Sıradan Zamanın Yirmi İkinci Haftası, Cumartesi

Bir an için, elinizde çok eski, neredeyse yıpranmış bir harita hayal edin. Kenarları sararmış, kat izlerinden aşınmış, üzerinde gidilmemiş yolların, keşfedilmemiş kıtaların işaretleri olan bir harita… Çocukluğumuzda, o haritaya bakarken dünyanın ne kadar büyük, ne kadar gizemli olduğunu düşünürdük. Bugün Aziz Pavlus, Korintliler’e yazdığı o mektupta, aslında bizim o haritalarımızı, o kendi kendimize çizdiğimiz başarı yollarımızı elimizden alıyor. 'Sizi kim üstün kılıyor? Elinizde olup da almadığınız ne var?' diye soruyor. Bu, sahip olduğumuz her şeyin, zekamızın, yeteneklerimizin, hatta en sevdiğimiz insanların bile, aslında bize emanet edilen birer armağan olduğunu hatırlatan o sarsıcı gerçektir.

Sevgili Alan, sevgili Thao, sevgili Ryan… Benjamin’in, bizim biricik Ben’imizin aramızdan ayrılışının üzerinden iki ay geçti. Bugün, o haritanın artık bizim elimizde olmadığını, Benjamin’in çoktan o ebedi kıtaya, Tanrı’nın sonsuz maviliğine ulaştığını düşünmek istiyorum. Biliyorum; o boş sandalyenin ağırlığı, sabahları uyandığınızda o ilk anın sızısı, Ben’in o zeki, o hayat dolu gülüşünün zihninizde bir film şeridi gibi dönmesi… Bu acı, bir çocuğun hayatının ne kadar büyük bir boşluk bıraktığının kanıtıdır. Pavlus’un dediği gibi, 'Biz Mesih uğruna aptalız.' İnsan aklı, bu ayrılığı bir 'aptallık' olarak görür; 'Neden bu kadar zeki, neden bu kadar parlak bir gelecek, neden bu kadar erken?' diye sorar. Ama Mesih’in zihnine sahip olanlar, o boşluğun aslında bir 'yokluk' değil, Tanrı’nın sevgisiyle doldurulmuş bir 'kutsal alan' olduğunu bilirler.

Benjamin’in o parlak zekasını, o Boeing 737’lere olan tutkusunu, o 'Con Chim Airlines' hayaliyle kıkırdayan neşesini hatırlayın. O, sadece bir çocuk değil, bir kaşifti. Ama onun asıl keşfi, o küçük kumbarasını amcası William için sunmaya hazır olduğunda gerçekleşti. Hatırlıyor musunuz? O kumbarayı kırmadı, parayı harcamadı; sadece teklif etti. O niyet, o küçük on beş yaşındaki kalbinin büyüklüğü, aslında İsa’nın bugün Müjde’de yaptığı şeye benziyor. Ferisiler, İsa’nın öğrencilerini, Şabat günü buğday başaklarını kopardıkları için suçlarken, İsa onlara Davut’un o açlık anındaki kutsal eylemini hatırlatıyor. İsa, 'İnsanoğlu Şabat’ın da Rabbidir' diyor. Yani, kuralın harfi değil, sevginin ruhu esastır.

Benjamin’in o kumbarayı sunma niyeti, yasaların ötesine geçen o sevginin bir yansımasıydı. O, sevginin matematiksel bir denklemden çok daha fazlası olduğunu, karşılıksız vermenin, insanın sahip olduğu en büyük zenginlik olduğunu biliyordu. O, kendi içinde, o küçük kalbinde, İsa’nın o şifa veren ateşini taşıyordu. Sevgili Alan ve Thao, bazen gecenin o en sessiz saatinde, zihninizde o ağır taşlar dolaşır. 'Acaba bir şeyi mi kaçırdık? Acaba daha fazla ne yapabilirdik?' Benjamin’in o meşum hastalığı karşısında, kendi çabanızı, kendi sevginizi yetersiz mi görüyorsunuz? Lütfen bu taşın altından kalkın. İsa, doğuştan kör olan adam için ne demişti? 'Ne kendisi günah işledi, ne de anne babası.' Hastalık, sizin bir eksikliğinizin sonucu değildi. Sizler ona bir çocuğun sahip olabileceği en güzel, en koruyucu, en sevgi dolu yuvayı sundunuz. Sizler onun kanatlarıydınız. Sizler, o kırılmışlığın ortasında, Benjamin’e Tanrı’nın sevgisini dokudunuz. Lütfen kendinizi suçlamayın. Benjamin sizi suçlamıyor; o, şimdi o göksel pencerelerden, o uçakların süzüldüğü ebedi mavilikten, size minnetle bakıyor.

Sevgili Ryan, ağabeyin senin en büyük kahramanın, en yakın arkadaşındı. Onunla paylaştığın o Disneyland gezileri, o uçak gözlemcilikleri, o yan yana oturduğunuz o akşamüstleri… Hepsi senin kalbinde birer mücevher gibi duruyor. Ağabeyin şimdi göklerde, ama onun o pes etmeyen, 'denemek her şeydir' diyen ruhu senin içinde yaşıyor. Sen, onun bu dünyadaki devamısın. Ne zaman bir uçak sesi duysan, ne zaman bir matematik problemiyle uğraşsan, bil ki Ben senin hemen yanında. O, senin güçlü olmanı, onun yarım kalan gülüşünü senin tamamlamanı istiyor. O, seninle o roller coaster’a binmeye devam ediyor; o, seninle o hayalleri kurmaya devam ediyor.

Bugün, dünyanın dört bir yanından bu duaya katılan, kendi evlerinde sessizce ağır haçlar taşıyan, acı çeken tüm aileler… Yalnız değilsiniz. Rab, sizin de döktüğünüz o sessiz gözyaşlarını birer birer topluyor. Benjamin ve Aziz Carlo Acutis, şimdi göksel tahtın önünde el ele vermiş, sizin için, acı çeken tüm çocuklar için dua ediyorlar. Onlar, bizim göksel şefaatçilerimizdir. Tanrı güvenilirdir. O, bizi asla yarı yolda bırakmaz. Benjamin’i O’na emanet ettik ve Tanrı emanetine sadıktır. Ben’in o temiz su kuyusundaki mirası, Cà Mau’daki o çocukların yüzündeki gülümseme, onun sevgi dolu ruhunun hala bu dünyada nasıl işlediğinin sessiz bir kanıtıdır. O, artık sadece sizin değil, ihtiyacı olan herkesin koruyucu meleğidir.

Bu homiliden çıkarken, yanınızda taşımanızı istediğim küçük bir şey var. Bugün birine, hiç beklemediği bir anda, karşılık beklemeden bir iyilik yapın. Birine nazik bir söz söyleyin. Benjamin’in o kumbarasını amcası için sunma niyetini hatırlayın. O, sevginin hesapsız olduğunu biliyordu. Siz de bugün, o hesapsız sevgiyi bir başkasına gösterin. Birine bir bardak su verin, birine gülümseyin, birinin yükünü hafifletin. Çünkü o küçük iyilikler, Tanrı’nın büyümesini sağladığı o kutsal ipliklerdir. Benjamin Đại Dương Vo, sen şimdi o en yüksek göklerde, Tanrı’nın sonsuz maviliğinde, hayalini kurduğun o ebedi uçuşlardasın. Bizim için dua et. Ailen için, kardeşin Ryan için o göksel pencerenden sevgiyle bakmaya devam et. Sonsuz huzur içinde uyu, sevgili çocuk. Senin o diş telli gülümsemen, kalbimizde sonsuza dek parlayacak. Amin.