Μνήμη της Υπεραγίας Θεοτόκου των Θλίψεων

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα μιας μητέρας που στέκεται κάτω από ένα ξύλο, όχι για να φωνάξει, ούτε για να ζητήσει εξηγήσεις, αλλά απλώς για να είναι εκεί. Στέκεται. Τα μάτια της είναι στραμμένα στο πρόσωπο του Υιού της. Κανείς δεν χρειάζεται να της εξηγήσει το βάρος του σταυρού· το νιώθει στο ίδιο της το στέρνο, σαν ένα κοφτερό μαχαίρι που διαπερνά την ψυχή της, ακριβώς όπως είχε προφητευτεί. Σήμερα, στην εορτή της Παναγίας των Θλίψεων, η Εκκλησία μάς προσκαλεί να σταθούμε μαζί της. Όχι σε κάποια μακρινή θεωρία, αλλά σε αυτό το σιωπηλό σημείο όπου η μητρική αγάπη συναντά τον απόλυτο πόνο, χωρίς να απομακρύνεται, χωρίς να ζητάει διέξοδο.

Αυτή η εικόνα της σιωπηλής παρουσίας, της μητέρας που παραμένει δίπλα στο παιδί της μέχρι το τέλος, μας φέρνει κοντά σας, αγαπημένοι μου Alan, Thao και Ryan. Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγορία: η απουσία του Benjamin από αυτόν τον κόσμο είναι μια πραγματικότητα που σας συνοδεύει κάθε μέρα, τρεις ολόκληρους μήνες τώρα. Δεν είναι μια ιδέα που διαβάζουμε σε βιβλίο. Είναι η πρωινή σιωπή στο σπίτι, είναι η ανάμνηση του γιου σας να κατεβαίνει τις σκάλες για να πει την πρώτη καλημέρα του, είναι το κενό εκείνου του αεροπορικού χάρτη που κοιτούσε με τόση προσοχή. Ο πόνος σας είναι βαρύς, και είναι αληθινός, γιατί η αγάπη σας ήταν και παραμένει αληθινή. Ο Θεός δεν σας ζητά να προσποιηθείτε ότι δεν πονάτε. Σας κοιτάζει με το ίδιο βλέμμα που είχε η Μητέρα Του κάτω από τον Σταυρό: γεμάτο κατανόηση, γεμάτο σεβασμό στο δάκρυ σας.

Στο Ευαγγέλιο, βλέπουμε τον Ιησού πάνω από τον σταυρό να κοιτάζει τη μητέρα Του και τον μαθητή που αγαπούσε, και να λέει: «Γύναι, ἰδοὺ ὁ υἱός σου», και στον μαθητή: «Ἴδοὺ ἡ μήτηρ σου». Σκεφτείτε αυτή την κίνηση. Ακόμη και την ώρα της δικής Του αγωνίας, ο Χριστός δεν κλείνεται στον πόνο Του. Δημιουργεί μια νέα οικογένεια μέσα από τη θλίψη. Συνδέει τους ανθρώπους. Και εδώ ακριβώς συναντάμε τη ζωή του δικού σας Ben. Θυμηθείτε τον, όχι μέσα από την ασθένεια, αλλά μέσα από εκείνη τη φωτογραφία όπου φοράει το καπέλο των Lakers με τα braces του, χαμογελώντας πλατιά, περήφανος που μοιράζεται μια στιγμή χαράς με όλη την οικογένεια. Ο Ben είχε αυτή τη μοναδική ικανότητα να συνδέει τους ανθρώπους γύρω του, να φέρνει κοντά τον μπαμπά, τη μαμά, τον μικρό του αδελφό, τον Ryan, σαν τα μέρη ενός ενιαίου σώματος, όπως μας λέει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή προς τους Κορινθίους: «Εἰ πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχει πάντα τὰ μέλη».

Και καθώς στεκόμαστε εδώ, ανάμεσα στον πόνο της απουσίας και στη μνήμη της αγάπης του, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά και βαριά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει περάσει από το μυαλό σας, αν αναρωτηθήκατε αν κάτι χάσατε, αν υπήρξε κάτι που θα μπορούσατε να είχατε κάνει διαφορετικά, ακούστε με προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος ξεκαθάρισε τα πράγματα: ούτε αυτός ούτε οι γονείς του έφταιξαν. Η ασθένεια και η απώλεια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας παράλειψης. Είστε εντελώς αθώοι. Η φροντίδα σας για τον Ben, τα ταξίδια σας μαζί του σε τόσες πόλεις του κόσμου, οι ιστορίες που του έλεγε ο μπαμπάς και που εκείνος άκουγε με τόση προσοχή, ήταν απόλυτα. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας κρατάει στην αγκαλιά Του. Μην κρατάτε εσείς τον εαυτό σας ένοχο για όσα δεν ήταν στο χέρι κανενός ανθρώπου να αποτρέψει.

Ο Ben ήταν ένα αγόρι με εξαιρετικό μυαλό, που μπορούσε να καταλάβει την πολυπλοκότητα των συστημάτων, αλλά η καρδιά του ήταν απλή και γεμάτη καλοσύνη. Σκεφτείτε εκείνη τη στιγμή, τόσο αυθόρμητη και τρυφερή, όταν σε ηλικία δεκαπέντε ετών είπε στους γονείς του ότι ήθελε να δώσει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του, τον William, που υπέφερε από τα εγκεφαλικά. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν χρειάστηκε καν να γίνει —αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός παιδιού που είχε καταλάβει ότι η ζωή δεν μετριέται με αυτά που κρατάμε για τον εαυτό μας, αλλά με αυτά που είμαστε έτοιμοι να δώσουμε. Αυτή η γενναιοδωρία της ψυχής του δεν χάθηκε. Ζει.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τόσα όνειρα με τον Ben, εσύ που ξέρεις πόσο του άρεσαν τα αεροπλάνα και η ιδέα της «Con Chim Airlines»: ο αδελφός σου δεν έχει φύγει από την καρδιά σου. Σου άφησε μια κληρονομιάν αγάπης και συνοχής. Συνέχισε να προχωράς, να ονειρεύεσαι, να προσπαθείς, γιατί όπως έλεγε και ο Ben, «το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει». Ο Ben είναι στο φως, ελεύθερος από κάθε πόνο, αναπνέοντας στον καθαρό αέρα της παρουσίας του Θεού, μαζί με τον Άγιο Κάρλο Ακούτις και όλους τους αγγέλους.

Σκεφτείτε το πηγάδι που άνοιξε στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», εκεί στο Cà Mau, που δίνει καθαρό, ζωντανό νερό στους διψασμένους ανθρώπους στη μνήμη του. Ο Ben, του οποίου το μεσαίο όνομα σήμαινε «Μεγάλος Ωκεανός», συνεχίζει να ξεδιψά τους άλλους μέσα από την καλοσύνη που συνεχίζει να ρέει στο όonόμα του. Η αγάπη του δεν σταμάτησε τον Ιούνιο· συνεχίζει να τρέχει.

Φεύγοντας σήμερα από αυτόν τον ἱερό χώρο, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, σιωπηλή πράξη αγάπης. Ένα χαμόγελο, μια προσευχή, μια στιγμή ειρήνης στην καρδιά σας, γνωρίζοντας ότι ο Θεός σάς αγαπά και ότι ο Ben είναι καλά στην αγκαλιά του Πατέρα. Μέχρι να συναντηθείτε ξανά, βαδίστε με θάρρος. Ο Κύριος είναι μαζί σας. Αμήν.