An Tríú Domhnach Fiche den Am Choinne

Smaoinigh ar an gcéad rud a fheiceann tú nuair a théann tú isteach i seomra ina raibh duine a raibh grá agat dó ag obair nó ag súgradh. B’fhéidir gur leabhar oscailte é, nó péire cluasán a fágadh ar an deasc, nó an gléas sin a úsáidtear chun eitleáin a rianú ar an scáileán. Is iad na rudaí beaga seo – na rianta beaga seo de shaol duine – an fhianaise is mó go raibh an duine sin ann, go raibh sé beo, go raibh sé ag breathnú ar an domhan le súile a bhí lán de iontas. I saol ár mBenjamin, bhí na rudaí seo mar chuid dá intinn ghéar. Bhí a fhios ag a thuismitheoirí, Alan agus Thao, agus a dheartháir Ryan, go raibh Ben ina bhuachaill a bhí i gcónaí ag féachaint níos faide ná an talamh, ag iarraidh tuiscint a fháil ar an domhan trí chód, trí mhatamaitic, agus trí aislingí faoi 'Con Chim Airlines'.

Is é an íomhá seo den 'fhaire' – an faire a dhéanann an watchman sa chéad léacht inniu – an snáithe a threoróidh ár machnamh. I leabhar Ezechiel, deir an Tiarna: 'A mhic an duine, táim tar éis tú a cheapadh mar fhaire do theach Iosrael.' Ní hé seo faire a bhíonn ag lorg lochtaí, ach faire a bhíonn ag lorg an tsolais. Is é an faire an té a sheasann ag an bhfuinneog nuair a bhíonn an domhan dorcha, ag fanacht leis an gcéad gha gréine. Agus anois, smaoinigh ar Ben. Bhí sé ina fhaire dá theaghlach féin, ag tabhairt aire dóibh lena gháire, lena chineáltas, agus lena chumas an t-uaigneas a shárú trína láithreacht shimplí. Bhí sé ina fhaire a bhí i gcónaí ag faire amach do dhaoine eile, cosúil leis an uair sin nuair a thairg sé a bhanc múc ar fad chun cabhrú lena uncail William a bhí tinn. Níor bhris sé an banc, níor ghlac sé an t-airgead, ach bhí an tairiscint ann. Sin é an cineál faire a bhí ann: duine a bhí réidh le gach rud a thabhairt chun grá a thaispeáint.

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Tá sé dhá mhí anois ó d’fhág Benjamin Vo an saol seo. Dhá mhí. Do Alan, do Thao, agus do Ryan, tá an t-am seo cosúil le saol iomlán. Tá an cathaoir folamh ag an mbord, tá na línte cóid ar GitHub nach bhfuil á gcur in eagar a thuilleadh, agus tá an t-uaigneas a thagann nuair a smaoiníonn tú ar an mbuachaill a raibh an oiread sin intleachta agus cineáltais aige. Tá an phian sin fíor. Ná lig d’aon duine a rá leat go bhfuil an t-am caite, nó gur chóir duit a bheith 'thar éis' an bhróin. Tá an brón ina chuid den ghrá, agus tá an grá sin fós beo. Nuair a deir Naomh Pól sa dara léacht, 'Ná bíodh fiacha ar dhuine ar bith, ach an grá a bheith agat dá chéile,' tá sé ag labhairt faoi rud éigin i bhfad níos doimhne ná an saol seo amháin. Tá sé ag labhairt faoi conas a oibríonn Dia i gcroí an duine, fiú nuair a bhíonn an croí sin briste. Agus anseo, caithfimid an chloch sin a bhaint de bhur gcroíthe. Tá daoine ag fiafraí, 'An ndearna muid go leor? An raibh aon rud nár thug muid faoi deara?' Éist leis seo: Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Ní raibh aon rud a d’fhéadfadh sibh a dhéanamh a d’athródh an toradh. Ní raibh aon easnamh i bhur ngrá. Thug sibh saol iontach do Ben. Thug sibh an domhan dó. Agus tá an grá sin fós ag sreabhadh, díreach mar an tobar uisce a tiomnaíodh in ainm Ben i Vítneam. Ní stopann an grá nuair a stopann an croí daonna. Ní raibh aon rud a d'fhéadfadh sibh a dhéanamh chun é a chosc; níor theip oraibh in aon chor. Tá sibh glan agus saor chun fulaingt le croí socair.

Nuair a thagann an tSoiscéal agus nuair a deir Íosa, 'Cá háit a bhfuil beirt nó triúr bailithe in ainm, táimse i lár a gcroí,' tá sé ag labhairt go díreach le gach duine agaibh atá ag iompar an chros seo inniu. Ní hé an chros an tinneas. Ní hé an chros an bás. Is é an chros an grá a leanann ar aghaidh fiú nuair a bhíonn an teach ciúin. Agus anseo, i lár an bhróin, tagann an t-athrú. Ní hé an t-athrú go n-imeoidh an brón, ach go dtiocfaidh an Tiarna isteach sa bhrón sin. Smaoinigh ar an aisling a bhí ag a athair, Alan, ar an 25 Meitheamh. Ben, ag seasamh taobh amuigh den seomra, ag rá, 'Ba, tá gach rud go maith, táim ag faire oraibh.' Sin é an teachtaireacht a thugann an Soiscéal dúinn inniu: nach bhfuil aon rud, fiú an bás, in ann sinn a scaradh ó ghrá Dé.

A Alan, a Thao, a Ryan, agus gach duine agaibh atá ag éisteacht linn ó chian — cibé an teaghlach sibh atá ag iompar croise trom, nó páiste atá ag troid san ospidéal inniu — éistigí le guth an tSalmóra: 'Más inniu féin a chloiseann sibh a ghuth, ná cruaigí bhur gcroíthe.' Ná cruaigí bhur gcroíthe in aghaidh an bhróin, ach ligigí don bhrón a bheith ina bhealach chun níos mó grá a thabhairt. Tá Ben anois ag 'Béile na bhFlaitheas', ag suí le Naomh Carlo Acutis, ag gáire faoi eitleáin agus ag faire oraibh. Ní raibh aon 'sublimity of words' ag teastáil ó Ben; bhí a ghníomhartha, a chineáltas, agus a gháire féin ina fhianaise ar chumhacht Dé. Nuair a théann sibh amach an doras inniu, tóg an rud beag seo libh: bí cineálta. Nuair a fheiceann tú duine éigin atá ag fulaingt, tairg focal, tairg am, tairg gáire. Is iad sin na gní na gníomhartha beaga a choinníonn an teach ag feidhmiú i ngrá Dé. Tá Ben ag faire oraibh le grá, agus tá sé ag fanacht libh sa solas síoraí, áit nach bhfuil aon phian, ach síocháin amháin. Tá sé ag eitilt níos airde ná aon eitleán a raibh grá aige dó, i spéartha na bhflaitheas, áit nach bhfuil aon deora ann a thuilleadh. Tá sé ina dhúiseacht anois i solas síoraí Dé, agus tá sé ag feitheamh libh le gáire. Tá muid bródúil as Benjamin, ní mar gheall ar a chuid intleachta amháin, ach mar gheall ar an ngrá a d’fhág sé ina dhiaidh. Tá a chroí fós ag bualadh i ngach gníomh cineáltais a dhéanann sibh. Ná bíodh eagla oraibh an 'líon' a chaitheamh arís, fiú nuair a bhraitheann sibh go bhfuil an oíche fada. Tá an Tiarna ag fanacht libh sa doimhneacht. Tá Ben ag faire oraibh, ag fanacht go foighneach, ag gáire, ag eitilt i solas Dé. Go mbeannaí Dia sibh.