Wspomnienie świętego Maksymiliana Marii Kolbego, prezbitera i męczennika

Pan skierował do mnie te słowa: «Synu człowieczy, dać poznać Jerozolimie jej obrzydliwości i powiedz: Tak mówi Pan Bóg do Jerozolimy: Z pochodzenia i urodzenia swego jesteś z ziemi kananejskiej. Ojciec twój był Amorytą, a matka twoja Chetytką. A twoje urodzenie: w dniu twego narodzenia nie odcięto ci pępowiny, nie obmyto cię w wodzie, aby cię oczyścić; nie natarto cię solą ani nie owinięto w pieluszki. Żadne oko nie litowało się nad tobą, by uczynić ci cokolwiek z tych rzeczy z litości nad tobą. Wyrzucono cię na puste pole z pogardą dla twego życia w dniu twojego narodzenia. Wtedy przechodziłem obok ciebie i ujrzałem cię, jak tarzałaś się we własnej krwi. I powiedziałem do ciebie, gdy byłaś we krwi: Żyj! I sprawiłem, że wzrosłaś jak roślina na polu. Wzrosłaś, wydoroślałaś i doszłaś do wieku dojrzałego. Przechodziłem obok ciebie i ujrzałem cię. Był to twój czas, czas miłości. Rozciągnąłem poły mego płaszcza nad tobą i zakryłem twoją nagość. Złożyłem ci przysięgę i zawarłem z tobą przymierze – mówi Pan Bóg – i stałaś się moja. Obmyłem cię wodą, spłukałem z ciebie krew i namaściłem olejem. Odziałem cię w szaty wyszywane, obułem w trzewiki z finezyjnej skóry, opasałem bisforem i przyodziałem jedwabiem. Ozdobiłem cię klejnotami: włożyłem bransolety na twoje ręce i łańcuch na twoją szyję, kolczyk w twój nos, pierścienie w twoje uszy i wspaniałą koronę na twoją głowę. Tak zostałaś ozdobiona złotem i srebrem, a twoje szaty były z bisforu, jedwabiu i wyszywanego płótna. Najczystsza mąka, miód i olej były twoim pokarmem. Stałaś się niezwykle piękna i doszłaś do godności królewskiej. Zyskałaś sławę pośród narodów z powodu twojej piękności, bo była doskonała dzięki mojej wspaniałości, którą cię obdarzyłem – mówi Pan Bóg. Ale zaufałaś swojej piękności i wykorzystałaś swoją sławę, by oddać się nierządowi z każdym, kto obok ciebie przechodził, i stałaś się jego własnością. Jednak Ja wspomnę na moje przymierze, które zawarłem z tobą w dniach twojej młodości, i ustanowię z tobą przymierze wieczne, abyś pamiętała i okryła się wstydem, i nie otworzyła więcej ust ze wstydu, gdy ci przebaczę wszystko, co uczyniłaś – mówi Pan Bóg».

Faryzeusze przystąpili do Jezusa, chcąc Go wystawić na próbę, i zapytali: «Czy wolno oddalić swoją żonę z jakiegokolwiek powodu?». On answered: «Czy nie czytaliście, że Stwórca od początku stworzył ich jako mężczyznę i kobietę? I rzekł: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i połączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela». Zapytali Go: «Czemu więc Mojżesz polecił dać jej list rozwodowy i oddalić ją?». Odpowiedział im: «Przez wzgląd na twardość serc waszych pozwolił wam Mojżesz oddalać wasze żony; lecz od początku tak nie było. A powiadam wam: Kto oddala swoją żonę – chyba że w wypadku nierządu – a bierze inną, popełnia cudzołóstwo». Rzekli Mu uczniowie: «Jeśli tak się ma sprawa człowieka z żoną, to nie warto się żenić». On zaś im odpowiedział: «Nie wszyscy to pojmują, lecz tylko ci, którym jest to dane. Bo są bezrolni, którzy tacy z łona matki się urodzili; i są bezrolni, których ludzie takimi uczynili; są też bezrolni, którzy ze względu na królestwo niebieskie sami zostali bezrolnymi. Kto może pojąć, niech pojmuje!».