Czwartek dwudziestego trzeciego tygodnia zwykłego

Pamiętacie, jak to jest wpatrywać się w kogoś, kto z pasją – niemal z nabożnym skupieniem – buduje coś, co dla świata wydaje się tylko zabawą, ale dla niego jest całym wszechświatem? Wyobraźcie sobie Bena, pochylonego nad swoim komputerem, kodującego aplikacje, tworzącego cyfrowe światy, a potem z tym swoim charakterystycznym, promiennym uśmiechem opowiadającego tacie o „con chim airlines”. To nie była tylko dziecięca fantazja. To była próba nazwania nieba, próba zbudowania czegoś, co lata, co wznosi się ponad ciężar ziemi, co łączy ludzi. Benjamin miał w sobie tę rzadką umiejętność: widział technologię nie jako zimne cyfry, ale jako narzędzie do budowania mostów. Jego umysł był jak precyzyjny instrument, ale jego serce – to serce, które tak bardzo kochało, które tak bardzo pragnęło dobra dla innych – było tym prawdziwym kompasem, który prowadził go przez życie.

Dzisiaj, w liturgii słowa, święty Paweł rzuca nam wyzwanie, które uderza w nasze ludzkie poczucie pewności. Mówi: „Wiedza wbija w pychę, miłość zaś buduje”. Jakże często w naszym życiu, zwłaszcza gdy przychodzi cierpienie, próbujemy „wiedzieć”. Próbujemy rozłożyć nasze życie na czynniki pierwsze, szukamy logicznych wyjaśnień, pytamy „dlaczego”, analizujemy każdą decyzję, każdy krok, każdy dzień, próbując znaleźć ten moment, w którym wszystko poszło nie tak. Chcemy mieć wiedzę, która dałaby nam kontrolę. Chcemy wiedzieć, żebyśmy mogli się zabezpieczyć. Ale Paweł mówi nam dzisiaj, że prawdziwa wiedza to nie jest gromadzenie faktów. Prawdziwa wiedza to bycie poznanym przez Boga. „Jeśli kto miłuje Boga, ten jest przez Niego poznany”. To jest jedyna pewność, która trzyma w całości nasze życie, gdy wszystko inne się rozpada.

Alanie, Thao, Ryanie – minęły dwa miesiące od dnia, w którym Ben przekroczył próg wieczności. Wiem, że w waszym domu ta cisza bywa czasem nie do zniesienia. Wiem, że są poranki, kiedy budzicie się i przez ułamek sekundy zapominacie, a potem rzeczywistość uderza z nową siłą. Wiem, że w tej ciszy, gdy noc przynosi wspomnienia, czasem czujecie się jak w „samotnym locie”, w którym nie widać pasa startowego. Ale posłuchajcie dzisiaj słów Jezusa: „Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny”. To wezwanie do miłosierdzia nie jest skierowane tylko do świata zewnętrznego. Ono jest skierowane do waszych własnych serc. Musicie być miłosierni dla samych siebie.

Chcę wam dzisiaj powiedzieć coś, co musi dotknąć najgłębszych zakamarków waszych serc. Często, gdy człowiek mierzy się z utratą kogoś tak ukochanego, w ciszy nocy pojawia się podstępny szept winy: „Czy mogłem zrobić coś więcej? Czy przeoczyłem jakiś znak? Czy mogłem go uchronić?”. Słuchajcie dzisiaj słów Boga: ani wy, ani Benjamin nie zawiedliście. Choroba, która dotknęła Bena, nie była karą, nie była wynikiem waszego niedopatrzenia, nie jest klęską waszego rodzicielstwa. Byliście dla niego całym światem. Daliście mu miłość tak potężną, tak bezwarunkową, że stała się ona dla niego najsilniejszym fundamentem. Bóg nie szuka winnych waszego cierpienia. On nie oskarża was o to, co było całkowicie poza ludzką kontrolą. Zdejmijcie ten ciężar z ramion. Jesteście wolni od winy, ukochani przez Boga, który płacze razem z wami. Nie szukajcie odpowiedzi w „wiedzy”, która tylko rani. Szukajcie pokoju w miłości, która już was połączyła z Benem na zawsze.

Spójrzcie na Bena. Pamiętacie, jak jako piętnastolatek, z tą swoją niezwykłą wrażliwością, chciał oddać całą swoją skarbonkę, by wspomóc wujka Williama? Nie musiał jej rozbijać, nie musiał jej opróżniać – liczył się sam gest, ta gotowość do bycia oparciem dla bliskiej osoby. To był Ben. To była czystość jego serca, która już tu na ziemi odbijała światłość nieba. On nie potrzebował skomplikowanych przepisów, by wiedzieć, co jest ważne. On po prostu kochał. Ta jego gotowość do oddania wszystkiego jest teraz obrazem jego duszy w niebie – duszy, która niczego nie zatrzymuje dla siebie, lecz w pełni oddaje się Bogu. I w tym oddaniu, on nie stracił niczego. On zyskał wszystko.

Ryanie, mój drogi, ty jesteś dla swoich rodziców najpiękniejszym znakiem życia. Twój brat kochał cię z taką prostotą i oddaniem. Pamiętaj, że ta więź nie została przerwana. Kiedy myślisz o swoich marzeniach, kiedy budujesz swoje plany, wiedz, że Ben jest przy tobie. On nie przestał być twoim bratem. On teraz patrzy na ciebie z „Banquet of Heaven” i chce, żebyś ty był szczęśliwy. Nie bój się żyć pełnią, nie bój się marzyć, bo twoje życie jest dla niego najpiękniejszym pomnikiem. Ben żyje w każdym twoim uśmiechu. Niech twoja radość będzie świadectwem tego, że miłość jest silniejsza niż śmierć.

Jezus w Ewangelii mówi o „miłowaniu nieprzyjaciół”, o „dawaniu, nie żądając zwrotu”. To brzmi jak szaleństwo w świecie, który liczy, mierzy i ocenia. Ale Jezus pokazuje nam, że miara, którą mierzymy, będzie nam odmierzoną. Jeśli mierzymy nasze życie miarą straty, bólu i winy, to właśnie to będziemy widzieć. Ale jeśli zaczniemy mierzyć nasze życie miarą daru – miarą tego, co Ben nam dał, co w nas zostawił, co w nas rozkwitło dzięki jego obecności – wtedy zobaczymy, że „dobra miara, ubita, ugnieciona i przepełniona” wylewa się na nas z nieba. Bóg nie szczędzi nam swojej łaski. On chce nas napełnić pokojem, który przewyższa wszelki umysł.

Czy pamiętacie, jak Ben potrafił słuchać historii swojego taty? Jak ten genialny chłopak, który potrafił kodować skomplikowane systemy, siadał z tatą i słuchał jego zmyślonych, żartobliwych opowieści, jakby to były najważniejsze prawdy świata? To jest właśnie ta głębia, o której mówi dzisiaj Bóg. To jest umiejętność rozpoznania tego, co najważniejsze: bliskości, obecności, miłości. Ben wiedział, że nie liczy się to, co robimy, ale to, z kim jesteśmy. On był z wami całym sercem. I teraz, w niebie, jest z wami w sposób jeszcze pełniejszy. On nie jest „gdzieś tam”, On jest w tym samym Bożym „teraz”, w którym wy żyjecie. On czeka na was w tej samej miłości, która kiedyś pozwoliła mu chcieć oddać wszystko dla wujka, a teraz pozwala mu wstawiać się za wami przed samym tronem Ojca.

Niech ten „lot” Benjamina do nieba będzie dla was nadzieją. On nie odleciał w nieznane. On doleciał do celu, do którego wszyscy zmierzamy. On jest w „Great Ocean” – w tym Wielkim Oceanie Bożego Miłosierdzia, którego jego imię, Đại Dương, było tylko zapowiedzią. Niech ta myśl was koi, gdy wieczorem spojrzycie w niebo. On jest bezpieczny. On czeka. A wy, idąc przez te dni, nie idziecie sami. Idziecie w Jego obecności. Zaufajcie, że każda wasza łza jest przez Boga zbierana, że każdy wasz ból jest przez Niego znany, że każdy wasz trud jest przez Niego przyjmowany.

Zróbcie dzisiaj coś małego w imieniu Bena. Może to być cichy gest dobroci, może to będzie pomoc komuś, kto czuje się zagubiony, może to będzie chwila ciszy, w której podziękujecie Bogu za to, że Ben był z wami przez piętnaście lat. Niech to będzie wasza „bramka”, przez którą przepływa Boża miłość. Pamiętajcie o studni w Cà Mau, która w jego imieniu daje życie spragnionym. To jest woda, która nie wysycha. Tak jak ta woda, tak i pamięć o nim – niech karmi życie innych. Niech będzie znakiem, że miłość, która była w nim, wciąż pracuje w świecie. Niech Bóg, który jest Panem czasu i wieczności, trzyma was za rękę. On was nie opuścił. On jest z wami w każdym waszym „dzisiaj”. Nie bójcie się wyciągnąć swoich dłoni do Jezusa, nawet jeśli są one drżące. On je wypełni swoim pokojem. Amen.