Gedenkdag van die Heiliges Cornelius, Pous, en Siprianus, Biskop, Martelare

Daar is ’n oomblik in die Evangelie van vandag wat so onthutsend eerlik is dat dit ons dwing om stil te staan. Jesus kyk na die mense van sy tyd en Hy sien ’n vreemde, rustelose ontevredenheid. Hy sê: 'Hulle is soos kinders wat op die markplein sit en vir mekaar roep: Ons het vir julle op die fluit gespeel, maar julle het nie gedans nie; ons het ’n klaaglied gesing, maar julle het nie gehuil nie.' Dit is ’n beeld van mense wat so vasgevang is in hulle eie verwagtinge, in hulle eie skemas van hoe die lewe 'behoort' te wees, dat hulle heeltemal mis wat voor hulle oë gebeur. Hulle wil nie dans wanneer die lewe vreugde bring nie, en hulle kan nie huil wanneer die lewe pyn bring nie. Hulle is soos mense wat deur die lewe loop met oogklappe aan, onvermoënd om die diepte van die oomblik te sien.

Benjamin het die lewe nooit so benader nie. As ek dink aan hierdie jong seun, aan Benjamin Vo, sien ek nie iemand wat op die kantlyn gestaan en kritiseer het nie. Ek sien ’n seun wat ten volle geleef het. Ek dink aan die beelde wat ons so goed ken: Ben en Ryan wat langs mekaar in die kerkbank sit, die sagte lig wat deur die vensters val en hulle gesigte verlig. Daar was geen pretensie in hom nie. Daar was net die eerlike, helder teenwoordigheid van iemand wat die wêreld met ’n oop hart en ’n skerp verstand tegemoetgegaan het. Hy het nie gewag vir die perfekte omstandighede om te lewe nie; hy het die lewe aangegryp soos dit na hom toe gekom het.

Dit is nou drie maande sedert Ben na die Hemel teruggekeer het. Alan, Thao, Ryan—ek weet dat die markplein van julle lewens nou dikwels soos ’n leë, stil plek voel. Die fluit speel nie meer soos voorheen nie, en die klaaglied voel soms soos die enigste lied wat oorbly. Ek weet dat julle die afwesigheid van sy stem voel, daardie stem wat so vol nuuskierigheid was, wat so opgewonde was oor vliegtuie en die droom van 'con chim airlines', wat julle altyd laat giggel het. Ek weet dat die pyn van sy verlies nie ’n teologiese abstrakte konsep is nie; dit is die leë plek aan die etenstafel, die stilte in die gang, die drome waarin julle hom soek.

Paulus herinner ons in die eerste lesing aan die 'nog voortrefliker weg': die weg van die liefde. 'Die liefde is geduldig, die liefde is vriendelik... dit soek nie sy eie belang nie, is nie liggeraak nie, hou nie boek van die kwaad nie.' Hierdie woorde is nie net ’n beskrywing van ’n deug nie; dit is ’n beskrywing van Benjamin se hart. Dink aan daardie dag toe hy sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou weggee om sy oom William te help. Hy het dit nie stukkend geslaan nie, dit was nie nodig nie, maar die offer was in sy hart gemaak. Dit is die liefde wat nooit vergaan nie. Dit is die liefde wat die tyd en die dood oortref. Daardie offer was eg, en dit was die teken van ’n siel wat reeds aan die ewigheid behoort het.

Ek weet dat baie van julle wat hierdie pyn dra, julleself dalk in die stilte van die nag beskuldig. Julle wonder of julle iets gemis het, of julle iets anders kon doen, of die 'toetse' van die lewe op een of ander manier deur julle toedoen gefaal is. Luister vandag na my, asseblief: Hierdie siekte was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid kon die verloop van daardie siekte verander het nie. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. Julle is nie te blameer nie. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Benjamin se lewe was ’n geskenk, nie ’n projek wat julle moes 'bestuur' nie.

Soms dink ons dat as ons net hard genoeg werk, as ons net slim genoeg is—soos Ben se briljante verstand wat hom laat droom het van wolk-infrastruktuur en komplekse kodes—dat ons die lewe kan beheer. Maar die Evangelie leer ons dat wysheid deur haar kinders geregverdig word. Die wysheid van Ben was nie dat hy alles kon beheer nie, maar dat hy alles kon liefhê. Hy het geweet dat hy geliefd was. Hy het geweet dat sy pa en ma hom met alles wat hulle het, bemin het. Daardie liefde is die fondament wat nie sal wankel nie.

Alan, Thao, en Ryan, julle is nie alleen in hierdie woestyn nie. Wanneer julle die 'Well of Love' in Vietnam onthou—daardie 'Giếng Gioan Baotixita' wat in sy naam geboor is—dink aan die water wat daaruit vloei. Dit is nie net water vir die liggaam nie; dit is ’n simbool van die lewe wat deur Ben bly vloei. Sy naam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. Die liefde wat hy gegee het, is nie beperk tot sy vyftien jaar op aarde nie; dit is ’n oseaan wat aanhou uitbrei, wat aanhou voed, wat aanhou lewe gee aan diegene wat dors is. Elke keer as julle ’n daad van vriendelikheid doen, elke keer as julle mekaar vashou in julle verdriet, is julle besig om sy nalatenskap voort te sit.

Daar is ’n beeld van ’n spieël in Paulus se brief: 'Nou sien ons nog deur ’n dowwe spieël, in ’n raaisel, maar dan sal ons sien van aangesig tot aangesig.' Ons sien nou die lewe deur die dowwe spieël van ons eie pyn en verwarring. Ons vra 'Waarom?' en ons kry nie altyd die antwoord wat ons wil hê nie. Maar Benjamin sien nou. Hy sien van aangesig tot aangesig. Hy is by die 'Banquet of Heaven', hy is by die Een wat hom meer liefhet as wat ons ooit kan begryp. Hy is vry van die siekte, vry van die pyn, vry van die onsekerheid.

Ek wil hê julle moet vandag iets saam met julle huis toe neem. Dit is nie ’n groot, ingewikkelde filosofie nie. Dit is net dit: Wees sag met julleself. As jy vandag nie kan dans nie, is dit oukei. As jy vandag net kan huil, is dit oukei. God is by jou in die trane, net soos Hy by jou was in die lag. Die liefde wat julle vir Ben het, is nie ’n las nie; dit is ’n lig. Hou daardie lig vas wanneer die nag donker word. Benjamin is nie weg nie. Hy is in die hart van God, en hy is in die hart van julle gesin. Hy wag vir julle. Hy kyk na julle met daardie glimlag wat nou volmaak is, vry van brille, vry van pyn, vry van alles wat hom kon terughou.

Ryan, my broer, jy wat so baie van hom hou—jy dra sy nalatenskap in elke stap wat jy gee. Wanneer jy dapper is, wanneer jy die wêreld met dieselfde nuuskierigheid as Ben beskou, dan leef hy deur jou voort. Jy is nie alleen nie. Jy is die bewys dat liefde sterker is as die dood. Moenie julleself dwing om vinnig te 'genees' nie. Rou is nie ’n wedloop nie; dit is ’n reis van klein treetjies. Laat die herinneringe kom, want elke herinnering is ’n besoek van Benjamin. Hy is by julle in die oggend wanneer julle wakker word, en hy is by julle in die aand wanneer julle gaan slaap. Hy is die glimlag in julle harte.

Mag die vrede van God, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes bewaar in Christus Jesus. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en mag jou glimlag altyd ’n lig wees wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.