Oddiy Vaqtdagi Yigirma Ikkinchi Hafta Dushanbasi

Tasavvur qiling… Sinagoga ichidagi sukunat. Qadimgi charm varaqlarning, ya’ni o‘ralgan bitikning ochilayotgandagi mayin ovozi. Hamma joy jimjit. Havoda suzib yurgan chang zarrachalari derazadan tushayotgan quyosh nurida yaltiraydi. Odamlar nafasini ichiga yutib, o‘z uylaridan chiqqan, o‘zlari yaxshi taniydigan yosh yigitga tikilib turishibdi. Iso bitikni ochadi. U shunchaki tasodifiy sahifani ochayotgani yo‘q; U O‘z hayotining, O‘z missiyasining mohiyatini ochmoqda. U o‘qiydi, so‘ngra bitikni qayta o‘raydi. Bitikni yopish lahzasi — bu bir xizmatning, bir hayot sahifasining muhrlanishidir. Mana shu **«o‘ralgan bitik»** tasviri bugun bizning qalbimizga chuqur kirib boradi. Bizning hayotimiz ham Xudo O‘z qo‘llari bilan yozgan va O‘zi belgilagan vaqtda ochib, O‘zi belgilagan vaqtda qayta o‘raydigan muqaddas bir bitikdir.

Bugun biz Pavlus havoriyning Korinfliklarga yozgan maktubini eshitdik. U aytadi: «Men sizlarning huzuringizga zaiflik, qo‘rquv va qattiq titroq bilan keldim». Pavlus — buyuk imon qahramoni, lekin u o‘zining zaifligini yashirmaydi. U o‘zining titrog‘ini tan oladi. Nega? Chunki u insoniy donolikning ojizligini, hayot fojialari va sirlari qarshisida inson so‘zlarining naqadar qashshoq bo‘lib qolishini biladi. Biz ham bugun mana shu titroqni, mana shu zaiflikni his qilyapmiz.

Keling, bugun tasalli berishdan oldin, haqiqatni boricha, ochiq-oydin aytaylik. Bugun avgust oyi oxirlab bormoqda. Bizning aziz, shirin va o‘tkir zehnli o‘g‘limiz, birodarimiz Benjamin Vo — bizning aziz Benimiz bu dunyoni tark etganiga roppa-rosa ikki oy bo‘ldi. 13-iyun… O‘sha kundan beri o‘tgan har bir kun Alan va Thao uchun, kichik uka Ryan uchun qanday o‘tganini faqat Xudo biladi. Ikki oy — bu vaqt qayg‘uni kamaytirmaydi, aksincha, yo‘qotishning haqiqiy ko‘lamini, uydagi o‘sha bo‘sh o‘rindiqning naqadar sovuq va og‘ir ekanini yanada yaqqolroq ko‘rsatadi. Ertalab uyg‘onganingizda, bir necha soniya davomida hamma narsa tushdek tuyulishi mumkin, lekin keyin o‘sha og‘ir haqiqat to‘lqini qaytadan ko‘kragingizga uriladi. Bu — qalbning eng qorong‘u yarim tunidir. Biz bu og‘riqni chetlab o‘tolmaymiz, uni tezda yashira olmaymiz. Biz bugun mana shu zaiflik va titroq ichida turibmiz.

Ba’zan mana shu titroq va qorong‘ulik ichida, insonga eng og‘ir azob beradigan narsa — bu «nima uchun?» degan savol va uning ortidan keladigan o‘rinsiz aybdorlik hissidir. Qalbingizning tubida: «Biz nimadir qila olarmidim? Biror narsani o‘tkazib yubormadikmi? Biz yetarlicha hushyor bo‘ldikmi?» degan pichirlashlar paydo bo‘lishi mumkin. Aziz Alan, aziz Thao, bugun men sizga Xudoning haqiqatini aytmoqchiman. Iltimos, qulog‘ingizni va qalbingizni oching: siz hech narsada aybdor emassiz. Siz hech narsani o‘tkazib yubormadingiz. Kasallik — bu Xudoning jazosi emas. Bu sizning kamchiligingiz yoki xatongiz tufayli sodir bo‘lgani yo‘q. Shogirdlar tug‘ma ko‘r odamni ko‘rib Isodan: «Ustoz, kim gunoh qildi: bu odammi yoki uning ota-onasimi?» deb so‘rashganda, Isoning javobini eslang: «Na bu odam, na uning ota-onasi gunoh qilgan». Bu dunyodagi ba’zi og‘ir sinovlar, ba’zi kutilmagan bo‘ronlar inson irodasidan va har qanday nazoratidan mutlaqo tashqaridadir. Siz Ben uchun dunyodagi eng ajoyib, eng mehribon va fidoyi ota-ona bo‘ldingiz. Siz unga berish mumkin bo‘lgan eng go‘zal sevgini, eng xavfsiz uyni va eng yorug‘ bolalikni berdingiz. Shunday ekan, o‘sha og‘ir, sovuq aybdorlik toshini yelkangizdan uloqtiring. Uni Masihning xochi poyiga qo‘ying va erkin nafas oling. Xudo sizni ayblamaydi, U sizni O‘z quchog‘iga olib, yig‘lamoqda.

Mana shu yerda burilish sodir bo‘ladi. Sinagogada Iso bitikni yopib, joyiga o‘tirganida, hamma Unga tikildi. U nima dedi? «Bugun sizlar eshitgan ushbu Muqaddas Bitik amalga oshdi». Iso Muqaddas Bitikni tugatilgan, to‘liq va mukammal deb e’lon qildi. Benjaminning hayot bitigi ham, garchi bizning insoniy ko‘zimizga qisqa bo‘lib ko‘rinsa-da, Xudoning huzurida to‘liq va mukammal tarzda yozildi va yakunlandi. 15 yil… Bu juda ozdek tuyuladi. Ammo Xudo uchun vaqt miqdori emas, balki sevgining chuqurligi muhimdir. Benjamin o‘zining 15 yillik hayotida o‘z bitigiga shunday chiroyli sahifalarni yozdiki, ular abadiy o‘chmaydi.

Keling, uning o‘sha bitigidagi go‘zal bir sahifani eslaylik. Bir fotosurat bor: sakkiz yoshli Ben o‘zining rang-barang rasmlar ko‘rgazmasida turibdi. U o‘rtada, o‘ng tomonida onasi, chap tomonida otasi. Ular oyna ortidagi qog‘ozdan yasalgan rangli baliqchani ko‘rsatib, baxtiyor jilmayib turishibdi. Otasi unga cheksiz mehr va g‘urur bilan termulmoqda, onasining yuzidan esa quvonch nuri yog‘ilmoqda. Kichkina Ben o‘zining ijodiy ishini, o‘z qo‘llari bilan yaratgan dunyosini ota-onasi bilan baham ko‘rmoqda. Bu — oddiy bir bahor kuni edi. Lekin bu lahza uning hayot bitigidagi eng yorqin, eng toza sahifalardan biri edi. Uning qalbi mana shunday go‘zallik, ijodkorlik va eng muhimi, ota-onasining cheksiz sevgisi bilan to‘la edi. U o‘zini o‘sha sevgi markazida his qilardi.

Benjamin shunchaki aqlli bola emas edi; u o‘zining o‘tkir zehni bilan birga, atrofga go‘zallik va quvonch socha oladigan shaxs edi. Uning o‘sha «Con Chim Airlines» (Qushlar aviakompaniyasi) haqida gapirganda qanday kıkırlab kulishi, ko‘zlarining chaqnashi — bu uning ichidagi o‘sha beg‘ubor bolalik nurining aksi edi. U qushlarni, samolyotlarni yaxshi ko‘rardi, chunki uning ruhi ham parvoz qilishni, yuksaklikka ko‘tarilishni xohlar edi. Bugun u o‘sha o‘zi orzu qilgan samoviy yuksaklikda. U endi azob chekmayapti. U endi o‘sha samoviy ziyofatda, Muqaddas Karlo Akutis bilan birga, barcha azob-u darslardan xoli bo‘lgan holda erkin parvoz qilmoqda.

Sizga murojaat qilyapman, aziz Alan va Thao. Ben sizni tark etgani yo‘q. Uning hayot bitigi yopilgan bo‘lsa-da, uning mazmuni sizning qalbingizda yashashda davom etmoqda. U o‘sha tushingizda aytganidek: «Xavotir olmang, men sizlarni osmondan kuzatib turaman». U sizning har bir nafas olishingizni, har bir qadamingizni ko‘rib turibdi. U sizning yig‘layotganingizni ko‘radi, lekin u sizning yana jilmayishingizni, hayotni davom ettirishingizni xohlaydi.

Rayan, ukajonim, senga murojaat qilyapman. Sen akangning eng yaqin do‘sti eding. Akang bilan o‘sha muzqaymoq yegan kunlaringizni, birga o‘ynagan o‘yinlaringizni esla. Endi sen ota-onang uchun o‘sha tayanch bo‘lishing kerak. Akang sening har bir muvaffaqiyatingni osmondan g‘urur bilan kuzatmoqda. Sen hayotni nafaqat o‘zing uchun, balki akang uchun ham chiroyli, jasorat bilan va mazmunli yashashing kerak. Har safar qiyinchilikka duch kelganingda, akangning o‘sha samoviy jilmayishini esla va olg‘a qadam bos.

Bugun biz bilan birga dunyoning turli chekkalaridan turib ibodat qilayotgan barcha oilalar, farzand dog‘ini ko‘tarib yurgan ota-onalar, shifoxonalarda og‘ir xastalik bilan kurashayotgan aziz bolalar… Siz yolg‘iz emassiz. Xudo sizning har bir ko‘z yoshingizni ko‘rib turibdi. Benjaminning nomi bilan ochilgan o‘sha suv qudug‘i — «Giếng Gioan Baotixita» — uning sevgisi hali ham bu dunyoda hayot berayotganining belgisidir. Uning merosi yashamoqda. Uning sevgisi oqishda davom etmoqda.

Aziz birodarlarim, bugun uyingizga qaytayotganingizda, o‘zingiz bilan bitta kichik, samimiy narsani olib keting. Bugun kechqurun, uyingizga borganda, farzandlaringizga, yaqinlaringizga qarang. Ularning chizgan rasmlariga, qilgan kichik ishlariga e’tibor bering, xuddi Benning ota-onasi uning rangli baliqchasiga qaragandek. Ularni bag‘ringizga bosing va ularga sevgingizni izhor qiling. Vaqt g‘animat, ammo sevgi abadiydir. Biz ham bir kun kelib o‘sha samoviy ziyofatda, Benning o‘sha shirin kulgisini qayta eshitishimizga ishonaylik.

Benjamin Vo, bizning aziz va shirin o‘g‘limiz, sen bizga qanday qilib butun qalb bilan sevishni o‘rgatding. Sen endi samoviy Otamizning quchog‘idasan. Biz uchun, sening oilang uchun, barcha qiynalayotgan bolalar uchun ibodat qil. Rabbimiz Iso Masih barchamizni O‘zining abadiy nuri va tinchligi bilan asrasin. Amin.