Oddiy davrning yigirma birinchi haftasi, Chorshanba

Tasavvur qiling… Xona burchagida, xira moychiroq yorug‘ida o‘tirgan keksa bir kishi. Uning barmoqlari dag‘allashgan, yillar davomida chodir to‘qish, qattiq matolarni kesish va tikishdan qavarib ketgan. Butun maktubni mirza yozib bo‘lgach, u og‘ir qo‘llari bilan qalamni oladi. Va sahifaning eng pastki qismiga o‘zining katta, o‘ziga xos harflari bilan shunday yozadi: «Mana bu salomni men — Pavlus o‘z qo‘lim bilan yozyapman; bu mening har bir maktubimdagi belgimdir, men shunday yozaman».

Bu shunchaki qog‘ozdagi siyoh emas. Bu — insonning o‘z terlari, o‘z mehnati, o‘z qalbining haqiqiy muhri. Pavlus soxta so‘zlarni yoqtirmasdi. U o‘z birodarlariga bekorchi bo‘lib yuk bo‘lishni istamadi. U «kecha-yu kunduz mashaqqat va mehnat bilan ishlagan» o‘sha qadoq qo‘llari bilan maktubiga so‘nggi nuqtani qo‘ydi. Uning imzosi — bu samimiyatning, soxtalikdan xoli bo‘lgan haqiqiy insoniy fidoyilikning belgisi edi.

Endi esa bugungi Injil sahnasiga qarang. Iso mutlaqo boshqa bir manzarani — oqlangan qabrlarni tasvirlamoqda. Ular quyosh nurida oppoq, yaltirab, toza va chiroyli ko‘rinadi. O‘tib ketayotgan yo‘lovchilar ularning go‘zalligiga qoyil qolishi mumkin. Ammo Iso o‘sha oqlangan qoplamaning tagidagi haqiqatni ko‘radi: ichkarida hayot yo‘q, u yerda faqat chirish, sovuqlik va qonunsizlik yashiringan. Farziylar tashqarini oqlash bilan band edilar, ammo ularning qo‘llari ezgulik mehnati bilan qadoqlanmagan, qalblari esa haqiqiy sevgidan bexabar edi.

Qanday keskin farq, shunday emasmi? Bir tomonda — Pavlusning mehnatdan qavargan, ammo jonli va samimiy qo‘llari; ikkinchi tomonda esa — ichi bo‘m-bo‘sh, faqat sirti bo‘yalgan soxta go‘zallik.

Bizning Rabbimiz Iso Masih sirtqi yaltiroqlikni emas, qalbning haqiqiy harakatini qadrlaydi. U bizdan benuqson ko‘rinishni talab qilmaydi; U bizdan butun borlig‘imiz bilan urinib ko‘rishni, haqiqiy mehnat qilishni va soxtalikdan yiroq bo‘lishni so‘raydi.

Bugun biz mana shu haqiqat nuri ostida o‘n besh yoshli sevimli o‘g‘limiz, birodarimiz Benjamin Voni — Benjaminni eslaymiz.

Ben haqida o‘ylaganimda, mening ko‘z o‘ngimga o‘sha unutilmas bir lahza keladi. Ben o‘zining binafsharang «Lakers» futbolkasida, bir qo‘lini boshining ustiga ko‘tarib, mushaklarini ko‘rsatib, kameraga sho‘x va quvnoq jilmayib turibdi. Uning ko‘zlarida hayotga bo‘lgan cheksiz ishtiyoq, o‘ziga xos samimiy bir chaqnoqlik bor edi. U hech qachon o‘zini boshqacha ko‘rsatishga urinmasdi. Unda zarracha kibr yoki soxtalik yo‘q edi. U shunchaki o‘zining bor kuchi bilan, bor vujudi bilan yashashni sevadigan, harakat qilishdan zavqlanadigan bola edi.

Benning butun hayotiy shiori bitta sodda, ammo chuqur haqiqatga tayanardi: «Urinib ko‘rish — eng muhimi» (Trying is all that matters).

U badminton kortiga chiqqanida, har bir to‘p uchun oxirigacha yugurardi. U charchashdan qo‘rqmasdi. U yengilishdan cho‘chimasdi. U basketbol maydonida qalin kiyimda bo‘lsa ham, bor kuchini berib harakat qilardi. Badminton jamoasiga qabul qilingan o‘sha kun — uning mehnati, uning chekkan mashaqqati o‘z samarasini bergan kun edi. U bu quvonchni butun oilasi bilan, o‘zining sevimli ota-onasi va ukasi Rayan bilan baham ko‘rgan edi. Ben bugungi Zaburda aytilganidek yashadi: «O‘z qo‘llaring mehnati samarasidan bahramand bo‘lasan, baxtli va saodatli bo‘lasan».

Benning kuchi tashqi oqlangan qoplamalarda emas edi. Uning kuchi — uning samimiy intilishida, har bir ishga qalb qo‘rini berishida edi. U o‘rganishni sevardi, u izlanishni sevardi. U otasining yonida turib, uning qanday ishlashini kuzatishni, mantiq va matematika olamiga chuqur sho‘ng‘ishni yaxshi ko‘rardi. Undagi bu intizom va mehnatsevarlik Pavlus havoriyning Salonikaliklarga aytgan o‘sha da’vatiga naqadar hamohang!

Ammo bugun… oradan roppa-rosa ikki oydan oshiqroq vaqt o‘tdi. O‘sha mudhish 13-iyun kunidan buyon kunlar bir-birini quvib o‘tmoqda. Avgustning oxirgi kunlari.

Keling, bugun haqiqatni yashirmaylik. Tasalli berishdan oldin, yurakdagi o‘sha o‘tkir jarohatning nomini aytaylik. Ikki oy… Kimdir bu vaqt ichida og‘riq kamayadi deb o‘ylashi mumkin. Ammo Alan va Thao, siz bilasizki, bu mutlaqo unday emas. Sog‘inch kamaymaydi. U shunchaki shaklini o‘zgartiradi. U bo‘sh qolgan xonaga, eshik yonida turgan sport poyabzaliga, badminton raketkasining sukunatiga aylanadi. Ertalab uyg‘onganingizda birdaniga yurakka uriladigan o‘sha bo‘shliq… Bu juda og‘ir.

Ba’zan kechalari, hamma uxlab yotganida, inson qalbida qorong‘u bir shubha uyg‘onadi. «Biz yana nima qila olardik? Nimadir e’tiborimizdan chetda qoldimikin? Biz yetarlicha kurashdikmi?»…

Aziz Alan, aziz Thao, bugun Masihning amvonidan turib, sizga Masihning O‘z haqiqatini aytishga ijozat bering. O‘sha og‘ir toshni qalbingizdan butunlay olib tashlang. Siz hech narsani o‘tkazib yubormadingiz. Siz barcha narsani, inson qo‘lidan keladigan va kelmaydigan eng buyuk sevgini Benjamínga berdingiz. Kasallik — bu Xudoning jazosi emas. Bu sizning kamchiligingiz yoki xatoingiz emas. Bir kuni shogirdlar tug‘ma ko‘r odamni ko‘rib Isodan so‘rashgan edi: «Ustoz, kim gunoh qildi: bu odammi yoki uning ota-onasimi?» Iso nima deb javob berganini eslaysizmi? «Na bu odam, na uning ota-onasi gunoh qilgan».

Dunyoning singan qonuniyatlari, tasodifiy xastaliklar bizning nazoratimizdan tashqaridadir. Ularning oldida eng hushyor nazorat ham ojiz qoladi. Xudo sizni aslo ayblamaydi. Siz Ben uchun eng fidoyi, eng mehribon ota-ona bo‘ldingiz. Siz unga o‘sha «urinib ko‘rish — eng muhimi» degan mardona ruhni singdirdingiz. Siz unga qanot berdingiz.

Bugungi o‘qishdagi eng go‘zal burilishga e’tibor bering. Pavlus o‘z maktubining so‘ngida nima deb duo qiladi?

«Tinchlik Egasining O‘zi har doim va har qanday yo‘l bilan sizlarga tinchlik ato etsin».

«Har doim va har qanday yo‘l bilan»… Bu nima degani?

Bu shuni anglatadiki, Xudoning tinchligi faqat hamma narsa yaxshi va quvonchli bo‘lgandagina kelmaydi. U eng og‘ir qayg‘uning o‘rtasida ham, qorong‘u kechalarda ham, ko‘z yoshlar oqayotgan paytda ham kirib kelishi mumkin. Masih O‘zining tinchligini bo‘shliqqa, o‘sha oqlanmagan, yashirilmagan, haqiqiy yarador yuraklarga beradi.

Benjamin hozir o‘sha tinchlikning ichida. U o‘zining yer yuzidagi qisqa, ammo nihoyatda yorqin poygasini mardona bosib o‘tdi. U taslim bo‘lmadi. U oxirgi daqiqagacha chin dildan kurashdi. U endi oqlangan toshlar ortidagi o‘limda emas, balki tirik Masihning samoviy xonadonida yashamoqda. U yosh avliyo Karlo Akutis bilan birga, samoviy ziyofat to‘rida, hech qanday og‘riqsiz va dardsiz, yuksaklikda parvoz qilmoqda.

Rayan, ukajonim, senga qarata aytmoqchiman… Akangning o‘sha «Lakers» libosidagi kuchli qiyofasini, uning o‘sha o‘ynoqi, sho‘x tabassumini doim yodingda saqla. Sen uning eng qadrdon do‘sti eding. U senga qarab g‘ururlanardi. U sening harakat qilishingni, hayotdan qo‘rqmasligingni xohlaydi. Sen har safar qiyin bir vazifaga kirishganingda, har safar yangi bir cho‘qqini zabt etishga uringaningda, akangning o‘sha so‘zlarini esla: «Urinib ko‘rish — eng muhimi». U sen bilan birga, sening har bir urinishingda sen tomonda turadi.

Bugun biz bilan birga dunyoning qaysidir burchagidan turib ibodat qilayotgan, og‘ir yo‘qotish azobini tortayotgan barcha oilalar, shifoxona karavotlarida yotgan aziz bolalar… Siz yolg‘iz emassiz. Xudo sizning ichingizdagi haqiqiy kurashni ko‘rib turibdi. U tashqi ko‘rinishga emas, yuragingizdagi sadoqatga qaraydi. U sizning har bir nafasdagi matonatingizni biladi.

Azizlarim, maktubning oxirida Pavlus «o‘z qo‘li bilan» yozganidek, bizning har bir kunimiz ham o‘ziga xos bir maktubdir. Biz bu maktubni soxtalik yoki ikkiyuzlamachilik bilan emas, balki samimiy mehnat, sevgi va umid bilan yozishimiz kerak.

Bugun uyingizga qaytayotganingizda, qo‘lingiz bilan qila oladigan bitta kichik, samimiy ishni rejalashtiring. Ehtimol, bu kimningdir yelkasiga qo‘lingizni qo‘yib dalda berishdir. Ehtimol, uyingizda Ben kabi to‘xtovsiz harakat qilayotgan bir bolaga mehr bilan qarashdir. Yoki shunchaki, o‘zingizning charchagan qo‘llaringizni duoga ochib, Tinchlik Egasidan yuragingizga sokinlik so‘rashdir.

Benjamin Vo, bizning qahramon o‘g‘limiz, sen bizga qanday yashashni, qanday qilib sidqidildan urinib ko‘rishni o‘rgatding. Sen o‘z hayoting bilan eng go‘zal maktubni yozib qoldirding.

Tinchlik Egasining O‘zi bugun barchamizga, har doim va har qanday yo‘l bilan O‘zining samoviy tinchligini ato etsin.

Omin.