Poniedziałek XVIII Tygodnia Zwykłego

Na początku panowania Sedecjasza, króla Judy, w piątym miesiącu czwartego roku, prorok Hananiasz, syn Azzura z Gibeonu, powiedział do mnie w domu Pańskim w obecności kapłanów i całego ludu: «Tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: „Złamię jarzmo króla babilońskiego. W ciągu dwóch lat przywrócę na to miejsce wszystkie naczynia domu Pańskiego, które Nebukadnezar, król babiloński, zabrał z tego miejsca i przeniósł do Babilonu. Przyprowadzę też na to miejsce Jekoniasza, syna Jojakima, króla Judy, i wszystkich wygnańców z Judy, którzy udali się do Babilonu – wyrocznia Pana – bo złamię jarzmo króla babilońskiego”». Prorok Jeremiasz odpowiedział prorokowi Hananiaszowi w obecności kapłanów i całego ludu zgromadzonego w domu Pańskim: «Amen! Niech tak uczyni Pan! Niech spełni Pan twoje słowa, które prorokowałeś, przywracając naczynia domu Pańskiego i wszystkich wygnańców z Babilonu na to miejsce! Słuchaj jednak tego słowa, które ja wygłaszam do twoich uszu i do uszu całego ludu. Prorocy, którzy byli przede mną i przed tobą od dawna, prorokowali przeciw wielu ziemiom i wielkim królestwom wojnę, nieszczęście i morowe powietrze. Prorok zaś, który przepowiada pokój, uznany zostanie za proroka naprawdę posłanego przez Pana dopiero wtedy, gdy spełni się jego słowo». Wtedy prorok Hananiasz zdjął jarzmo z szyi proroka Jeremiasza i złamał je, mówiąc w obecności całego ludu: «Tak mówi Pan: „Tak samo w ciągu dwóch lat złamię jarzmo Nebukadnezara, króla babilońskiego, z szyi wszystkich narodów”». Prorok Jeremiasz odszedł. Po tym, jak prorok Hananiasz złamał jarzmo z szyi proroka Jeremiasza, skierowane zostało słowo Pana do Jeremiasza: «Idź i powiedz Hananiaszowi: Tak mówi Pan: Złamałeś jarzmo drewniane, ale zrobiłeś w jego miejsce jarzmo żelazne. Bo tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Jarzmo żelazne kładę na szyję wszystkich tych narodów, aby służyły Nebukadnezarowi, królowi babilońskiemu; i będą mu służyć, dałem mu nawet zwierzęta polne». Prorok Jeremiasz powiedział do proroka Hananiasza: «Słuchaj, Hananiaszu! Pan cię nie posłał, a ty sprawiłeś, że ten lud zaufał kłamstwu. Dlatego tak mówi Pan: Oto usunę cię z powierzchni ziemi; w tym roku umrzesz, bo głosiłeś bunt przeciw Panu». I prorok Hananiasz umarł w tym samym roku, w siódmym miesiącu.

Zaraz też przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On był tam sam. Łódź zaś była już o wiele stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo wiatr był przeciwny. O czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po morzu. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po morzu, zatrwożyli się, myśląc, że to zjawisko, i ze strachu krzyknęli. Jezus zaraz przemówił do nich: «Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się!». Na to odezwał się Piotr: «Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!». A On rzekł: «Przyjdź!». Piotr wyszedł z łodzi i krocząc po wodzie, przyszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: «Panie, ratuj mnie!». Jezus natychmiast wyciągnął rękę, chwycił go i rzekł mu: «Człowieku małej wiary, czemu zwątpiłeś?». Gdy wsiedli do łodzi, wiatr ustał. Ci zaś, którzy byli w łodzi, oddali Mu pokłon, mówiąc: «Prawdziwie jesteś Synem Bożym». Gdy się przeprawili, przyszli na ląd do Genezaret. Ludzie z owego miejsca, rozpoznawszy Go, rozesłali wiadomość po całej tamtejszej okolicy i przynieśli do Niego wszystkich chorych, prosząc, aby mogli się dotknąć choćby frędzla Jego płaszcza; a wszyscy, którzy się dotknęli, zostali uzdrowieni.