Dé Céadaoin den Fhicheamh Seachtain is Fiche sa Tréimhse Saolta

Smaoinigh ar an gcéad rud a fheiceann tú nuair a théann tú isteach i dteach, nó nuair a osclaíonn tú doras seomra. B’fhéidir gur péire bróga é, fágtha go neamhchúramach sa tslí, nó seaicéad ar an gcrochadán, nó b’fhéidir, i gcás ár mBenjamin, an t-eitleán beag sin a raibh an oiread sin spéise aige ann. Is iad na rudaí beaga seo an fhianaise is mó go bhfuil beatha sa teach, go bhfuil grá á roinnt, go bhfuil duine ann a bhfuil a lorg fágtha aige ar an saol. Sa tSoiscéal inniu, feicimid Íosa ag teacht isteach i dteach Shíomóin. Ní raibh sé ag iarraidh cur i gcéill, ní raibh sé ag iarraidh labhairt le focail mhóra chun daoine a chur i bhfeidhm. Tháinig sé go dtí an teach, tháinig sé go dtí an leaba, agus le guth amháin, le húdarás an ghrá, thóg sé an fiabhras de mháthair-chéile Shíomóin. Is í an íomhá seo den 'teach' an snáithe a threoróidh ár machnamh inniu. Mar sa deireadh, ní hé an méid a fháil againn sa saol an rud a mhaireann, ach an méid a thugaimid ar shiúl i gcroí an tí.

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Tá sé dhá mhí anois ó d’fhág Benjamin Vo an saol seo. Dhá mhí. Do Alan, do Thao, agus do Ryan, tá an t-am seo cosúil le saol iomlán. Tá an cathaoir folamh ag an mbord, tá na línte cóid ar GitHub nach bhfuil á gcur in eagar a thuilleadh, agus tá an t-uaigneas a thagann nuair a smaoiníonn tú ar an mbuachaill a raibh an oiread sin intleachta agus cineáltais aige. Tá an phian sin fíor. Ná lig d’aon duine a rá leat go bhfuil an t-am caite, nó gur chóir duit a bheith 'thar éis' an bhróin. Tá an brón ina chuid den ghrá, agus tá an grá sin fós beo. Nuair a deir Naomh Pól sa chéad léacht, 'Is é Dia a chuireann an fás,' tá sé ag labhairt faoi rud éigin i bhfad níos doimhne ná an saol seo amháin. Tá sé ag labhairt faoi conas a oibríonn Dia i gcroí an duine, fiú nuair a bhíonn an croí sin briste.

Nuair a thagann an tSoiscéal agus nuair a deir Íosa, 'Caithfidh mé an dea-scéal a fhógairt,' tá sé ag labhairt go díreach le gach duine agaibh atá ag iompar an chros seo inniu. Ní hé an chros an tinneas. Ní hé an chros an bás. Is é an chros an grá a leanann ar aghaidh fiú nuair a bhíonn an teach ciúin. Agus anseo, caithfimid an chloch sin a bhaint de bhur gcroíthe. Tá daoine ag fiafraí, 'An ndearna muid go leor? An raibh aon rud nár thug muid faoi deara?' Éist leis seo: Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Ní raibh aon rud a d’fhéadfadh sibh a dhéanamh a d’athródh an toradh. Ní raibh aon easnamh i bhur ngrá. Thug sibh saol iontach do Ben. Thug sibh an domhan dó. Agus tá an grá sin fós ag sreabhadh, díreach mar an tobar uisce a tiomnaíodh in ainm Ben i Vítneam. Ní stopann an grá nuair a stopann an croí daonna.

Smaoinigh ar an nóiméad sin nuair a thairg Benjamin, gan spreagadh, a bhanc múc ar fad chun cabhrú lena uncail William. Níor bhris sé an banc, níor tugadh an t-airgead, ach tá an gníomh sin scríofa i leabhar na beatha. Sin é an 'teach' a thóg Ben—a chroí a bhí oscailte don ghrá, a bhí réidh le gach rud a thabhairt. Agus anois, tá sé ag 'Béile na bhFlaitheas', ag suí le Naomh Carlo Acutis, ag gáire faoi eitleáin agus ag faire oraibh. Ní raibh aon 'sublimity of words' ag teastáil ó Ben; bhí a ghníomhartha, a chineáltas, agus a gháire féin ina fhianaise ar chumhacht Dé. Nuair a théann sibh amach an doras inniu, tóg an rud beag seo libh: bí cineálta. Nuair a fheiceann tú duine éigin atá ag fulaingt, tairg focal, tairg am, tairg gáire. Is iad sin na gníomhartha beaga a choinníonn an teach ag feidhmiú i ngrá Dé. Tá Ben ag faire oraibh le grá, agus tá sé ag fanacht libh sa solas síoraí, áit nach bhfuil aon phian, ach síocháin amháin. Tá sé ag eitilt níos airde ná aon eitleán a raibh grá aige dó, i spéartha na bhflaitheas, áit nach bhfuil aon deora ann a thuilleadh. Tá sé ina dhúiseacht anois i solas síoraí Dé, agus tá sé ag feitheamh libh le gáire. 'Whoever boasts, should boast in the Lord.' Tá muid bródúil as Benjamin, ní mar gheall ar a chuid intleachta amháin, ach mar gheall ar an ngrá a d’fhág sé ina dhiaidh. Áiméan.