Vrijdag van de tweeëntwintigste week door het jaar

Kijk eens naar een oude jas die aan een kapstok hangt. Misschien is de stof hier en daar wat dun geworden, of is er een naad die langzaam loslaat. We kennen die jas; hij zit comfortabel, hij is vertrouwd, hij draagt de herinneringen van jaren met zich mee. En dan, in een opwelling van zorg, proberen we hem te repareren met een lapje nieuwe stof. Maar wat gebeurt er? De nieuwe stof is stug en sterk, en bij de eerste beweging trekt hij de oude, broze stof kapot. Het resultaat is niet herstel, maar een grotere scheur. Jezus gebruikt dit beeld, en dat van de nieuwe wijn in oude zakken, niet om ons te plagen met moeilijke raadsels. Hij gebruikt het om ons iets te vertellen over het hart van God en de manier waarop Hij ons leven wil vernieuwen.

Benjamin Vo was een jongen die hield van systemen die werkten. Of hij nu bezig was met het bouwen van complexe cloud-infrastructuur of het coderen van games op GitHub, hij begreep dat je niet zomaar een nieuw systeem op een fundering kunt leggen die er niet bij past. Hij had die scherpe, analytische blik, een blik die alles wilde begrijpen, alles wilde optimaliseren. En toch, diezelfde jongen, die op vijftienjarige leeftijd al zo diep in de wereld van AI en technologie zat, had een hart dat zo volkomen onschuldig was. Een hart dat, zonder dat iemand erom vroeg, zijn hele spaarpot wilde inzetten voor zijn oom William. Dat was geen logische berekening. Dat was de nieuwe wijn van Gods liefde die zo overvloedig in hem stroomde, dat hij de grenzen van het gewone, het 'logische', ver voorbijging.

We zijn hier vandaag, twee maanden na 13 juni, in een wereld die voor u, Alan en Thao, en voor jou, Ryan, soms aanvoelt als die oude, versleten jas. De wereld verwacht misschien dat u het leven weer 'repareert' met nieuwe gewoontes, met nieuwe routines, alsof het leven een kledingstuk is dat je even vermaakt. Maar rouw laat zich niet vermaken. Het verdriet is geen scheur die je zomaar dichtnaait. Het is een diepe verandering van de hele stof van het bestaan. En Jezus zegt ons vandaag: probeer niet terug te keren naar de oude manier van zijn. Probeer niet het nieuwe leven dat God u nu vraagt te leven, in de oude zakken van uw eerdere verwachtingen te gieten. Dat zal alleen maar pijn doen. Laat uzelf vernieuwen. Laat de nieuwe wijn van Gods aanwezigheid, hoe pijnlijk en onbegrijpelijk die nu ook voelt, uw hart vullen op een manier die u nog niet kent.

Ik weet dat er in de stilte van de nacht een stem kan opkomen die vraagt: 'Waarom? Waarom is deze nieuwe weg zo zwaar?' Soms fluistert die stem ook de leugen van zelfverwijt. 'Had ik meer kunnen doen? Heb ik iets gemist in de zorg voor Ben?' Laat mij vandaag, in alle tederheid, deze steen van uw hart tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van degenen die met heel hun hart hebben liefgehad. U hebt Ben niet alleen liefgehad; u hebt hem gedragen, u hebt met hem de wereld rondgereisd, u hebt zijn dromen over 'con chim airlines' gevoed met uw eigen aandacht en vreugde. U bent geen falende tuinman; u bent de ouders die Ben hebben omringd met een liefde die zo stralend was dat hij zelfs in zijn laatste dagen nog kon glimlachen. God beschuldigt u niet. Hij ziet uw trouw. Hij ziet hoe u, dag na dag, probeert te blijven staan. En Hij zegt: 'Wees niet bevreesd.'

Paulus herinnert ons in de eerste lezing aan iets essentieels: 'Het is de Heer die mij oordeelt.' Wij hoeven niet onszelf te oordelen. Wij hoeven niet het oordeel van de wereld te dragen. De enige die in onze ziel kijkt, de enige die de motieven van ons hart kent, is de Heer. En Hij ziet niet uw tekortkomingen; Hij ziet uw liefde. Hij ziet de broer, Ryan, die zijn eigen verdriet draagt en die zo gemist wordt door zijn broer. Hij ziet de ouders die alles hebben gegeven. Dat is het oordeel van God: dat u geliefd bent, precies zoals u bent, met uw gebrokenheid en uw verlangen.

Denkt u eens aan Ben in de Dubai Flower Garden, staand bij die twee grote pinguïns, met zijn rode petje en die zachte glimlach. Dat was Ben. Hij was iemand die kon genieten van de kleine dingen, iemand die de wereld zag als een plek vol avontuur. Die nieuwsgierigheid, die vreugde, die zachtheid — dat is wat hij heeft achtergelaten. En dat is de nieuwe wijn die in uw leven blijft stromen. Wanneer u straks de deur uitgaat, probeer dan niet het leven te leiden dat u had vóór 13 juni. Dat leven is voorbij. Probeer het leven te leiden dat God u vandaag aanreikt, hoe klein en broos dat ook voelt. Een glimlach naar een vreemde, een moment van stilte voor Ryan, een herinnering aan Ben die u deelt zonder dat de tranen u verstikken — dat zijn de nieuwe zakken waar de nieuwe wijn in kan vloeien.

Jezus zegt: 'Niemand die oude wijn gedronken heeft, wil nieuwe.' Wij houden zo vast aan het oude. We houden vast aan de herinneringen zoals ze waren, aan de plannen die we hadden, aan de toekomst die we voor onszelf hadden uitgetekend. Maar God vraagt ons om de oude wijn los te laten. Niet om de herinnering aan Ben te vergeten — nooit — maar om de manier waarop we hem dragen te veranderen. Hij is niet langer een jongen die ziek is; hij is een jongen die vrij is. Hij is een jongen die nu, samen met de heilige Carlo Acutis, aan het banket van de Heer zit. Hij is de vogel die eindelijk zijn eigen 'con chim airlines' heeft gevonden in de oneindige hemel.

Ryan, mijn jongen, weet dat jouw broer bij je is op een manier die geen enkele fysieke afstand kan overbruggen. Hij kijkt naar je met diezelfde trots waarmee hij altijd naar je keek. Hij wil dat jij leeft. Hij wil dat je de dingen doet die jullie samen wilden doen. Hij wil dat je de wereld verkent, dat je bouwt, dat je droomt. Doe dat niet met de zwaarte van het verleden, maar met de lichtheid van iemand die weet dat hij een voorspreker in de hemel heeft.

En voor u, Alan en Thao, neem vandaag dit mee: God is de enige rechter, en Zijn oordeel is liefde. Laat de schuldgevoelens die u soms in de nacht bezoeken, los. Ze horen niet bij de nieuwe wijn. Ze zijn oude wijn, verzuurd door het verdriet. Giet ze weg. Maak ruimte voor de vrede die de wereld niet kan geven. U bent geliefd. U bent gedragen. U bent niet alleen. Benjamin is thuis, en in dat thuis zijn jullie allemaal in Gods hart geborgen. Ga in vrede, en laat de Heer uw nieuwe zakken vullen met Zijn eeuwige hoop.