Sıradan Zaman'ın Yirmi Üçüncü Haftasının Perşembe Günü

Bir an için, elinizde sıkıca tuttuğunuz ağır, metalik bir anahtarı hayal edin. Bu anahtar, eskimiş, kalın kilitli demir bir kapıyı açmak için yapılmıştır. Zihninizde bilirsiniz ki o kapının arkasında ne var; hangi oda, hangi koridor, hangi eşyalar... Ama o kapıyı açmadan, sadece anahtarı parmaklarınızın arasında çevirip durursunuz. Bilgi böyledir kardeşlerim. Bilgi, o anahtarı ele almak, onun nasıl yapıldığını bilmek, hangi madenden döküldüğünü ezberlemektir. Bugün Aziz Pavlus’un Korintliler’e yazdığı o keskin cümle kulaklarımızda yankılanıyor: 'Bilgi şişirir, sevgi ise geliştirir.' Pavlus, o gün Korint’teki inananlara putlara sunulan etler meselesini anlatırken, aslında insan aklının o kibirli köşesine parmak basıyordu. İnsan biliyor zanneder; 'Put diye bir şey yoktur, tek bir Tanrı vardır' der. Bilgi doğrudur, mantık kusursuzdur. Ama o kusursuz bilgi, zayıf vicdanlı bir kardeşin kalbini kırdığında, o bilgiden geriye ne kalır? Pavlus durur ve der ki: 'Eğer yemek kardeşimin düşmesine sebep olacaksa, ben de sonsuza dek et yemem.' Bilgi kafada biter, sevgi ise göğüs kafesinin içinde başlar.

Sevgili Alan, sevgili Thao, sevgili Ryan… Benjamin’in, bizim o nazik Ben’imizin aramızdan ayrılışının üzerinden yaklaşık iki ay geçti. Bugün, Pavlus’un o 'bilgi ve sevgi' terazisini önümüze koyduğunda, Benjamin’in o on beş yıllık kısa ama okyanuslar kadar derin ömrünü düşünmeden edemiyorum. Biliyorum; o boş sandalyenin ağırlığı, sabah uyanıldığında o evin içindeki o sessiz oda, Ben’in zihninizde yankılanan o parlak gülüşü… Bu acı, bir çocuğun bu dünyaya bıraktığı devasa boşluğun ta kendisidir. İnsan aklı, o zeki kafasıyla hesaplamaya çalışır; 'Neden bu kadar erken? Neden bu kadar parlak bir zihin, henüz AWS ortamlarında kod yazarken, yapay zeka ve DevOps dünyasını çözerken, Boeing 737’lerin o dev kanatları gibi gökyüzüne süzülmeyi hayal ederken durdu?' Bilgi size her şeyi anlatmaya çalışır, mantık bir formül arar. Ama formüller bu acıyı dindirmez. Çünkü sevgi, matematikten başka türlü akar.

Benjamin’i hatırlayın. O, sadece dördüncü sınıftayken sekizinci sınıf matematik problemlerini çözen, babasının o teknik dünyasını bir fotokopi gibi kavrayan dahi bir zeka değildi. Onun zekası, asla insanı ezen bir kibir taşımazdı. O, her sabah babasına o tatlı seslenişiyle günaydın diyen, babasının uydurma hikayelerini en büyük gerçekmiş gibi dinleyen bir çocuktu. O, Bangkok’taki o Pad Thai restoranında, babasının ve annesinin uyarısına rağmen o acı noodle’ı denemeye kalkan, dili yandığı için gözlerinden yaşlar süzülürken aynı anda kıkırdayan o sevimli risk alıcıydı. O, hayatı bir tebessümle kucaklayan bir kaşifti. Havalimanlarında, 'airport spotting' ritüelleriyle babasının yanında durup o uçakların kalkışını izlerken, içindeki o 'Con Chim Airlines' hayaliyle neşeyle gülen o saf ruhtu. Zekası büyüktü ama kalbi o zekadan da büyüktü.

Gerçeği dürüstçe konuşalım, çünkü acı asla süslü kelimelerle örtülemez. Bazen gecenin o en sessiz saatinde, zihninizde o ağır taşlar dolaşır. 'Acaba bir şeyi mi kaçırdık? Acaba daha fazla ne yapabilirdik?' Benjamin’in o zorlu hastalığı karşısında, kendi çabanızı, kendi sevginizi yetersiz mi görüyorsunuz? Lütfen bugün bu taşın altından kalkın. İsa, doğuştan kör olan adam için ne demişti? 'Ne kendisi günah işledi, ne de anne babası.' Hastalık, sizin bir eksikliğinizin veya kaçırdığınız bir detayın sonucu değildi. Sizler ona bir çocuğun sahip olabileceği en koruyucu, en kusursuz, en derin sevgiyi sundunuz. Sizler onun kanatlarıydınız. Bazı acılar bu dünyada insan kontrolünün tamamen ötesindedir; hiçbir dikkat, hiçbir sevgi, hiçbir tıbbi bilgi o fırtınanın önüne geçemez. Sizler elinizden gelenin fazlasını, bir ailenin verebileceği her şeyi verdiniz. Tanrı, o yaralı kalplerinizi biliyor ve sizi asla suçlamıyor. Benjamin de sizi suçlamıyor; o, şimdi o göksel pencerelerden, hayalini kurduğu o sonsuz mavilikten size minnetle bakıyor. Lütfen kendinizi o suçluluğun yükünden azat edin.

Ve bugün İsa, oluk oluk merhamet akan o sözleriyle Müjde’de karşımıza dikiliyor: 'Düşmanlarınızı sevin, size nefret edenlere iyilik yapın… Öyle ki, Yüceler Yücesi’nin oğulları olasınız; çünkü O, nankörlere ve kötülere karşı iyidir. Merhametli olun, göksel Babanız merhametli olduğu gibi.' İsa, burada kolay olanı istemiyor. Sevdiklerimizi sevmek kolaydır; bize benzeyenleri kucaklamak kolaydır. Ama acının ortasında, hayatın bize sunduğu o ağır yükün altında kalbimizi daraltmamak… İşte asıl zor olan budur. Benjamin, tam da bu hesapsız sevginin yaşayan bir kanıtıydı. Amcası William’ın iki felç geçirdiğini duyduğunda, on beş yaşındaki o saf yüreğiyle anne ve babasına gelip, 'Amcam için tüm kumbaramı vermeye hazırım' demişti. O kumbarayı kırmadı, parayı vermesi gerekmedi çünkü amcasının sigortası vardı; ama niyetin kendisi, o boyuttaki bir çocuğun cömertliği, İsa’nın bugün söylediği o hesapsız sevginin ta kendisiydi. O, elindeki her şeyi, henüz sahip olduğu o küçük serveti, sevdiği biri için bir çırpıda feda etmeye hazırdı.

İşte o sevgi, toprağa düşen bir tohum gibi kaybolmaz. Benjamin’in o 'Büyük Okyanus' anlamına gelen orta adı Đại Dương gibi, onun sevgisi de Cà Mau’daki o temiz su kuyusundan akmaya devam ediyor. Oradan su içen her insan, o çocuğun kalbindeki o tatlı pınardan bir yudum alıyor. O, sadece sizin evinizde değil, dünyanın o yoksul köşelerinde, sessizce akan bir nehir gibi yaşıyor.

Sevgili Ryan, kardeşim… Sen ağabeyin Benjamin’in o en yakın yoldaşı, o Disneyland maceralarındaki süper kahraman ortağıydın. O Dubai şapkalarıyla develere bindiğiniz, o otellerde Star Wars ve Cars çantalarınızın üstüne oturup havalimanlarında gülüştüğünüz günler kalbinin en güzel köşesinde duruyor. Ağabeyin şimdi göklerde ama onun o 'denemek her şeydir' diyen o inatçı, güzel ruhu senin içinde yaşıyor. Ne zaman bir uçak sesi duysan, ne zaman gökyüzüne bir Boeing 737 süzülse, bil ki Ben senin hemen yanında. O, senin güçlü olmanı, onun o yarım kalan gülümsemesini bu dünyada çoğaltmanı istiyor. Sen onun kardeşisin; onun ışığı senden parlamaya devam edecek.

Bugün, dünyanın dört bir yanından bu duaya katılan, evlerinde kendi sessiz haçlarını taşıyan bütün anneler, babalar, kardeşler… Yalnız değilsiniz. Rab, döktüğünüz her bir damla gözyaşını kendi avucunda topluyor. Benjamin ve Aziz Carlo Acutis, şimdi o göksel tahtın önünde, bu dünyada erken ayrılan tüm çocuklar için ellerini açmış dua ediyorlar. Tanrı güvenilirdir; O, bıraktığı hiçbir emaneti unutmaz.

Bu homiliden dışarı adım atmadan önce, yanınıza alacağınız o küçük şeyi unutmayın. Bugün birine, hiç beklemediği bir anda, karşılık beklemeden küçük bir iyilik yapın. Birinin yükünü hafifletin. Benjamin’in o kumbarasını sunma niyetini hatırlayın; sevginin hesap yapmadığını, sadece verdiğini düşünün. Benjamin Đại Dương Vo, sen şimdi o en yüksek göklerde, hayalini kurduğun o ebedi uçuşlardasın. Bizim için dua et. Ailen için, kardeşin Ryan için o göksel pencerelerden sevgiyle bakmaya devam et. Senin o diş telli gülümsemen, kalbimizde sonsuza dek parlayacak. Amin.