Gedachtenis van de heilige Petrus Claver, priester

Er is een beeld dat ons vandaag kan helpen om te zien wat er werkelijk toe doet. Denk aan een reiziger die op het punt staat te vertrekken voor een lange reis. Hij staat in zijn kamer, kijkt naar de dingen die hij daar heeft verzameld – de boeken, de apparatuur, de herinneringen aan de wand – en hij beseft dat hij niet alles kan meenemen. Hij moet kiezen wat essentieel is. Hij moet loslaten wat hem vertraagt. Paulus spreekt vandaag in zijn brief aan de Korintiërs over diezelfde noodzaak. Hij zegt: 'De tijd is kort.' Hij roept ons op om te leven in deze wereld alsof we haar niet ten volle bezitten, omdat de wereld in haar huidige vorm voorbijgaat. Het is geen oproep tot onverschilligheid, maar tot een radicale focus op wat eeuwig is.

Denk aan Benjamin. Onze lieve Ben. Hij was een jongen die de wereld met een ongelooflijke scherpte observeerde. Hij was de jongen die als vierdeklasser wiskunde op het niveau van de achtste klas beheerste, die droomde van zijn eigen 'con chim airlines', en die de logica van AWS en cloud-infrastructuur doorgrondde alsof het een spel was. Maar terwijl zijn geest de complexe architecturen van technologie begreep, was zijn hart afgestemd op een veel eenvoudigere, diepere frequentie: de frequentie van de liefde. Herinner je je dat moment waarop hij, nog maar een kind, aanbood om zijn hele spaarpot te geven aan zijn oom William, die getroffen was door twee beroertes? Hij hoefde die spaarpot niet te breken; het aanbod was genoeg. Het was de daad van een ziel die intuïtief begreep wat Paulus bedoelt: dat de dingen van deze wereld – het geld, de bezittingen, de plannen – ondergeschikt zijn aan de liefde die we aan elkaar geven.

Soms, in de stilte van de dag, kan de vraag opkomen: waarom is het leven zo broos? Waarom eindigt een verhaal dat zo vol belofte en vreugde zat, zo abrupt? Het is een vraag die ons naar de rand van de afgrond brengt. We kijken naar de leegte die Ben heeft achtergelaten, en we voelen ons als iemand die in een huis staat waar de meubels zijn weggehaald. Alles voelt anders. De ochtenden zijn stiller. De dromen van de toekomst lijken hun kleur te hebben verloren. Maar luister naar wat Jezus zegt in het Evangelie van vandaag: 'Zalig de armen, want van u is het koninkrijk Gods. Zalig de wenenden, want gij zult lachen.' Hij spreekt niet tot mensen die geen verdriet kennen. Hij spreekt tot de mensen die honger hebben, die huilen, die uitgestoten worden. Hij spreekt tot ú.

Ik wil vandaag, in alle tederheid, een steen van uw hart tillen. Er is een stem die in de stilte van de nacht kan fluisteren dat u iets hebt gemist, dat u als ouders of als broer ergens tekort bent geschoten. Laat die gedachte los. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van degenen die met heel hun hart hebben liefgehad. U hebt Ben niet alleen liefgehad; u hebt hem gedragen, u hebt met hem de wereld rondgereisd, u hebt zijn dromen gevoed met uw eigen aandacht en vreugde. U hebt niets gemist. U bent geen falende wachtlieden; u bent de ouders die Ben hebben omringd met een liefde die zo stralend was dat hij zelfs in zijn laatste dagen nog kon glimlachen. God beschuldigt u niet. Hij ziet uw trouw. Hij ziet hoe u, dag na dag, probeert te blijven staan. En Hij zegt: 'Wees niet bevreesd.'

Er is een droom die de vader van Ben deelde, een droom over een zonnige middag bij een ijssalon. Ben betaalde. Het is een simpel beeld, maar het spreekt van de omkering van de hemelse logica. In de hemel is het niet de ouder die altijd geeft; in de hemel is het de liefde die de rekening betaalt. Ben is nu in die ruimte van het eeuwige begin. Hij is niet weg; hij is thuisgekomen in het hart van de Vader, daar waar alle tranen worden gedroogd en waar elke vraag een antwoord vindt in de omhelzing van de Liefde zelf. Hij kijkt naar u met een trots die geen enkele afstand kan doven. Hij wil dat u leeft. Hij wil dat u de wereld verkent, dat u bouwt, dat u droomt, precies zoals hij dat deed.

Ryan, mijn jongen, weet dat jouw broer bij je is. Hij is de jongen die zijn hand naar je uitstak toen je klein was, en hij is de jongen die zijn hand naar je uitsteekt vanuit de eeuwigheid. De band tussen jullie is niet verbroken door de dood; hij is alleen maar veranderd van plaats. Hij is nu bij de Heer, die de Heer is van het leven. Ben kijkt naar jou met een trots die geen enkele afstand kan doven. Hij wil dat jij leeft. Hij wil dat je de wereld verkent, dat je bouwt, dat je droomt. Hij wil dat je weet dat de liefde die jullie deelden, de brandstof is die je door de donkerste dagen heen zal dragen. Zoals jullie samen op de achtbaan zaten in je dromen, zo reist hij nu met je mee in de achtbaan van het leven.

Denk aan de put die in Vietnam in Bens naam is geslagen. Het is een symbool van wat het betekent om de hand uit te steken. Het water dat daar stroomt, brengt leven aan mensen die het nodig hebben. Dat is de erfenis van Ben. Dat is de 'Grote Oceaan' van zijn liefde die blijft stromen. Ben is niet weg; hij is werkzaam. Hij is een zaadje dat in de aarde is gevallen en nu vrucht draagt op plekken waar wij niet eens bij kunnen. En u, zijn familie, zijn degenen die dit water blijven putten. U bent degenen die door uw eigen verdriet heen, de wereld blijven zegenen. U bent degenen die in zijn naam de wereld een klein beetje mooier maken.

Wat kunnen we vandaag meenemen als we weer naar buiten gaan? Misschien is het dit: laat de schuldvraag los. Stop met het ondervragen van de nacht. God is niet in de storm van de schuld; Hij is in de zachte bries van de genade. Wanneer u zich vandaag eenzaam voelt, of wanneer het verdriet u overvalt, kijk dan naar de hemel. Zoek naar dat licht, die vrede, die glimlach van Ben die nu schijnt in het licht van Christus. Hij is daar, in de eeuwigheid, en hij wacht op u. Hij is uw voorspreker, samen met de heilige Petrus Claver, die zijn leven gaf voor de vergeten mensen. Ben is nu in het gezelschap van de heiligen. Hij is veilig. Hij is gelukkig. En hij houdt van u met een liefde die sterker is dan de dood.

Benjamin Đại Dương, jouw naam betekent 'Grote Oceaan'. Jouw liefde is als die oceaan: ze is diep, ze is onmetelijk, en ze blijft stromen. Je bent nu een engel in de hemel, biddend voor ons allemaal. Rust in die volmaakte vrede, lieve Benjamin. Wij dragen je in ons hart, totdat de dag komt dat we elkaar weerzien in het licht dat nooit ondergaat. Amen.