Memoria de San Cornelio, Papa, e San Cipriano, Bispo, Mártires

Cando pensamos en Ben, moitas veces imaxinámolo como o víamos naquelas fotos que gardamos no corazón: sentado á mesa, quizais cunha camiseta de baloncesto ou un xersei cómodo, concentrado no seu teléfono mentres esperaba no aeroporto, ou sorrindo ao lado de Ryan cun autobús vermello de Londres ao fondo. O que vemos naquelas imaxes non é só un rapaz de quince anos; vemos unha curiosidade que non tiña límites, unha mente que xa navegaba pola complexidade técnica que moitos tardan unha vida en comprender. Pero, sobre todo, vemos a un rapaz que, no medio da súa brillantez, posuía unha calidade que San Paulo nos describe hoxe na súa carta aos Corintios: a caridade, o amor que nunca falla.

'O amor é paciente, o amor é servicial'. Estas palabras non son un ideal abstracto; son o retrato da vida de Benjamin Vo. Pensemos por un momento no seu xeito de ser. Ben non era un rapaz que buscaba o seu propio interese. Era un rapaz que, sendo tan novo, foi capaz de mirar cara a fóra, de ver a necesidade do seu tío William e de ofrecer, con toda a pureza do seu corazón, o seu porquiño enteiro para axudalo. Non necesitou romper a hucha, non necesitou facer un espectáculo. O que importou foi a oferta, o xesto de quen xa entendía que a vida non se mide polo que gardamos, senón polo que estamos dispostos a entregar. Ese é o amor que 'non busca o seu propio interese', o amor que 'todo o soporta'.

Alan, Thao, Ryan, e todos vós que hoxe estades aquí, tres meses despois de que Ben partise cara á casa do Pai, sei que este amor se sente agora como unha ferida. A ausencia da súa voz, a falta daquel 'Bos días, papá' que nunca esquecía, o baleiro na casa cando se fala de avións ou de proxectos futuros... todo isto é o peso dun amor que non quere marchar. Pero escoitade ben o que nos di o Evanxeo de hoxe. Xesús descríbenos unha xeración que nunca está contenta: se tocan a fraude, non bailan; se cantan un lamento, non choran. É a frustración de quen intenta controlar o incontrolable, de quen quere que a vida se axuste aos seus esquemas.

Quero dicirvos algo fundamental, algo que espero que poida liberar os vosos corazóns de calquera carga innecesaria: a enfermidade que levou a Ben non é un castigo, non é o resultado dun erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro. Non vos culpades. Deus non vos acusa; ao contrario, Deus sostén a vosa dor como un tesouro. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos de toda culpa. Deixade caer ese peso ao pé da cruz.

Ben era un rapaz que vivía con esa 'curiosidade' que Paulo menciona cando di: 'Agora vemos como nun espello, de xeito confuso; entón veremos cara a cara'. Ben, co seu soño da 'Con Chim Airlines', coa súa paixón por observar avións, estaba sempre mirando cara ao horizonte, cara ao que estaba máis aló. Agora, el xa non ve a través do espello. El ve a Cristo cara a cara. E desde alí, el segue a mirarvos. Non como alguén que se foi, senón como alguén que vos acompaña na vosa andaina, animándovos a seguir vivindo, a seguir soñando, a seguir sendo a familia que el tanto amou.

Ryan, irmán, ti es o testemuño vivo de Ben. Ti que compartiches con el os segredos, os xogos, a vida... non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor, porque o amor, como nos di Paulo, é a única cousa que nunca falla.

Hai moitas familias que hoxe escoitan isto desde a distancia, familias que cargan con cruces pesadas, que se senten rotas por dentro. A todos vós, esta é a mensaxe de hoxe: non estades sós. A vosa dor é sagrada porque é a medida dun amor que non quere morrer. E como nos ensina o pozo de auga en Cà Mau, o amor de Ben segue a dar froito. Ese pozo, que leva auga limpa a quen a necesita, é o símbolo de que a súa vida non rematou; transformouse en vida para outros. Ben sigue a dar, sigue a coidar, sigue a amar.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está no Banquete do Ceo, xunto a outros rapaces como Carlo Acutis, intercedendo por vós, sorrindo, vixiando. El non se foi; el cambiou de lugar. E vós, amados seus, estades sostidos polo mesmo Deus que o acolleu. Levade esta paz convosco. A cruz xa non é un poste de morte; é a escada cara ao ceo. E Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus.