Oddiy Vaqtdagi Yigirma Birinchi Yakshanba

Tasavvur qiling, aeroportning shovqin-suroni ichida, minglab odamlar orasida bir bola turibdi. Uning ko‘zlari yerda emas, balki yuqorida — osmon bag‘rini tilib o‘tayotgan ulkan po‘lat qushlarda. U shunchaki qarab turgani yo‘q; u har bir harakatni, har bir tovushni, har bir texnik detalni tushunishga harakat qilyapti. Uning uchun Boeing 737 shunchaki samolyot emas, balki inson tafakkuri va muhandislik mahoratining cho‘qqisi. Bu bola — bizning Benjaminimiz. U o‘zining «Con Chim Airlines» — «Qushlar aviakompaniyasi» haqida gapirganda, yuzida shunday bir nur paydo bo‘lardiki, go‘yo u allaqachon o‘sha yuksakliklarda parvoz qilayotgandek edi.

Bugungi muqaddas bitiklarda biz bir ramzni qayta-qayta uchratamiz: Kalit. Ishayo payg‘ambar kitobida Xudo Elyaqimning yelkasiga «Dovud xonadonining kalitini» qo‘yishini aytadi. Injilda esa, Iso Butrusga «Osmon Shohligining kalitlarini» va’da qiladi. Kalit — bu nafaqat ochish va yopish asbobi, balki bu ishonch, mas’uliyat va eng muhimi, bir dunyodan ikkinchi dunyoga o‘tish imkoniyatidir. Kalit kimning qo‘lida bo‘lsa, u darvozaning narigi tomonida nima borligini biladi.

Benjamin Vo ham o‘z hayotida ko‘plab «kalitlarni» topgan edi. Uning o‘tkir zehnli ongi murakkab matematik formulalar, AI (sun’iy intellekt) va DevOps tizimlarining kalitlarini osongina burardi. To‘rtinchi sinfda sakkizinchi sinf matematikasini yechish — bu shunchaki qobiliyat emas, balki borliqning mantiqiy darvozalari uning uchun ochiq ekanining belgisi edi. U o‘z otasining «fotokopiyasi» edi — nafaqat tashqi ko‘rinishda, balki dunyoni anglash, qurish va boshqarish ishtiyoqida ham. U o‘z otasi Alan kabi AWS bulutli infratuzilmalarini o‘rganar ekan, u aslida kelajakning kalitlarini qo‘liga olayotgan edi.

Lekin bugun, 13-iyun fojiasidan buyon ikki oy o‘tib, biz o‘zimizni yopiq eshiklar oldida turgandek his qilyapmiz. O‘sha mudhish kundan beri oltmish kundan ortiq vaqt o‘tdi. Uyning ichidagi sukunat, Benning xonasidagi bo‘shliq, uning o‘sha shirin jilmayishi va beg‘ubor kuliishisiz o‘tayotgan har bir tong… Bu go‘yo bizdan hayot kaliti tortib olingandek tuyuladi. Biz savollar darvozasini taqillatamiz: «Nega? Nega aynan u? Nega endi?»

Keling, haqiqatni tan olaylik. Bu og‘riqni hech qanday chiroyli so‘z bilan yashirib bo‘lmaydi. Alan va Thao, sizning yuragingizdagi u og‘ir yukni — o‘sha bo‘shliqni hech kim to‘liq his qila olmaydi. Farzand dog‘i — bu inson ko‘tarishi mumkin bo‘lgan eng og‘ir xochdir. Ba’zan tunda, hamma uxlab yotganda, o‘sha savol sizni qiynaydi: «Men nimadir qila olarmidim? Yana bir bor urinib ko‘rsak bo‘larmidi?»… Bugun, Pavlus havoriyning Rimliklarga yozgan maktubidagi so‘zlari bilan sizga tasalli bermoqchiman: «Ey, Xudoning boyligi, hikmati va bilimi naqadar chuqur! Uning hukmlari naqadar tushunarsiz va yo‘llari naqadar tadqiq qilib bo‘lmas!»

Ba’zan bu dunyoda eshiklar biz tushunmaydigan tarzda yopiladi. Lekin bu Xudoning jazosi emas. Bu sizning aybingiz ham emas. Benjaminning kasalligi — bu tasodifiy fojia, bu singan dunyoning asorati. Xudo hech qachon begunoh bolani jazolash uchun kasallik yubormaydi. U ota-onani ayblamaydi. Iso ko‘r odam haqida so‘rashganda aytganidek: «Na bu odam, na uning ota-onasi gunoh qilgan». Siz Ben uchun eng yaxshi ota-ona bo‘ldingiz. Siz unga dunyoni ko‘rsatdingiz — Tokiodan Vatikangacha, samolyotlar uchish maydonidan muqaddas Lurd g‘origacha. Siz unga eng muhim narsani — sevilish baxtini berdingiz.

Bugungi Injilda Iso shogirdlaridan so‘raydi: «Sizlar-chi, Meni kim deb bilasizlar?» Butrus javob beradi: «Sen Masihsan, barhayot Xudoning O‘g‘lisan». Bu iqror — hayotning eng buyuk kalitidir. Iso Butrusga kalitlarni berganida, U o‘lim darvozalari ham bu cherkovni yenga olmasligini aytadi. Bu nima degani? Bu shuni anglatadiki, o‘lim — bu oxirgi nuqta emas, balki shunchaki bir eshikdir.

Benjamin o‘zining 15 yillik hayotida bizga bir narsani o‘rgatdi: «Urinib ko‘rish — eng muhimi». U badminton kortida bo‘ladimi yoki hayotning og‘ir sinovlarida — u oxirigacha kurashdi. Uning o‘sha «Con Chim Airlines» orzusi bugun yangicha ma’no kasb etmoqda. U endi Boeing 737 ga muhtoj emas. U endi o‘zining samoviy qanotlarida, hech qanday to‘siqsiz, hech qanday og‘riqsiz va nafas qisishisiz parvoz qilmoqda. U o‘sha samoviy «Qushlar aviakompaniyasi»ning uchuvchisi bo‘lib, bizni yuqoridan kuzatib turibdi.

Eslaysizmi, Benjamin 12 yoshida, otasining 40 yoshga to‘lgan kunida yig‘lagan edi? U otasini yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqqan edi. Uning qalbi shunchalik nozik, shunchalik mehrga to‘la ediki, u sevgini yo‘qotishdan ko‘ra ko‘proq og‘riqni his qilardi. Va yana bir voqea — uning o‘sha butun jamg‘armasini, o‘zining kichik «piggy bank»ini tog‘asi Uilyamga yordam berish uchun taklif qilgani… U qutichani sindirmadi, pulni sanamadi, u shunchaki: «Men hammasini berishga tayyorman», dedi. Bu — bolalikning beg‘ubor saxiyligi emas, bu — Xudoning sevgisi uning ichida qanchalik chuqur ekanining isbotidir. U o‘zida bor bo‘lgan eng qimmatli narsani berishga tayyor edi.

Bugun Iso bizga ham o‘sha kalitni taklif qilyapti. Bu — ishonch kalitidir. Benjamin hozir qayerda? U qorong‘ulikda emas. U yopiq eshiklar ortida emas. U Masih va’da qilgan o‘sha ochiq darvozadan o‘tib ketdi. U Muqaddas Karlo Akutis bilan birga samoviy ziyofatda. Uning o‘sha shirin jilmayishi endi samoviy nurlar bilan yo‘g‘rilgan.

Alan, Thao va Rayan… Sizga murojaat qilyapman. Ikki oy — bu juda qisqa vaqt. Sog‘inch hali juda o‘tkir. Lekin bilingki, Ben sizni tashlab ketmadi. U otasining tushiga kirib: «Ota, men o‘zim erkin nafas olyapman… Men sizlarni osmondan kuzatib turaman», deganida, u aslida haqiqatni aytdi. U endi sizning uyingizdagi har bir burchakda, Rayanning har bir muvaffaqiyatida, har bir uchib o‘tayotgan samolyotning ovozida siz bilan birga. Uning sevgisi — bu sizni bog‘lab turuvchi o‘sha uzilmas ipdir.

Rayan, sen akangning eng yaqin do‘sti eding. Uning o‘sha o‘tkir zehnini, uning harakat qilishdan to‘xtamaydigan ruhini o‘zingda saqla. Sen har safar biror narsani o‘rganganingda, har safar yangi bir cho‘qqini zabt etganingda, Ben senga qarab faxr bilan jilmayadi. Sen hayotni nafaqat o‘zing uchun, balki akang uchun ham chiroyli yashashing kerak.

Bugun biz bilan birga ibodat qilayotgan barcha yaqinlar, uzoqdan turib qalbini ochgan birodarlar… Ehtimol, siz ham o‘z hayotingizda qandaydir yopiq eshiklar oldida turgandirsiz. Ehtimol, siz ham «nega?» degan savol bilan kurashayotgandirsiz. Bugungi Zaburda aytilganidek: «Men chaqirganimda, Sen menga javob berding; qalbimga kuch-quvvat bag‘ishlading». Xudo sizning dardingizni ko‘rib turibdi. U sizni yolg‘iz qoldirmaydi.

Benjaminning nomi bilan Vyetnamning Ca Mau qishlog‘ida ochilgan o‘sha suv qudug‘i — «Giếng Gioan Baotixita» — naqadar go‘zal ramz! Uning o‘rta ismi Dai Duong — «Buyuk Ummon» degani. Uning hayoti qisqa bo‘lgan bo‘lishi mumkin, lekin uning nomi bilan oqayotgan o‘sha toza suv kabi, uning sevgisi ham ko‘plab insonlarga hayot va umid ulashmoqda. Bu — o‘lim ustidan qozonilgan g‘alabadir. Bu — yopiq eshiklarni sevgi bilan ochishdir.

Keling, bugun uylarimizga qaytayotganimizda, Benjaminning o‘sha «Con Chim Airlines» haqidagi orzusini va uning saxovatli yuragini o‘zimiz bilan olib ketaylik. Hayot murakkab, yo‘llar tushunarsiz bo‘lishi mumkin, lekin biz bilamizki, kalitlar Masihning qo‘lida. Va bir kun kelib, o‘sha samoviy darvozalar oldida, Benjamin bizni o‘sha o‘zining eng shirin, eng baxtli jilmayishi bilan kutib oladi.

Bugun bitta kichik ish qiling: osmonga qarang, uchib o‘tayotgan samolyotni yoki biror qushni ko‘rsangiz, Benjaminnni eslang va Xudoga shukr qiling. Uning hayoti biz uchun bir sovg‘a edi va bu sovg‘a abadiy bizniki bo‘lib qoladi.

Benjamin Vo, sen bizning qalbimizdasan. Sen endi erkin nafas olyapsan. Sen endi haqiqiy yuksaklikdasan. Bizni duo qil.

Azizlarim, umidni yo‘qotmang. Xudoning sevgisi abadiydir. U O‘z qo‘llari bilan yaratgan bandalarini hech qachon tashlab qo‘ymaydi. Amin.