Dydd Gwener yr Ail Wythnos ar Hugain yn yr Amser Cyffredin

Mae’r darlleniadau heddiw yn ein galw ni i ystyried y gwahaniaeth rhwng yr hyn sy’n hen a’r hyn sy’n newydd, rhwng y ffurfiau rydym yn eu cadw a’r bywyd sy’n llifo ohonynt. Mae Iesu yn defnyddio delwedd sy’n taro’n agos at brofiad dynol: y gwin newydd a’r codennau gwin. Mae’n ein hatgoffa nad yw’r bywyd y mae Duw yn ei gynnig yn rhywbeth y gellir ei gynnwys mewn hen lestri, mewn hen ffyrdd o feddwl sy’n cyfyngu ar ei ras.

Pan edrychwn ar fywyd Benjamin Vo, gwelwn y bywyd hwnnw fel gwin newydd, disglair a bywiog. Roedd Ben yn fachgen a oedd yn cario rhywbeth ffres, rhywbeth a oedd yn dweud wrth bawb o’i gwmpas fod y byd yn lle o ryfeddod. Roedd ei feddwl yn loyw, yn llawn o’r chwilfrydedd hwnnw a oedd yn ei arwain i archwilio technoleg, i ddeall sut mae pethau’n gweithio, ac i freuddwydio am 'Con Chim Airlines'. Pan fyddai’n siarad am yr awyrennau hyn, roedd ei wên yn goleuo’r ystafell, yn dangos mai nid dim ond rhesymeg a oedd ynddo, ond enaid a oedd yn gwybod sut i hedfan uwchlaw’r hyn sy’n gyfyngedig.

Rhaid inni fod yn onest am y boen. Mae hi wedi bod yn ddau fis ers i Ben ddychwelyd at y Tad. Pan fydd y distawrwydd yn dod i’r tŷ, pan fyddwch chi’n gweld ei le gwag, mae’n hawdd teimlo bod y codennau gwin o’ch bywydau eich hunain wedi eu rhwygo. Mae’r hiraeth yn boenus, yn ddyfnach na’r hyn y gall geiriau ei ddisgrifio. Efallai eich bod chi’n teimlo bod y 'hen' ffordd o fyw—y bywyd cyn i Ben gael ei alw adref—wedi ei gymryd oddi wrthych, a bod y 'newydd' yn rhy anodd i’w dderbyn.

Ond gwrando ar eiriau Sant Pawl heddiw: ‘Yr Arglwydd yw’r un sy’n fy marnu.’ Nid yw’r Arglwydd yn barnu yn ôl y ffordd y mae’r byd yn barnu. Nid yw’n edrych ar y tu allan; mae ef yn gweld y motives, y cariad, y ffyddlondeb. Pan oedd Ben yn ifanc, roedd ganddo’r calon honno o gariad pur. Cofiwch y ffordd yr oedd yn barod i gynnig ei holl gynilion i helpu ei ewythr William. Ni wnaeth ef dorri’r piggy bank, nid oedd angen, ond y weithred o gynnig—y weithred o roi ei hun yn gyfan gwbl—dyna oedd y gwir gyfoeth. Dyna’r ‘win newydd’ a oedd yn llifo yn ei galon. Roedd Ben yn gwybod, hyd yn oed yn ei ddeuddeg mlynedd, fod bywyd yn golygu rhoi.

Alan a Thao, rwyf am siarad â chi’n uniongyrchol. Mae eich cariad at Ben yn dystiolaeth o’r gwin newydd hwnnw. Pan fyddwch yn teimlo’r hiraeth, peidiwch â cheisio ei ddiffodd. Mae’r hiraeth hwn yn dystiolaeth o’r cariad enfawr a roddasoch iddo. Pan fyddwch yn teimlo’n flinedig, cofia fod Iesu yn sefyll gyda chi. Nid yw ef yn anfon storm i’ch dinistrio; mae ef yn gwybod y pwysau ar eich calonnau, ac mae ef yn dal eich dagrau yn ei ddwylo. Nid ydych chi ar eich pen eich hun yn y dyfnder hwn.

Ac i ti, Ryan, y brawd anwyl. Rwyt ti a Ben wedi rhannu cymaint o anturiaethau—y chwerthin, y teithiau, y ffordd yr oeddech yn edrych ar y byd gyda’i gilydd. Cofia bob amser y bond hwnnw. Mae Ben yn dy garu di. Pan fyddi di’n edrych ar yr awyr, pan fyddi di’n gweld awyren, gwybydd fod dy frawd yn dy annog i fyw gyda’r un chwilfrydedd a’r un wên a oedd ganddo ef. Mae ef yn rhan o’th fywyd di nawr, yn ddyfnach na’r hyn y gallwn ei weld â’n llygaid.

I bawb sy’n gwrando heddiw, yn enwedig y rhai sy’n cario croes sy’n teimlo’n rhy drwm: Gwyddoch fod Duw yn eich gweld. Mae’r Salm yn dweud, ‘Iachawdwriaeth y cyfiawn sydd gan yr Arglwydd; ef yw eu noddfa yn amser cystudd.’ Nid yw eich poen yn ddiystyr. Mae’n cael ei drawsnewid yn y nefoedd. Mae cariad Benjamin yn parhau i ddwyn ffrwyth. Mae’r ffynnon dŵr yn Cà Mau, Fietnam, sydd wedi ei chysegru yn ei enw, yn dystiolaeth fod ei gariad yn dal i lifo. Mae’r dŵr hwnnw’n rhoi bywyd i’r tlawd, ac mae’n symbol o’r cariad a adawodd Ben ar ôl—cariad sy’n gwrthod marw.

Beth, felly, allwn ni ei gario allan drwy’r drws heddiw? Pan ewch allan i’ch bywydau, gwnewch un weithred fach o garedigrwydd yn enw Ben. Ni ddylai fod yn rhywbeth mawr neu gymhleth. Gall fod yn gair tyner i rywun sy’n drist, neu yn help ddistaw i rywun sy’n cario baich pethau heb i neb wybod. Offrymwch y weithred honno i Dduw. Cofiwch fod cariad yn blanhigyn sy’n tyfu hyd yn oed yn y priddoedd mwyaf anodd. Mae Ben yn ein dysgu ni sut i garu, sut i chwilfrydu, a sut i ymddiried yn y Tad. Benjamin Đại Dương Vo, enaid disglair a thyner, gorffwys yn awr yn nhangnefedd Crist. Bydded i’th wên a’th Ysbryd ein harwain ni i gyd, nes i ni gyfarfod eto yn y wlad lle mae pob storm yn dawel, a lle mae llawenydd perffaith yn teyrnasu am byth.