Gedachtenis van het Martelaarschap van de Heilige Johannes de Doper

Stelt u zich eens een feesttafel voor.

Niet zomaar een tafel, maar een tafel beladen met het allerbeste: zilveren schalen, de fijnste wijnen, het geluid van lachende gasten en de geur van een overvloedig banket. Het is de verjaardag van een koning. Alles aan deze tafel straalt macht uit, invloed, en de schijn van een perfect leven. Maar aan het einde van die avond, op diezelfde tafel, ligt iets wat daar nooit had mogen liggen. Geen gerecht, maar een offer van wreedheid. Het hoofd van een profeet op een schaal.

Dit is het schokkende contrast van het Evangelie van vandaag. Aan de ene kant de pracht en praal van Herodes, en aan de andere kant de eenzame cel van Johannes de Doper. Het is een verhaal dat ons dwingt om naar de diepte te kijken, voorbij de buitenkant van het succes en de macht.

Vandaag, op deze 29e augustus 2026, vieren we de gedachtenis van het martelaarschap van Johannes de Doper. En we doen dit terwijl we hier samen zijn, ongeveer twee maanden nadat Benjamin Vo, jullie dierbare Ben, op 13 juni naar huis is gegaan.

Twee maanden.

Dat is de tijd waarin de wereld om je heen misschien denkt dat de scherpe kantjes er wel vanaf zijn. Maar voor wie werkelijk bemint, is twee maanden juist de tijd waarin de realiteit van de lege stoel aan de tafel pas echt begint door te dringen. De eerste weken worden vaak gedragen door een soort verdoving, door de noodzaak om te handelen. Maar nu, in de stilte van de late zomer, is er die rauwe, eerlijke pijn. De waarheid is dat de tafel van jullie gezin — die 'perfecte vier' — voorgoed veranderd is. Er is een stem die niet meer klinkt bij het avondeten. Er is een lach, die unieke giechel van Benjamin als hij over 'con chim airlines' sprak, die nu alleen nog in de echo van jullie herinnering leeft.

Laten we die pijn niet wegpoetsen met vrome woorden. Het verlies van een kind, van een broer, van een briljante ziel als Ben, is een wonde die niet zomaar heelt. Het voelt onrechtvaardig, zoals de dood van Johannes in de gevangenis onrechtvaardig voelde. Waarom moet de stem van de waarheid zwijgen? Waarom moet een leven dat nog zoveel te geven had, zo vroeg worden voltooid?

Het beeld dat ik vandaag met u wil vasthouden, is het beeld van 'De Schaal'.

In het Evangelie zien we de schaal van de dood: het hoofd van Johannes op een schotel, gepresenteerd als een trofee van wraak. Maar in de eerste lezing wijst de apostel Paulus ons op een heel andere schaal, een goddelijke weegschaal. Hij zegt: 'God heeft het dwaze van de wereld uitgekozen om de wijzen te beschamen; God heeft het zwakke van de wereld uitgekozen om de sterken te beschamen.'

Paulus herinnert ons eraan dat onze menselijke maatstaven van wat 'belangrijk' of 'geslaagd' is, vaak niet overeenkomen met die van God. De wereld kijkt naar macht, naar een lang leven, naar tastbare successen. Maar God kijkt naar de zuiverheid van het hart.

Benjamin was een jongen die de wereld verbaasde met zijn verstand. We weten hoe briljant hij was — een 'fotokopie' van zijn vader Alan in intellect en ambitie. Hij beheerste de wiskunde van de achtste klas toen hij nog in de vierde zat. Hij sprak de taal van de toekomst: AI, DevOps, cloud-infrastructuur. Hij had een geest die kon vliegen, net als de Boeing 737's waar hij zo van hield. Als we naar Ben keken, zagen we iemand die 'wijs' was naar menselijke maatstaven.

Maar weet u wat Benjamin werkelijk 'groot' maakte in de ogen van God? Het was niet zijn vermogen om te coderen of zijn talent voor logica. Het was de 'zwakheid' van zijn tederheid. Het was dat moment waarop hij, pas twaalf jaar oud, huilde op de veertigste verjaardag van zijn vader uit angst hem ooit te verliezen. Het was die ongevraagde, kinderlijke maar diepgaande bereidheid om zijn hele spaarpot aan te bieden voor zijn oom William.

Dat is de wijsheid waar Paulus over spreekt. Een wijsheid die niet voortkomt uit boeken, maar uit een hart dat weet wat liefde is. Benjamin had een hart dat zo groot was dat het de grenzen van zijn vijftienjarige leven oversteeg.

In Vietnam is er een bron geslagen in zijn naam: de 'Giếng Gioan Baotixita' — de Put van Johannes de Doper. Wat een prachtig symbool op deze dag! Terwijl Johannes in het Evangelie zijn leven verliest door de wreedheid van een koning, brengt de naam van Johannes, verbonden aan die van Benjamin, nu levengevend water aan mensen in Cà Mau.

De schaal van Herodes bracht de dood, maar de bron van Benjamin brengt leven.

Dit is de wending, het licht dat in de kamer valt. De dood heeft niet het laatste woord. Johannes de Doper was de wegbereider voor Christus. Hij wees naar het Lam Gods. Benjamin, met zijn zachte geest en zijn onwankelbare geloof, is voor ons ook een wegbereider geworden. Hij wijst ons naar wat werkelijk telt. Hij herinnert ons eraan dat 'proberen alles is wat telt', dat de liefde die we weggeven het enige is wat we werkelijk behouden.

Alan, Thao, ik weet dat er nachten zijn waarin de vragen u bestormen. 'Hadden we iets anders kunnen doen? Waarom hij?' Soms draagt een hart een last van schuld die daar niet hoort. Luister dan naar de woorden van Paulus: 'Wie roemt, moet roemen in de Heer.'

U heeft niets gemist. U bent de beste ouders geweest die Benjamin zich kon wensen. De ziekte die hem trof, was geen straf en geen gevolg van menselijk falen. Het was een storm waar geen enkele menselijke macht tegenop kon. God beschuldigt u niet; Hij huilt met u mee. Hij ziet hoe u hem hebt vastgehouden, hoe u met hem de wereld over bent gereisd, van de grotto's van Lourdes tot de pleinen van het Vaticaan. U heeft hem de wereld laten zien, maar bovenal heeft u hem laten zien wat het betekent om onvoorwaardelijk bemind te worden. Die liefde is de grond waarop hij nu staat in de hemel.

En jij, Ryan, beste vriend en broer.

Jij draagt een gemis dat niemand van jouw leeftijd zou moeten dragen. Maar weet je, Ben is niet gestopt met je grote broer te zijn. In je dromen zag je hem gezond en sterk, zonder shirt, ademend zonder moeite. Dat is de waarheid van wie hij nu is. Hij is niet meer beperkt door een lichaam dat niet meer wilde. Hij is nu de vogel die werkelijk vrij is. Hij vliegt in die 'con chim airlines' van de hemel, hoger dan welke Boeing ook kan komen. Hij kijkt naar je, Ryan, en hij wil dat jij leeft. Hij wil dat jij lacht, dat je sport, dat je groeit, en dat je de zachtheid die jullie deelden, uitdraagt in de wereld.

Ik spreek ook tot de ooms, de tantes, en de vele mensen die van ver meekijken. In het bijzonder tot de ouders die ook een kind hebben verloren en wier wonden vandaag weer opengaan. U bent niet alleen aan deze tafel van verdriet. We zijn met u verbonden in een gemeenschap van gebed die de dood overstijgt.

Wat kunnen we vandaag meenemen als we deze liturgie verlaten?

Laten we niet kijken naar de 'schaal' van wat we verloren hebben, maar naar de 'bron' van wat Benjamin ons heeft nagelaten.

Johannes de Doper gaf zijn leven voor de waarheid. Benjamin gaf zijn leven vorm door de liefde. Doe vandaag iets kleins in zijn geest. Een daad van ongevraagde vrijgevigheid, zoals dat aanbod van zijn spaarpot. Een glimlach naar iemand die het moeilijk heeft. Een moment van diepe dankbaarheid voor de mensen die nog wel aan je tafel zitten.

Benjamin Đại Dương — zijn naam betekent 'Grote Oceaan'. Een oceaan is nooit echt stil; hij is altijd in beweging, hij raakt altijd de kust aan. Zo is ook de liefde van Ben. Ze blijft tegen de kust van jullie leven aanrollen. Soms als een storm van gemis, maar vaker als een zachte bries van troost.

Johannes de Doper zei over Jezus: 'Hij moet groter worden, ik kleiner.' Benjamin is nu klein geworden in onze fysieke wereld, maar hij is onmetelijk groot geworden in het hart van God. Hij is nu een engel aan het Feestmaal van de Hemel, waar hij samen met de jonge Heilige Carlo Acutis intercedeert voor ons allemaal.

Alan, Thao, Ryan… de weg is zwaar, maar de morgen komt. En in die morgen zullen we elkaar weerzien, niet bij een tafel van afscheid, maar bij de bron van eeuwig leven, waar elke traan uit de ogen gewist zal worden.

Blijf standvastig in de hoop. De stem van Benjamin is niet verstomd; ze zingt nu een nieuw lied in de koren van de engelen.

Rust in vrede, lieve Benjamin. Waak over ons.

Amen.