Σάββατο της Εικοστής Τρίτης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή μια εικόνα που όλοι έχουμε δει σε κάποιο ταξίδι: έναν άνθρωπο που στέκεται μπροστά σε μια παλιά, πέτρινη γέφυρα, εξετάζοντας τα θεμέλιά της. Δεν κοιτάζει το χρώμα της πέτρας, ούτε το σχέδιο των τόξων της. Κοιτάζει εκεί που η γέφυρα συναντά το χώμα, εκεί που το βάρος της δομής μεταφέρεται στο έδαφος. Αν το σημείο εκείνο είναι σαθρό, αν ο βράχος από κάτω έχει υποχωρήσει, δεν έχει σημασία πόσο όμορφα είναι τα κάγκελα ή πόσο περίτεχνη η αρχιτεκτονική. Η γέφυρα θα πέσει. Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς μας δίνει αυτή την εικόνα του οικοδόμου που σκάβει βαθιά, μέχρι να βρει τον βράχο. Μας μιλά για μια ζωή που αντέχει, όχι επειδή δεν φυσάει άνεμος ή δεν φουσκώνει το ποτάμι, αλλά επειδή η βάση της είναι ακλόνητη.

Αγαπημένοι μου Alan, Thao και Ryan, η ζωή του Benjamin Vo ήταν μια τέτοια ζωή που χτίστηκε πάνω σε έναν βράχο αγάπης και αλήθειας. Θυμάμαι εκείνη τη φωτογραφία του Ben, να κάθεται χαλαρά στο αυτοκίνητο, με το βλέμμα του καρφωμένο ευθεία στον φακό, φορώντας τον ασημένιο σταυρό του. Υπήρχε μια ηρεμία σε εκείνο το πρόσωπο, μια βεβαιότητα που δεν προερχόταν από την ευφυΐα του—παρόλο που όλοι ξέρουμε πόσο λαμπρό μυαλό είχε, πόσο εύκολα μπορούσε να καταδυθεί στον κόσμο του cloud infrastructure και των σύνθετων συστημάτων—αλλά από κάτι πολύ πιο βαθύ. Ο Ben δεν έχτισε τη ζωή του πάνω στην άμμο της επιτυχίας ή των φευγαλέων εντυπώσεων. Την έχτισε πάνω στην αγάπη για την οικογένειά του και στην πίστη του στον Χριστό.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγορία: η απουσία του Ben από αυτόν τον κόσμο είναι μια πραγματικότητα που σας συνοδεύει εδώ και δύο μήνες. Δεν είναι μια θεωρία. Είναι το κενό στο κάθισμα του αυτοκινήτου, είναι η σιωπή που ακολουθεί τον ήχο της πόρτας, είναι το βάρος της μνήμης όταν βλέπετε ένα αεροπλάνο να διασχίζει τον ουρανό. Ο πόνος σας είναι βαθύς, γιατί η αγάπη σας ήταν και παραμένει αληθινή. Μην προσπαθήσετε να την κρύψετε. Μην προσπαθήσετε να την «τακτοποιήσετε» με λόγια λογικά. Ο Θεός δεν ζητά από εσάς να είστε δυνατοί με την έννοια της απάθειας. Σας ζητά να είστε αληθινοί μέσα στο δάκρυ σας. Ο πόνος σας είναι η τιμή που πληρώνουμε για την αγάπη που μας δόθηκε.

Στο Ευαγγέλιο, ο Ιησούς λέει: «Από το περίσσευμα της καρδιάς μιλάει το στόμα». Ο Ben, με εκείνη την τρυφερή καρδιά του, πάντα μιλούσε με πράξεις καλοσύνης. Σκεφτείτε εκείνη την κίνηση, τόσο αυθόρμητη και τόσο αγνή, όταν σε ηλικία δεκαπέντε ετών, είπε στους γονείς του ότι ήταν πρόθυμος να δώσει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του, τον William, που υπέφερε από τα εγκεφαλικά. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που είχε καταλάβει ότι ο πλούτος δεν είναι αυτό που κρατάμε, αλλά αυτό που είμαστε πρόθυμοι να προσφέρουμε. Αυτή η προσφορά δεν χάθηκε. Είναι η πέτρα πάνω στην οποία ο Θεός συνεχίζει να χτίζει τη μνήμη του Ben.

Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι κάτι χάσατε, ότι ίσως η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος ή παράλειψη, σας παρακαλώ, αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Όταν ο Ιησούς ρωτήθηκε για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, απάντησε καθαρά: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια, ο πόνος, η απώλεια, δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε αθώοι. Η φροντίδα σας για τον Ben, η αγάπη σας, τα ταξίδια σας, οι στιγμές που καθόσασταν μαζί του, ήταν απόλυτα. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγκαλιάζει μέσα στην ίδια την καρδιά του πόνου σας. Ο Ben δεν υπέφερε λόγω κάποιου λάθους· η ζωή του, όσο σύντομη κι αν ήταν, ήταν ένας καρπός που ωρίμασε κάτω από τον ήλιο της δικής σας αγάπης.

Ο Παύλος μας λέει στο πρώτο ανάγνωσμα: «Το ποτήρι της ευλογίας που ευλογούμε, δεν είναι κοινωνία με το Αίμα του Χριστού;». Αυτή η κοινωνία είναι το θεμέλιο που δεν κλονίζεται. Όταν ο ποταμός της θλίψης ξεσπά πάνω στο σπίτι μας, όταν ο άνεμος της απώλειας κλονίζει τα πάντα, η κοινωνία με τον Χριστό είναι ο βράχος που μας κρατά όρθιους. Ο Ben είναι τώρα σε αυτή την κοινωνία. Δεν είναι μακριά. Είναι στο Συμπόσιο του Ουρανού, εκεί όπου δεν υπάρχει πια πόνος, μόνο φως.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες μαζί του τα όνειρα, τα παιχνίδια και τις συζητήσεις για την «Con Chim Airlines», ξέρω πόσο σου λείπει. Αλλά σκέψου τον Ben να σε κοιτάζει από το φως. Εκείνος πίστευε ότι «το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει». Μην αφήνεις τη θλίψη να σε σταματήσει. Συνέχισε να προσπαθείς, συνέχισε να ονειρεύεσαι, συνέχισε να πετάς. Ο Ben είναι μαζί σου σε κάθε σου βήμα, σε κάθε σου δημιουργία, σε κάθε σου σκέψη.

Ο Ben, με το λαμπρό του μυαλό και την τρυφερή του ψυχή, ήταν ένα δέντρο που έβγαλε καλό καρπό. Και αυτός ο καρπός συνεχίζει να τρέφει τον κόσμο. Σκεφτείτε το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που φέρει το όνομά του. Καθαρό νερό τρέχει εκεί για τους διψασμένους. Η αγάπη του Ben δεν περιορίστηκε στα δεκαπέντε του χρόνια· συνεχίζει να ρέει, να δίνει ζωή, να ξεδιψά τους φτωχούς. Αυτή είναι η κληρονομιά του. Μια κληρονομιά που δεν χτίστηκε στην άμμο, αλλά στον βράχο της αιώνιας αγάπης του Θεού.

Φεύγοντας σήμερα, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Μπορεί να είναι ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή για κάποιον που υποφέρει, μια στιγμή σιωπής όπου θα αφήσετε τον Θεό να σας πει: «Δεν φταίτε, είστε αγαπημένοι μου». Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής στην αγκαλιά του Πατέρα. Μέχρι να συναντηθείτε ξανά, βαδίστε με θάρρος. Ο Κύριος είναι μαζί σας, και ο Ben σας περιμένει στο φως. Αμήν.