Oddiy vaqtning yigirmanchi haftasining chorshanbasi

Ezekiel payg‘ambar kitobining sahifalarini ochganimizda, darhol ko‘z o‘ngimizda oddiy bir cho‘ponning manzarasi jonlanadi. Yozning quruq o‘tloqlari, quduq yonidagi toshlar, va kun bo‘yi qo‘ylarini yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqib, ularning ortidan yurgan inson… Qadimgi Isroilda cho‘ponning hayoti oson bo‘lmagan. U qo‘ylarni o‘tlashga olib borar, ularni yirtqichlardan asrar, agar bittasi adashib jarlikka tushib ketsa, uni qidirib topib, yelkasiga ko‘tarib qaytarib kelardi. Yer yuzidagi har bir yaxshi cho‘ponning qo‘llarida qadoqlar, yuzida esa sahro shamolining izi bo‘ladi. Lekin matnda Xudo o‘sha davr rahbarlariga tanbeh berib, «Sizlar faqat o‘zingizni bo‘dingiz, qo‘ylarni boqmadingiz», deydi. Zaifni kuchaytirmadingiz, kasalni davolamadingiz, yaralanganni bog‘lamadingiz, adashganni qidirmadingiz… Va shunda Xudo O‘zi o‘rtaga chiqib aytadi: «Mana, Men O‘zim qo‘ylarimni qidirib topaman va ularga Cho‘pon bo‘laman!»…

Bu so‘zlar bizning yuragimizga kelib urilganda, hayotimizdagi eng chuqur haqiqatni ochib beradi. Biz hammimiz kimningdir qo‘l ostidagimiz, kimningdir g‘amxo‘rligiga muhtojmiz.

Keling, ozgina to‘xtaylik va yosh Benjamin Vo haqida o‘ylaylik. Ben o‘zining o‘n besh yillik qisqa, ammo mazmunli hayotida bu dunyoda nimalarni qoldirdi? U nafaqat o‘tkir zehnli, matematika va texnologiyalarni osongina o‘zlashtirgan, balki aviatsiyaga, Boeing samolyotlariga ishqiboz, o‘zining orzusidagi «con chim airlines» degan kichik aviakompaniyasini tasavvur qilib jilmayib qo‘yadigan o‘g‘il bola edi. Uning o‘sha beg‘ubor, samimiy jilmayishi har doim uning atrofidagilarga iliqlik olib kelardi. Ben otasi bilan aeroportlar bo‘ylab samolyotlarni kuzatib yurganida, uning ko‘zlarida cheksiz qiziqish va hayrat bor edi. U osmonga intilardi… Va mana bugun, o‘sha samoviy Cho‘ponning qo‘lida u abadiy orom topdi.

Lekin ba’zan hayotda shunday og‘ir damlar bo‘ladiki, biz o‘zimizni adashib qolgandek, xuddi cho‘ponsiz qolgan qo‘ylardek his qilamiz.

Keling, bir zum to‘xtaylik va o‘sha haqiqatni yashirmasdan aytaylik. Ayriliqning og‘rig‘i — bu oddiy so‘z emas. Bu tongda uyg‘onganingizda yurakdagi bo‘shliq, kechasi bilan ko‘z yosh to‘kib chiqish, o‘sha tanish qadam tovushlarini eshitib, eshikka qarab qolishdir. Aziz Alan va Thao, sizning yuragingizdagi u og‘ir yukni, o‘sha tinch qo‘ymaydigan savollarni, “nega bunday bo‘ldi?” degan achchiq o‘ylarni Xudo ko‘rib turibdi. Ba’zan o‘z-o‘zidan so‘roqqa tutib: “Nimadir xato qildimmi? Boshqacha qilganimda, hammasi boshqacha bo‘larmidi?” deb o‘zingizni ayblaysiz…

Lekin bugun Xudoning so‘zi sizning o‘sha yarador yuragingizga kelib aytmoqda: yo‘q, siz hech qanday xato qilmadingiz. Siz Ben uchun qo‘lingizdan kelgan hamma narsani qildingiz, unga faqat cheksiz muhabbat va g‘amxo‘rlik ulashdingiz. Xudo hech qachon kasallikni yubormaydi, U hech qachon ota-onalarni ayblamaydi. Ba’zi og‘ir sinovlar insonning ixtiyoridan tashqari, bu dunyoning sinovlari sifatida keladi. O‘zingizni ayblash toshini endi yelkasidan tushiring. Xudo sizni kechirgan va tushungan, U sizning har bir ko‘z yoshingizni sanab turibdi.

Va mana shu yerda, Xushxabardagi tokzor egasining hikoyasi bizga qandaydir yangi nur olib kiradi. Iso aytadiki, tokzor egasi tongda ham, tushda ham, hatto kechki soat beshda ham ishga kelmagan, “hech kim bizni yollamadi” deb turgan insonlarni topib, ularni o‘z tokzoriga chorlaydi. Va kun oxirida hammaga bir xil haq beradi. Birinchi kelganlar g‘ijinishadi: “Biz kun bo‘yi issiqda ishladik, bular esa bir soat ishlasa ham, biz bilan teng maosh oldi!” Lekin egasi aytadi: “Do‘st-murod, men senga nisbatan adolatsizlik qilmadim-ku? O‘z haqingni olib ketaver. Nima, men o‘z mulkim bilan xohlaganimni qila olmaymanmi? Yoki mening saxiyligim seni g‘azablantiryaptimi?”

Iso bu orqali bizga insoniy o‘lchovlar va Xudoning cheksiz rahm-shafqati boshqa-boshqa ekanini ko‘rsatmoqda. Biz yil yoki kunlarni sanaymiz; biz “nima uchun buncha qisqa bo‘ldi?” deb yig‘laymiz. Lekin Xudoning ko‘zida hayotning uzunligi emas, uning qanchalik sevgi bilan to‘la bo‘lgani muhimdir. Benjamin o‘zining o‘n besh yillik hayotida ko‘priklar qurdi, boshqalarga yordam berish uchun o‘zining kichik jamg‘armasini ayamadi, atrofidagilarga o‘zining shirin jilmayishini ulashdi. U o‘z vazifasini bajarib, tokzordan erta ketdi, lekin uning sevgisi qalbimizda mangu qoldi.

Ey Rayan, sevikli ukasi… Sen akang Ben bilan o‘tkazgan o‘sha quvnoq damlarni, birga kulib o‘ynagan lahzalarni yodda saqla. Akang osmondan turib seni har doim kuzatib turibdi. Uning o‘sha matonatli, harakatdan to‘xtamaydigan ruhi sening ham qadamingni mustahkam qilsin.

Uzoqdan bu ibodatni tinglayotgan barcha yaqinlar, ayniqsa kasalxonalarda og‘ir xoch ko‘tarib yotgan jajji bolalar va ularning qalbida tundan-tonggacha g‘am chekayotgan oilalar… Xudo sizni unutgani yo‘q. Rabbiy sizning har biringizning oldingizga Cho‘pon bo‘lib kelmoqda.

Keling, bugun eshikdan chiqib ketayotganimizda, kichik bir narsani o‘zimiz bilan olib ketaylik: o‘sha og‘ir o‘z-o‘zini ayblashni Xudoning rahm-shafqat dengiziga tashlab yuboraylik. Va Benning o‘sha shirin jilmayishini eslab, birinchi uchragan inson uchun iliq bir so‘z aytaylik.

Tinch bo‘ling. Xudo siz bilan. Benjamin Vo esa hozir Muqaddas Meryam Onamiz va Muqaddas Karlo Akutis bilan birga, samoviy tokzorda abadiy quvonch ichida yashamoqda. Amin.