Oddiy vaqtdagi yigirma birinchi haftaning seshanbasi

Tasavvur qiling… Qorong‘u xonada kompyuter ekrani porlab turibdi. Ekranda minglab kod satrlari — GitHub repozitoriyasidagi murakkab algoritmlar, mantiqiy zanjirlar va bulutli infratuzilma tizimlari. Ko‘pchilik uchun bu shunchaki tushunarsiz belgilar to‘plami bo‘lib tuyulishi mumkin. Ammo o‘n to‘rt-o‘n besh yoshli bir bola uchun bu — tartib, go‘zallik va cheksiz imkoniyatlar olami edi. U har bir qavsni, har bir nuqtali vergulni joy-joyiga qo‘yar ekan, u nafaqat dastur yaratayotgan edi, balki o‘zining ichki dunyosidagi poklik va intizomni aks ettirayotgan edi. Bu bola — bizning Benjaminimiz edi. Uning o‘tkir zehnli ongi narsalarning tashqi ko‘rinishidan ko‘ra, ularning qanday ishlashini, ichki mantiqini ko‘ra olardi.

Bugungi Injilda (Matto 23:23-26) Iso Masih aynan shu haqda gapirmoqda: ichki va tashqi dunyo o‘rtasidagi farq haqida. U farziylarni va ulamolarni qattiq tanqid qiladi. Ular tashqi ko‘rinishga, mayda-chuyda qoidalarga — yalpiz, shivit va zira kabi o‘tlardan o‘ndan bir ulush berishga shunchalik berilib ketishganki, qonunning eng muhim, eng «vazmin» jihatlarini unutib qo‘yishgan: adolat, marhamat va sadoqatni. Iso ularga qarata: «Ko‘r farziy! Avval kosaning ichini tozalagin, shunda uning tashi ham toza bo‘ladi», deydi.

Kosa va likopcha… Bu shunchaki idish-tovoq emas. Bu inson qalbining ramzidir. Benjamin Vo o‘zining qisqa, ammo mazmunli hayotida ana shu «kosaning ichini» toza tutishni o‘rgangan edi. Uning hayoti tashqi dabdaba yoki soxtalikdan iborat emas edi. Uning «ichki kosasi» — uning aqli va qalbi — bilimga bo‘lgan chanqoqlik, oilasiga bo‘lgan cheksiz hurmat va boshqalarga bo‘lgan chuqur hamdardlik bilan to‘la edi. U 14 yoshida AI (sun’iy intellekt) va DevOps tizimlarini o‘rganar ekan, u shunchaki texnologiyani o‘zlashtirmayotgan edi; u Xudo bergan iste’dodni parvarish qilayotgan edi. Uning ichki dunyosi xuddi o‘zi yozgan kodlar kabi mantiqiy, tartibli va go‘zal edi.

Bugun, 13-iyun fojiasidan buyon roppa-rosa ikki oy vaqt o‘tdi. Avgustning oxirlari… Odatda bu vaqtda Benjamin yangi o‘quv yili haqida, yangi loyihalar haqida o‘ylayotgan bo‘lardi. Ammo bugun uyingizdagi sukunat juda og‘ir. Alan, Thao va Rayan — men bilaman, bu sukunat ba’zan chidab bo‘lmas darajada baland yangraydi. Ikki oy o‘tgan bo‘lsa-da, sog‘inch kamaygani yo‘q, aksincha, u kundalik hayotning har bir bo‘shlig‘iga kirib bormoqda. Benjaminning xonasi, uning kiyimlari, uning kompyuteri… Bularning hammasi o‘sha «vazmin» og‘riqni eslatib turadi.

Keling, bugun haqiqatni ochiq aytaylik. Ba’zan biz ham o‘zimizni «ko‘r yo‘lboshchilar» kabi his qilamiz. Biz hayotning «nega?» degan savollari oldida ojiz qolamiz. «Nega aynan u? Nega shunchalik erta? Biz nimadir qila olarmidim?»… Bu savollar qalbimizni tirnaydi. Va mana shu yerda, eng og‘ir damda, biz misplaced guilt — o‘rinsiz aybdorlik hissi bilan to‘qnashamiz. Men bugun sizning yelkangizdan o‘sha og‘ir toshni olib tashlamoqchiman. Benjaminning xastaligi, uning ketishi — bu hech kimning aybi emas. Bu na ota-onaning, na shifokorlarning va na Benjaminning aybi. Iso ko‘r odam haqida so‘rashganda aytganidek: «Na bu odam, na uning ota-onasi gunoh qilgan». Kasallik — bu Xudoning jazosi emas. Bu dunyoda ba’zi narsalar bizning nazoratimizdan tashqarida sodir bo‘ladi. Siz Benjamin uchun eng yaxshi ota-ona, eng yaxshi uka bo‘ldingiz. Siz unga berishingiz mumkin bo‘lgan hamma narsani — sevgi, e’tibor, dunyo bo‘ylab sayohatlar va eng muhimi, imonni berdingiz. Siz uning «ichki kosasini» nur bilan to‘ldirdingiz.

Benjaminning o‘sha beg‘uborligini eslang. U 15 yoshida, o‘zining butun jamg‘armasini — o‘sha «piggy bank»ini — insultdan aziyat chekayotgan amakisi Uilyamga yordam berish uchun taklif qilgan edi. U qutichani sindirmadi, pulni sanamadi, u shunchaki taklif qildi. Bu kichik bir harakat bo‘lib ko‘rinishi mumkin, lekin Injil tili bilan aytganda, bu o‘sha «vazmin narsalar»ning — marhamat va sadoqatning eng yorqin namunasidir. Uning qalbi o‘zidan ko‘ra boshqalarni o‘ylash bilan toza edi. U tashqi ko‘rinish uchun emas, balki ichki ehtiyojdan kelib chiqib sevishni bilardi.

Birinchi o‘qishda (2 Salonikaliklarga 2:1-3a, 14-17) Pavlus havoriy bizni «mustahkam turishga» va «o‘rgatilgan an’analarga amal qilishga» chaqiradi. U bizga Xudo bizni «abadiy dalda va yaxshi umid» bilan siylaganini eslatadi. Benjamin ham o‘z hayotida «mustahkam turish» nimaligini ko‘rsatdi. U badminton kortida bo‘ladimi yoki qiyin matematik masalalar oldidami, u hech qachon taslim bo‘lmasdi. U «urinib ko‘rish — eng muhimi» deb ishonardi. Bugun u bizga o‘sha «abadiy dalda»ni osmondan turib yubormoqda.

Benjaminning «Con Chim Airlines» (Qushlar aviakompaniyasi) haqidagi orzusini va u bu haqda gapirganda qanday kutilmaganda jilmayib, kıkırlab kulib yuborishini eslang. Bu shunchaki bolalik orzusi emas edi, bu uning ruhining yuqoriga, erkinlikka intilishi edi. Bugun u endi Boeing 737 ga muhtoj emas. U endi o‘sha samoviy yuksaklikda, Muqaddas Karlo Akutis bilan birga haqiqiy parvozni amalga oshirmoqda. U endi azob chekmayapti, u endi erkin nafas olmoqda.

Alan, sizning 23-iyuldagi tushingizni eslang. Siz va Benjamin muzqaymoq sotib olish uchun navbatda turgan edingiz va Benjamin pul to‘ladi. Bu tushda juda chuqur ma’no bor. Benjamin endi ulg‘aygan, u endi o‘z hayoti uchun, o‘zining samoviy baxti uchun «to‘lovni» amalga oshirgan va u sizga: «Ota, men yaxshiman, men mustaqilman, men tinchman», demoqda. U o‘sha tushda sizga tasalli berish uchun kelgan edi.

Rayan, senga murojaat qilaman. Sen akangning eng yaqin do‘sti eding. Sizlarning o‘sha qorli kunda, qalin kurtkalarda birga tushgan suratingizdagi jilmayishingiz… o‘sha lahza abadiydir. Akang sening qalbingda yashaydi. Sen har safar yangi bir kod yozganingda yoki yangi bir narsani o‘rganganingda, Benjamin senga: «Yaxshi ketyapsan, Rayan!» deb dalda beradi. Sen hayotni nafaqat o‘zing uchun, balki akang uchun ham chiroyli yashashing kerak.

Bugun biz bilan birga dunyoning turli chekkalaridan ibodat qilayotgan barcha oilalar, farzand dog‘ini ko‘tarib yurgan ota-onalar, og‘ir xastalik bilan kurashayotgan bolalar… Xudo sizni ko‘rib turibdi. U sizning «ichki kosangizdagi» ko‘z yoshlarni ko‘rib turibdi. U sizni ayblamaydi. U sizni O‘zining cheksiz marhamati bilan quchoqlamoqda. Benjaminning nomi bilan Vyetnamning Ca Mau qishlog‘ida ochilgan o‘sha suv qudug‘i — «Giếng Gioan Baotixita» — uning sevgisi hali ham bu dunyoda oqayotganining belgisidir. Toza suv — bu pok qalbning ramzidir.

Aziz birodarlarim, bugun uyingizga qaytayotganingizda, Benjaminning o‘sha o‘tkir zehnini va beg‘ubor jilmayishini o‘zingiz bilan olib keting. Hayotning mayda-chuyda tashvishlariga, tashqi qoidalariga berilib ketmang. Kosaning ichini tozalang — qalbingizni adolat, marhamat va sadoqat bilan to‘ldiring. Benjamin xuddi shunday yashadi.

Bir kichik vazifa: Bugun kechqurun bir zumga to‘xtang va o‘z ichki dunyongizga qarang. Qalbingizda kimga nisbatan gina yoki aybdorlik hissi bo‘lsa, uni qo‘yib yuboring. Benjamin kabi beg‘ubor bo‘lishga harakat qiling. Va osmonga qarab, bir marta jilmayib qo‘ying — Ben albatta sizga javoban jilmayadi.

Benjamin Vo, aziz o‘g‘limiz, sen endi Xudoning huzuridasan. Biz uchun ibodat qil. Biz ham bir kun kelib o‘sha samoviy ziyofatda, sening o‘sha shirin kulgingni qayta eshitishimizga yordam ber. Rabbimiz Iso Masih bizga dalda va kuch bersin. Amin.