Dinsdag in de tweeëntwintigste week door het jaar

Stelt u zich de stilte voor van een gewone sabbatmorgen in de synagoge van Kapernaüm.

Mensen zitten dicht bijeen op stenen banken. Het stof danst in de zonnestralen die door de hoge vensters naar binnen vallen. Er hangt de geur van perkament, van wierook, van gebeden die al eeuwenlang worden herhaald. Iedereen luistert naar de Rabbi uit Nazaret. Er is een ademloze rust over de ruimte neergedaald, omdat zijn stem anders klinkt dan alles wat ze ooit hebben gehoord — niet als de wetsgeleerden die meningen van anderen citeren, maar met een rustig, onmiskenbaar, diep gezag.

En dan, plotseling… een schreeuw.

Een rauwe, verscheurende kreet die door de gewijde stilte snijdt als een mes. Iemand gilt het uit. Een man, gekweld vanbinnen, kan het niet langer binnenhouden. De chaos breekt in op de vrede. De pijn eist alle ruimte op. 'Wat hebben wij met U te maken? Bent U gekomen om ons te vernietigen?'

Hebt u ooit meegemaakt dat een plotselinge kreet de rust van uw leven in één seconde verbrijzelde?

Dat kan een telefoontje zijn midden in de nacht. Een diagnose in een witte spreekkamer. Of gewoon, op een doordeweekse dinsdag, de plotselinge overrompeling van rouw die u naar de keel grijpt terwijl u ogenschijnlijk rustig bij het raam staat.

Het beeld waar we vandaag bij stilstaan is dat van *het gezaghebbende Woord* — de stem die spreekt in het midden van het kabaal.

Kijk naar wat Jezus doet wanneer die man schreeuwt. Hij raakt niet in paniek. Hij begint geen theologische discussie. Hij deinst niet terug voor de lelijkheid van de pijn of het geweld van het kabaal. Jezus kijkt dwars door het spektakel heen naar de gewonde mens die erachter gevangen zit. En Hij spreekt slechts vier woorden: 'Zwijg en ga uit.'

In het Grieks staat er letterlijk: *Wees gemuilkorfd.* Breng de storm tot bedaren. Leg het lawaai het zwijgen op.

En de boze geest werpt de man neer, maar vertrekt zonder hem blijvend te deren. De rust keert terug. Niet een kille leegte, maar de diepe, ademhalende vrede van God.

Vandaag, terwijl we hier samen zijn, is het ongeveer twee maanden geleden sinds 13 juni 2026 — de dag waarop Benjamin, jullie dierbare Ben, naar God ging.

Twee maanden.

In mensentaal lijkt twee maanden een tijdsbestek waarin de wereld zachtjes verwacht dat de eerste schok wegebt. De kalenderbladen vallen af; het verkeer op straat raast voort; mensen op het werk beginnen weer over gewone dingen te praten. Maar wie werkelijk bemint, weet dat twee maanden geen vermindering van het gemis betekent. Het betekent dat de verdoving van de eerste dagen is uitgewerkt en dat de werkelijkheid zich in al haar hardheid aandient.

Het betekent de stilte in huis die soms net zo hard kan schreeuwen als die man in de synagoge.

De lege plek aan de keukentafel. De schoenen die niet meer verplaatst worden. De kamer waar geen gelach meer klinkt over computercode of over vliegtuigen. Het lawaai van onbeantwoorde vragen die in het holst van de nacht door het hart spoken: *Waarom hij? Waarom zo jong? Waarom onze familie?*

Dat zijn geen zonden, geliefden. Dat zijn de rauwe, menselijke kreten van een verwond hart. De apostel Paulus spreekt erover in de eerste lezing wanneer hij zegt: 'Wie onder de mensen weet immers wat in een mens omgaat, behalve de eigen geest van die mens die in hem woont?'

Niemand aan de buitenkant kan precies peilen hoe diep de wonde is bij een vader, bij een moeder, bij een broer. Alan, Thao, Ryan… niemand kan de exacte diepte van jullie verdriet meten. Soms voel je je onbegrepen door de wereld, omdat de wereld alleen de buitenkant ziet. De wereld beoordeelt met menselijke logica. De wereld wil snel oplossingen, snelle troost, snelle antwoorden.

Maar luister naar wat Paulus daaraan toevoegt: 'De Geest doorgrondt alles, zelfs de diepten van God.'

Er is een Geest die dieper reikt dan onze menselijke taal. Er is een Geest die afdaalt in de diepste afgronden van ons verdriet — daar waar geen woorden meer bijkunnen, daar waar alleen nog maar een zucht overblijft. En die Geest, zegt Paulus, hebben wij ontvangen. Niet de geest van deze wereld, die verward raakt door lijden en vlucht voor de dood, maar de Geest van God die ons doet begrijpen wat ons in genade geschonken is.

En wat is dat? Dat is het besef dat de dood niet het soevereine woord heeft. Het laatste woord is niet aan het graf, niet aan het gemis, en niet aan de wanhoop.

Het laatste woord behoort aan Christus, die met gezag spreekt.

En als Jezus spreekt, dan doet Hij dat om te bevrijden. Kijk nog eens naar de synagoge van Kapernaüm. De boze geest wilde vernietigen; Jezus wilde herstellen. En wanneer het bevel van Jezus klinkt, vertrekt de duisternis 'zonder hem enig kwaad te doen'. Het lichaam van die man had geleden, hij was op de grond geworpen, maar zijn ziel, zijn ware wezen, bleef ongerept in de handen van God.

Dit werpt een troostend licht op onze geliefde Benjamin.

Benjamin was een jongen met een buitengewone geest. Iedereen die hem kende, wist hoe scherp zijn intellect was — een ware fotokopie van zijn vader in ambitie en scherpzinnigheid. Als kind van negen loste hij moeiteloos wiskundevraagstukken van middelbare scholieren op; als tiener bewoog hij zich met gemak door de meest geavanceerde werelden van kunstmatige intelligentie en cloud-systemen. Hij had een verstand dat altijd zocht naar hoe dingen werkten, hoe de logica in elkaar stak.

Maar achter die briljante logica school iets wat nog veel mooier was: een volkomen open, onbevreesd en vreugdevol hart. Ben was een jongen die niet bang was om het leven voluit te proeven, een ontdekker in hart en nieren.

Zijn vader deelde een herinnering aan een reis in Bangkok. Ze liepen door een winkelcentrum en Benjamin zag een Pad Thai-restaurant. Hij wilde het per se proberen. Zijn ouders waarschuwden hem nog liefdevol: 'Ben, pas op, het is ontzettend pittig, misschien te heet voor je.' Maar Ben, met die guitige blik en zijn onverschrokken nieuwsgierigheid, wilde het toch proeven. Hij nam de sprong. En toen hij zat te eten, liepen de tranen over zijn wangen van de heetheid — maar tegelijkertijd straalde hij, lachte hij, giechelde hij van puur plezier om het avontuur. Hij vond het geweldig dat het zo pittig was. Hij deinsde niet terug; hij omarmde het moment met een brede lach.

Dat was Ben. Een jongen die bereid was een risico te nemen, die vol overgave in het leven sprong, die niet bang was voor het onbekende, en die zelfs wanneer het zwaar of intens werd, kon blijven glimlachen.

Die onbevreesde geest, die zachte vreugde, dat was geen toeval. Dat was de Geest die in hem leefde. Ben wist diep vanbinnen wat het betekende om voluit te leven. Hij leefde naar het motto dat 'proberen alles is wat telt'. Hij gaf alles wat hij had — op het badmintonveld, achter zijn computer, en in de liefde voor zijn gezin.

En wanneer we vandaag terugdenken aan zijn aardse leven, moeten we ook stilstaan bij een kwellende fluistering die soms door het hart van rouwende ouders en geliefden kan gaan.

Soms, in de stilte van de nacht, kan er een stem opklinken die lijkt op de schreeuw in de synagoge — een stem van zelfverwijt. Een stem die vraagt: 'Hebben we iets over het hoofd gezien? Hadden we eerder moeten ingrijpen? Waarom hebben we dit niet kunnen tegenhouden?' Het is een zware, verstikkende steen van schuld die geen enkele ouder ooit zou mogen dragen.

Luister goed naar wat het geloof van de Kerk ons leert, geworteld in de woorden van Jezus zelf. Toen de leerlingen Hem vroegen wie er gezondigd had dat een man blind was geboren — hijzelf of zijn ouders — antwoordde Jezus ondubbelzinnig: 'Noch hij, noch zijn ouders.'

Ziekte is geen straf van God. Het is geen gevolg van iets wat een vader of moeder wel of niet heeft gedaan. Sommige stormen komen op in de natuur van deze gebroken wereld, volkomen buiten onze menselijke controle, ongrijpbaar voor zelfs de meest toegewijde zorg. Geen enkele mate van waakzaamheid had dit kunnen verhinderen.

Alan, Thao… jullie hebben Benjamin omringd met de meest volmaakte, tedere en waakzame liefde die een kind zich kan wensen. Jullie hebben hem de wereld laten zien, jullie hebben met hem gelachen, jullie hebben hem gedragen. God beschuldigt jullie niet, en jullie mogen jezelf niet beschuldigen.

Tegen die verterende stem van twijfel en schuld spreekt Jezus vandaag hetzelfde gezaghebbende woord: *'Zwijg!'*

Laat die leugen verstommen. Jullie liefde voor Ben was vlekkeloos en overvloedig. En die liefde is niet verbroken door de dood; ze is verzegeld in de eeuwigheid.

En jij, Ryan… je broer hield oneindig veel van je. Hij deelde zijn dromen met jou, zijn avonturen, zijn lach. Als de stilte in huis je soms te veel wordt, weet dan dat zijn liefde niet is verdwenen. De band tussen twee broers die zo hecht waren, kan door geen enkele grens worden doorgesneden. Ben wil dat jij leeft met diezelfde nieuwsgierige, moedige blik waarmee hij in het leven stond. Hij wil dat je durft te proberen, dat je lacht, dat je groeit, en dat je weet dat hij vanuit het hemelse licht over je waakt.

Ik richt mij ook tot ieder die vandaag van veraf meebidt — misschien een moeder die waakt aan het bed van een ziek kind, een vreemdeling die eenzaam worstelt met een eigen zwaar kruis, of iemand die al jaren een stil verdriet met zich meedraagt. Voel u niet vergeten. De Heer die in Kapernaüm de synagoge binnenstapte, kent de precieze kromming van uw rug en de zwaarte van uw last. Hij is niet gekomen om u te veroordelen of te vernietigen, maar om u op te richten.

Zoals de psalm van vandaag zo prachtig zingt: 'De Heer is getrouw in al zijn woorden en heilig in al zijn werken. De Heer ondersteunt allen die vallen, en richt allen op die gebukt gaan.'

Wat kunnen wij nu meenemen, wanneer we straks de deuren van deze kapel weer uitgaan en terugkeren naar onze dagelijkse bezigheden?

Neem dit ene mee: *Geef het laatste woord aan Christus.*

Wanneer vandaag de herinneringen u overvallen, wanneer de scherpte van het gemis brandt als die pittige maaltijd in Bangkok, of wanneer het lawaai van verdriet in uw hoofd begint te tollen… ga dan niet in discussie met de duisternis. Probeer het niet allemaal met menselijk verstand op te lossen.

Zoek een moment van stilte. Sluit uw ogen. En vraag Jezus om zijn gezaghebbende Woord van vrede te spreken in uw hart. Zeg eenvoudig: *'Heer Jezus, spreek Uw vrede in mijn storm.'*

Benjamin Vo, onze lieve Ben, rust nu in die volmaakte vrede. Hij heeft de aardse strijd achter zich gelaten. Hij is thuis bij de Vader, aangeschoven aan het hemelse banket, wellicht zij aan zij met de jonge heilige Carlo Acutis — twee jongens met een scherp verstand en een oneindig zuiver hart, die nu samen bidden voor deze wereld.

Zijn leven was kort naar de maatstaven van de wereld, maar het was volmaakt voltooid in de liefde. En die liefde leeft voort. Ze stroomt als het zuivere water van de put die in zijn naam is gewijd in Cà Mau; ze straalt in de ogen van Ryan; ze blijft branden in het hart van Alan en Thao.

De Heer is rechtvaardig op al zijn wegen en heilig in al zijn werken.

Moge Zijn Geest onze harten vervullen met diepe troost, totdat wij op een dag, aan het einde van onze eigen pelgrimstocht, weer samen mogen zijn in het onvergankelijke licht van Zijn Rijk.

Amen.