Sabbato in Hebdomada vicesima tertia per Annum

Videte, fratres et sorores, hunc puerum, Benjamin, stantem in conclavi, manibus suis parvulis timentem ne quid in ludo suo erraret. Non loquor de mathematica, non de AWS, sed de illo momento simplicissimo, cum ipse, duodecim annorum, in conspectu patris sui, lacrimas effundebat pro metu amittendi eum. Erat in eo affectus tam profundus, tam verus, ut cor patris penetraret. In illa lacrima, in illo timore, non erat scientia inflans, sed amor aedificans.

Sanctus Paulus, in lectione hodierna, nos monet: 'Scientia inflat, caritas vero aedificat.' Cogitate de hoc. Scientia, quamvis necessaria, si sine caritate est, sicut aer inanis est. Sed caritas, illa quae in Beniamino tam clare lucebat, est fundamentum quod non movetur. Benjamin, qui tam acutus erat in logica et in machinis, numquam permisit ut intellectus eius cordi suo obesset. Ipse sciebat, quod nos interdum obliviscimur: quod scire aliquid non est idem quod amare aliquem.

Sed antequam ulterius procedamus, oportet nos veritatem fateri coram Deo et coram vobis. Non est facile hodie stare in hoc silentio. Alan et Thao, vos scitis melius quam quisquam alius quid sit pondus absentiae. Post menses illos, cubiculum illud quietum est, et sella ad mensam vacua manet. Ryan, frater carissime, tu quaeris fratrem tuum in omni angulo domus. Nolite simulare dolorem non esse. Nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Dolor hic est verus, et Deus non vult ut vos hunc dolorem sola manu feratis. Et fortasse interdum, in illis horis noctis, subit vobis quaestio illa gravis: numquid aliquid omisistis? Numquid potuistis plus facere? Audite hodie vocem Christi, quae tollit omnem culpam de humeris vestris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Sicut Iesus docet de caeco nato, neque ille neque parentes peccaverunt. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere.

Hic est ille cardo ubi lux in noctem vestram intrat. In Evangelio, Iesus dicit: 'Diligite inimicos vestros, benefacite his qui vos oderunt.' Hoc videtur impossibile, sed Iesus non petit quod ipse non dat. Ipse est qui in cruce, in summo dolore, oravit pro iis qui eum occiderunt. Ipse est qui, in vestro dolore, orat pro vobis. Benjamin, ille puer qui volebat totum suum piggy bank offerre avunculo suo, non fregit capsulam, non effudit nummos, sed obtulit. In hoc actu abscondito videtur verus spiritus amoris. Beniaminus non quaerebat gloriam huius mundi. Ipse erat sicut illae 'azymae sinceritatis' de quibus Paulus loquitur. Ipse erat puritas in medio mundi transeuntis. Et nunc, in convivio caeli, ille amor, ille risus, illa curiositas, non pereunt. In Deo, nihil quod est bonum perit. Beniaminus non est 'praeteritus'. Ipse est 'praesens' in Deo.

Ryan, frater carissime, tu es pars huius amoris. Tu et Benjamin eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere. Frater tuus non est longe. Ipse tecum est in omni ludo, in omni cogitatione tua. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari. Tu es spes familiae, et frater tuus te custodit.

Ad omnes vos qui hanc devotionem auditis ex longinquo—praesertim parentes qui crucem gravem ferunt, et liberos qui in corporibus suis infirmantur—scitote vos non esse solos. Deus non est alienus a dolore vestro. Sicut Iesus dicit, 'Estote misericordes, sicut et Pater vester misericors est.' Haec est via. Non per scientiam, non per rationem, sed per misericordiam.

Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis ante illam sellam vacantem, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli, ubi nullus fletus, nullus morbus, nulla separatio est. Ipse vos expectat, ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Amen.