bolaning jamg‘armasi emas; bu uning orzulari, uning sabri va kelajagi uchun rejalari edi. Va bir kun, kutilmagan bir lahzada, o‘sha bola o‘zining butun jamg‘armasini, o‘sha qutichadagi bor narsasini berishni taklif qiladi. U buni kimdir so‘ragani uchun emas, balki ichidagi bir turtki, bir olov tufayli qiladi. U amakisi Uilyamning og‘ir ahvolda ekanini eshitganida, hech ikkilanmay: «Hammasini beraman», deydi. U qutichani sindirmadi, pulni qo‘liga tutqazmadi, lekin o‘sha taklifning o‘zi — qalbning eng chuqur yeridan otilib chiqqan o‘sha saxiylik — bugungi Muqaddas Bitiklarda aytilgan o‘sha «olov»ning aynan o‘zidir.

Bugun biz Yeremiyo payg‘ambarning hayqirig‘ini eshitdik: «Uning nomi haqida gapirmayman... deyman, lekin keyin bu mening yuragimda yonayotgan olovga aylanadi, suyaklarimga qamalib qoladi». Yeremiyo bu olovdan qochmoqchi edi, lekin qocholmasdi. Chunki Xudoning sevgisi va haqiqati shunday narsaki, u insonning butun borlig‘ini qamrab oladi. Benjamin Vo — bizning aziz Benimiz ham mana shunday ichki olov bilan yashagan bola edi. Uning olovi uning o‘tkir zehnida, uning matematikaga bo‘lgan ishtiyoqida, uning «Con Chim Airlines» haqida gapirgandagi quvnoq kıkırlashida namoyon bo‘lardi. Bu olov shunchaki qiziqish emas, bu Xudo uning qalbiga joylagan hayot nuri edi.

Lekin keling, bugun tasalli berishdan oldin, haqiqatni boricha, ochiq-oydin aytaylik. Bugun avgustning oxirgi kunlari. Benjamin oramizdan ketganiga roppa-rosa ikki oy bo‘ldi. 13-iyun... O‘sha kundan beri Alan va Thao, sizning hayotingizda qandaydir ranglar o‘chib qolgandek go‘yo. Men bilaman, uydagi o‘sha bo‘sh o‘rindiq, Benning kompyuteri oldidagi sukunat, uning o‘sha Boeing 737 modellariga termulib o‘tirgan damlarini eslash naqadar og‘ir. Sog‘inch — bu shunchaki mahzunlik emas, bu — jismoniy bir og‘riqdir. Ertalab uyg‘onganingizda, bir necha soniya davomida hamma narsa joyidadek tuyuladi, lekin keyin o‘sha og‘ir haqiqat to‘lqini qaytadan bostirib keladi. Bu — qalbning eng qorong‘u yarim tunidir.

Bugungi Injilda Butrus ham xuddi shunday og‘riqdan qochmoqchi bo‘ladi. Iso O‘zining azob chekishi va o‘lishi kerakligini aytganida, Butrus: «Xudo asrasin, Yo Rabbiy! Bunday narsa Senga hech qachon sodir bo‘lmaydi!» — deb xitob qiladi. Butrus sevgidan gapiryapti, lekin u insoniy tushuncha bilan gapiryapti. U xochsiz hayotni, azobsiz g‘alabani xohlaydi. Lekin Iso unga qattiq javob beradi: «Sen Xudo kabi emas, insonlar kabi olyapsan». Bu so‘zlar bizga juda og‘ir botadi. Nega azob bo‘lishi kerak? Nega o‘n besh yoshli, shunchalik aqlli va mehribon bola bu dunyoni tark etishi kerak? Dunyo bunga javob topolmaydi.

Ba’zan mana shu savollar ichida, qorong‘u tunlarda, o‘sha «nima uchun?» degan savol aybdorlikka aylanadi. «Biz nimadir qila olarmidim? Biz yetarlicha e’tiborli bo‘ldikmi?»... Aziz Alan, aziz Thao, bugun men sizning yelkangizdan o‘sha og‘ir toshni butunlay olib tashlamoqchiman. Quloq soling: siz hech narsani o‘tkazib yubormadingiz. Siz hech narsada aybdor emassiz. Kasallik — bu Xudoning jazosi emas. Bu sizning kamchiligingiz yoki xatoingiz tufayli sodir bo‘lgani yo‘q. Bir kuni shogirdlar tug‘ma ko‘r odamni ko‘rib Isodan so‘rashgan edi: «Ustoz, kim gunoh qildi: bu odammi yoki uning ota-onasimi?» Iso nima deb javob berganini eslaysizmi? «Na bu odam, na uning ota-onasi gunoh qilgan». Bu dunyodagi ba’zi fojialar inson nazoratidan mutlaqo tashqaridadir. Siz Ben uchun dunyodagi eng ajoyib ota-ona bo‘ldingiz. Siz uning hayotiga eng toza sevgi nurini sochdingiz. Shunday ekan, o‘zingizni aslo ayblamang. O‘sha og‘riqli toshni Masihning xochi poyiga qo‘ying va erkin nafas oling.

Bu yerda «burilish» sodir bo‘ladi. Iso aytadi: «Kim o‘z jonini qutqarmoqchi bo‘lsa, uni yo‘qotadi, lekin kim Men uchun o‘z jonini yo‘qotsa, uni topadi». Benjamin o‘zining 15 yillik hayotida ko‘p narsani «topdi». U Pavlus havoriy aytganidek, o‘z tanasini «tirik qurbonlik» sifatida taqdim etdi. Uning hayoti — bu Xudoga ma’qul keladigan ma’naviy ibodat edi. Uning o‘sha «piggy bank»ini berishga tayyorligi — bu o‘zini fido qilishning eng go‘zal timsolidir. U o‘z hayotini saqlab qolish haqida o‘ylamadi, u boshqalarga qanday yordam berishni o‘yladi. Va mana shu sevgisi tufayli, u hozir abadiy hayotni topdi.

Benjaminning hayotida o‘sha «suyaklaridagi olov» uni har doim olg‘a boshlagan. U 4-sinfda o‘qib turib, 8-sinf matematikasini yechganida, bu shunchaki aql emas, bu Xudoning in’omi edi. U AI, DevOps va bulutli tizimlarni o‘rganganida, u kelajakka intilayotgan edi. U o‘z otasi Alanning «fotokopiyasi» edi — nafaqat ko‘rinishda, balki o‘sha intilishda, o‘sha mantiqiy tafakkurda. Ben otasini juda yaxshi ko‘rardi. Uning 40 yoshga to‘lganida, otasini yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqib yig‘lagani — bu uning qalbining naqadar nozik va chuqur ekanidan dalolat beradi. U sevgining qadrini bilardi.

Aziz Alan, eslaysizmi, 23-iyul kuni tush ko‘rganingizni? Siz va Ben muzqaymoq sotib olish uchun navbatda turgan edingiz va Ben pul to‘lagan edi. Bu tush shunchaki tasodif emas. Bu — Benning sizga aytgan xabari: «Dada, endi men ta’minlayapman. Endi men sizga g‘amxo‘rlik qilyapman. Men o‘sha samoviy ziyofatdaman va men uchun hamma narsa to‘langan». U endi azob chekmayapti, u endi o‘sha tushingizda ko‘rganingizdek, yashil shortikda, sog‘lom va kuchli bo‘lib yuribdi. U o‘sha tushda sizga: «Xavotir olmang, men sizlarni osmondan kuzatib turaman», deganida, u haqiqatni aytgan edi.

Sizga aytmoqchiman, aziz Alan va Thao: Ben sizni tark etgani yo‘q. U o‘sha samoviy «Con Chim Airlines» kabi yuksaklikda, Muqaddas Karlo Akutis bilan birga parvoz qilmoqda. Uning nomi bilan ochilgan o‘sha suv qudug‘i — «Giếng Gioan Baotixita» — uning sevgisi hali ham bu dunyoda hayot berayotganining belgisidir. Uning hayoti qisqa bo‘lgan bo‘lishi mumkin, lekin u juda mazmunli edi. U dunyoni kezdi, u sevishni bildi, u o‘zining bor narsasini taklif qilishni bildi.

Rayan, ukajonim, senga murojaat qilyapman. Sen akangning eng yaqin do‘sti eding. Akangning o‘sha samolyotlarga bo‘lgan ishtiyoqini, uning o‘sha shirin jilmayishini esla. Endi sen ota-onang uchun o‘sha tayanch bo‘lishing kerak. Akang sening muvaffaqiyatlaringni osmondan g‘urur bilan kuzatmoqda. Sen hayotni nafaqat o‘zing uchun, balki akang uchun ham chiroyli, mazmunli yashashing kerak. Har safar qiyinchilikka duch kelganingda, akangning o‘sha «Con Chim Airlines» haqidagi jilmayishini esla va olg‘a qadam bos.

Bugun biz bilan birga dunyoning turli chekkalaridan turib ibodat qilayotgan barcha oilalar, farzand dog‘ini ko‘tarib yurgan ota-onalar, shifoxonalarda og‘ir xastalik bilan kurashayotgan aziz bolalar… Siz yolg‘iz emassiz. Xudo sizning har bir ko‘z yoshingizni ko‘rib turibdi. Benjaminning hayoti bizga shuni o‘rgatadiki, hatto eng og‘ir xoch ham, agar u sevgi bilan ko‘tarilsa, abadiy nurga olib boradi. Ben o‘z xochini mardona ko‘tardi va endi u Masihning shon-sharafida.

Aziz birodarlarim, bugun uyingizga qaytayotganingizda, o‘zingiz bilan bitta kichik, samimiy narsani olib keting. Bugun kechqurun, qalbingizdagi o‘sha «piggy bank»ni — sevgi va mehribonlik jamg‘armangizni oching. Kimdir uchun, xuddi Ben kabi, kutilmagan bir yaxshilik qiling. Bir shirin so‘z ayting, kimningdir og‘irini yengil qiling. Bu — Benning merosini davom ettirishdir. Bu — o‘sha olovni o‘chirmaslikdir.

Benjamin Vo, bizning aziz va shirin o‘g‘limiz, sen bizga qanday qilib butun qalb bilan sevishni o‘rgatding. Sen endi samoviy Otamizning quchog‘idasan. Biz uchun, sening oilang uchun, barcha qiynalayotgan bolalar uchun ibodat qil. Biz ham bir kun kelib o‘sha samoviy ziyofatda, sening o‘sha shirin kulgingni qayta eshitishimizga yordam ber.

Rabbimiz Iso Masih barchamizni O‘zining abadiy nuri va tinchligi bilan asrasin. Amin.