Oddiy vaqtning yigirma uchinchi haftasi, dushanba

Tasavvur qiling, siz qadimiy bir shaharning gavjum bozorida turibsiz. Hamma narsa tartibli, hamma narsa o‘z o‘rnida. Ammo birdaniga, odamlarning orasida bir narsa buzilganini sezasiz. Xuddi xamir qorilayotgan joyda, nordon, eski xamirning bir bo‘lagi yangi xamirga qo‘shilib ketgandek. U butun xamirni o‘zgartirib, achitib yuboradi. Havoriy Pavlus Korinfliklarga yozgan maktubida aynan shu narsa haqida gapiradi. U «eski xamirni» — ya’ni g‘azab, yovuzlik va yolg‘onni — tozalab tashlashga chaqiradi. U bizni «yangi xamir» bo‘lishga, haqiqat va samimiylik bilan yashashga undaydi. Bu shunchaki qadimiy qoida emas; bu bugungi kunimiz uchun ham hayotiy bir chaqiriqdir.

Bugun Injilda biz Isoni shanba kuni ibodatxonada ko‘ramiz. U yerda o‘ng qo‘li qurib qolgan bir odam bor edi. Farziylar esa Isoni ayblash uchun poylab turishibdi. Ular uchun qonun — bu o‘zgarmas, sovuq tosh edi. Ammo Iso uchun qonun — bu insonni sevish va unga hayot berishdir. U o‘sha odamga: «O‘rtaga chiqib tur», — deydi. E’tibor bering, Iso uni yashirmaydi, balki uni hamma ko‘radigan joyga, O‘zining huzuriga chaqiradi. U o‘sha qurib qolgan qo‘lni sog‘lomlashtiradi. Bu mo‘jiza shunchaki qo‘lning tuzalishi emas; bu insonning qadr-qimmatini qaytarib berishdir.

Keling, bugun haqiqatni boricha, hech narsani yashirmasdan aytaylik. Benjamin Vo hayotimizdan ketganiga ikki oy bo‘ldi. Bu ikki oy, Alan va Thao, siz uchun qanday o‘tganini faqat Xudo biladi. Uydagi o‘sha sukunat, uning stol ustida qolgan samolyot modellari, uning «Con Chim Airlines» haqidagi orzulari... bularning hammasi sog‘inchning og‘ir yukidir. Ertalab uyg‘onganingizda, bir necha soniya davomida hamma narsa tushdek tuyulishi mumkin, lekin keyin o‘sha og‘ir haqiqat to‘lqini qaytadan ko‘kragingizga uriladi. Bu — qalbning eng qorong‘u yarim tunidir. Biz bu og‘riqni chetlab o‘tolmaymiz, uni tezda yashira olmaymiz. Biz bugun mana shu zaiflik va titroq ichida turibmiz.

Ba’zan mana shu titroq ichida, insonga eng og‘ir azob beradigan narsa — bu «nima uchun?» degan savol va uning ortidan keladigan o‘rinsiz aybdorlik hissidir. Qalbingizning tubida: «Biz nimadir qila olarmidim? Biror narsani o‘tkazib yubormadikmi?» degan pichirlashlar paydo bo‘lishi mumkin. Aziz Alan, aziz Thao, bugun men sizga Xudoning haqiqatini aytmoqchiman. Iltimos, qulog‘ingizni va qalbingizni oching: siz hech narsada aybdor emassiz. Kasallik — bu Xudoning jazosi emas va u sizning hech qanday xatoyingiz natijasi emas. Xudo sizni ayblamaydi, aksincha, U sizning yoningizda yig‘lamoqda. O‘sha og‘ir, sovuq aybdorlik toshini yelkangizdan uloqtiring. Uni Masihning xochi poyiga qo‘ying va erkin nafas oling. Siz Ben uchun dunyodagi eng ajoyib, eng mehribon va fidoyi ota-ona bo‘ldingiz.

Mana shu yerda burilish sodir bo‘ladi. Injildagi o‘sha qurib qolgan qo‘l, aslida, bizning qayg‘uga to‘la qalbimizning ramzi bo‘lishi mumkin. Biz ham ba’zan o‘z qayg‘uyimizdan «qurib» qolamiz, harakat qila olmaymiz, yashashga kuch topa olmaymiz. Lekin Iso bugun bizga ham, xuddi o‘sha odamga aytganidek: «O‘rtaga chiqib tur», — deydi. U bizni o‘zimizning qorong‘u burchagimizdan, o‘zimizning yolg‘izligimizdan chiqib, Uning huzurida turishga chaqiradi. U bizning «qurib qolgan» qalbimizni, o‘sha og‘riqli joyimizni O‘zining mehri bilan yangilamoqchi.

Benjaminning hayotiga nazar soling. U shunchaki o‘tkir zehnli, matematikaga va samolyotlarga qiziqadigan bola emas edi. U o‘zining 15 yillik umrida shunchalik ko‘p sevgini berdi-ki, bu sevgi bugun ham oqib turibdi. Uning o‘sha tog‘asiga yordam berish uchun butun jamg‘armasini — o‘sha piggy bankini — berishga tayyorligi, uning qalbining naqadar kengligini ko‘rsatadi. U uni sindirmadi, u uni bo‘shatmadi, u shunchaki taklif qildi. Bu — Benning qalbining naqadar pokligini ko‘rsatadi. U o‘zidan ko‘ra boshqalarni o‘ylashni o‘rgangan edi. Uning hayoti — bu Pavlus aytgan «yangi xamir» edi. U yovuzlikka, g‘azabga yoki umidsizlikka joy qoldirmadi. U hamma narsani sevgi bilan to‘ldirdi.

Sizga murojaat qilyapman, aziz Alan va Thao. Ben sizni tark etgani yo‘q. Uning hayot bitigi yopilgan bo‘lsa-da, uning mazmuni sizning qalbingizda yashashda davom etmoqda. U o‘sha tushingizda aytganidek: «Xavotir olmang, men sizlarni osmondan kuzatib turaman». U sizning har bir nafas olishingizni, har bir qadamingizni ko‘rib turibdi. U sizning yig‘layotganingizni ko‘radi, lekin u sizning yana jilmayishingizni, hayotni davom ettirishingizni xohlaydi. U sizning yashashingizni istaydi. U o‘zining o‘sha beg‘ubor jilmayishi bilan sizga qarab turibdi.

Rayan, ukajonim, senga murojaat qilyapman. Sen akangning eng yaqin do‘sti eding. Akang bilan o‘ynagan o‘yinlaringni, birga o‘tkazgan vaqtlaringni esla. Endi sen ota-onang uchun o‘sha tayanch bo‘lishing kerak. Akang sening har bir muvaffaqiyatingni osmondan g‘urur bilan kuzatmoqda. Sen hayotni nafaqat o‘zing uchun, balki akang uchun ham chiroyli, jasorat bilan va mazmunli yashashing kerak. Har safar qiyinchilikka duch kelganingda, akangning o‘sha samoviy jilmayishini esla va olg‘a qadam bos.

Aziz birodarlarim, bugun uyingizga qaytayotganingizda, o‘zingiz bilan bitta kichik, samimiy narsani olib keting. Bugun kechqurun, uyingizga borganda, farzandlaringizga, yaqinlaringizga qarang. Ularni bag‘ringizga bosing va ularga sevgingizni izhor qiling. Vaqt g‘animat, ammo sevgi abadiydir. Biz ham bir kun kelib o‘sha samoviy ziyofatda, Benning o‘sha shirin kulgisini qayta eshitishimizga ishonaylik. Benjamin Vo, bizning aziz va shirin o‘g‘limiz, sen bizga qanday qilib butun qalb bilan sevishni o‘rgatding. Sen endi samoviy Otamizning quchog‘idasan. Biz uchun, sening oilang uchun, barcha qiynalayotgan bolalar uchun ibodat qil. Rabbimiz Iso Masih barchamizni O‘zining abadiy nuri va tinchligi bilan asrasin. Amin.