Woensdag van de tweeëntwintigste week door het jaar

Kijk eens naar de tuinman die in de vroege ochtend naar zijn veld loopt. Hij kijkt naar de jonge scheuten die uit de aarde omhoogkomen. Hij weet, diep vanbinnen, dat hij de grond heeft omgespit, dat hij de zaden heeft geplant, dat hij het water heeft gegeven. Maar hij weet ook iets anders: hij kan de groei niet afdwingen. Hij kan niet tegen de plant zeggen: 'Groei nu, want ik heb je water gegeven.' De groei is een mysterie. Het is het werk van de zon, van de regen, van de adem van het leven die door de schepping waait. Paulus schrijft aan de Korintiërs: 'Ik heb geplant, Apollos heeft begoten, maar God heeft de groei gegeven.'

Er is een diepe waarheid in die woorden voor ieder van ons die vandaag, in de stilte van ons hart, terugdenkt aan Benjamin. We kijken naar zijn leven, naar de jaren die hij bij ons was, en we zien alles wat geplant en begoten is. We zien de zorg van een vader en een moeder, de liefde van een broer, de toewijding van familie. We zien een jongen die groeide in wijsheid en in geest, een jongen die opbloeide in een briljante, nieuwsgierige geest. En toch… wanneer het leven zo plotseling een andere wending neemt, wanneer de groei die wij voor ogen hadden op een andere manier wordt voltooid dan wij dachten, dan is het de stem van Paulus die ons tot rust brengt: 'God geeft de groei.'

Benjamin Vo was een jongen die altijd in beweging was, altijd op zoek naar het volgende niveau. Of het nu ging om de complexe wereld van cloud-infrastructuur, de logica van wiskunde, of de droom van zijn eigen 'con chim airlines', Ben was iemand die de wereld wilde begrijpen en bouwen. Hij was een jongen die niet bang was voor de diepte. En toch, achter die scherpe, analytische geest, zat een hart dat zo teder was, zo verbonden met de mensen om hem heen. Denkt u eens aan dat moment waarop hij, nog maar een kind, aanbood om zijn hele spaarpot aan zijn oom William te geven. Hij hoefde die spaarpot niet te breken; het aanbod was genoeg. Het was een zaadje van onbaatzuchtige liefde dat in zijn hart was geplant door de Geest van God. Dat is de groei die God geeft: niet alleen in jaren, maar in de diepte van de liefde die een mens kan schenken.

Soms, als de avond valt en de stilte in huis zwaarder weegt, kan de vraag opkomen: 'Waarom?' Het is een menselijke vraag, een vraag die voortkomt uit de diepste pijn van een ouder of een broer. We voelen ons soms als die mensen in de synagoge van Kapernaüm, die Jezus probeerden vast te houden, die wilden dat Hij bleef, dat Hij de genezing niet liet ophouden. 'Zij probeerden te verhinderen dat Hij van hen wegging,' zegt het Evangelie. Hoe herkenbaar is dat? We willen vasthouden aan wat ons lief is. We willen dat de tijd stilstaat. We willen de koers van het leven zelf in de hand houden.

Maar Jezus antwoordt: 'Ook aan de andere steden moet Ik het goede nieuws van het koninkrijk van God verkondigen, want daarvoor ben Ik gezonden.' Hij wijst ons naar een horizon die verder reikt dan onze eigen kring, verder dan onze eigen tijd. En dat is de troost voor u, Alan en Thao. Dat is de troost voor jou, Ryan. De liefde die jullie Ben hebben gegeven, is niet verloren gegaan in de aarde. Ze is opgenomen in de oneindige groei van Gods koninkrijk. Benjamin is nu op die plek waar de groei volmaakt is, waar geen koorts meer is, geen pijn, geen onbeantwoorde vragen, alleen maar het licht van de eeuwige ochtend.

Ik weet dat er momenten zijn waarop de schuldvraag als een schaduw over uw hart valt. 'Hebben we iets gemist? Hadden we meer moeten doen?' Laat die gedachte vandaag los. U hebt geplant, u hebt begoten, u hebt alles gegeven wat een mens kan geven. De ziekte die Ben trof, was geen straf, geen falen, geen teken dat God afwezig was. Het was een storm in deze gebroken wereld, een storm die buiten elke menselijke macht lag. U bent niet de tuinman die heeft verzuimd; u bent de liefdevolle ouders die Ben hebben gevoed met alles wat goed en mooi is. God beschuldigt u niet. Integendeel, Hij ziet uw trouw en Hij omhelst u in uw verdriet.

Kijk vandaag eens naar de vogels, naar de vliegtuigen in de lucht, naar alles wat Ben zo fascineerde. Hij was een jongen die de wereld wilde zien, die wilde vliegen. Nu, in de vrede van God, is hij werkelijk vrij. Hij is thuis. Hij waakt over jullie, met diezelfde giechel en diezelfde zachte glimlach. Hij is de broer die Ryan altijd zal blijven aanmoedigen om te leven, om te dromen, om te groeien. Hij is de zoon die Alan en Thao zal blijven troosten in de momenten dat het gemis het grootst is.

Wat kunnen we vandaag meenemen als we weer naar buiten gaan? Misschien is het dit: laat de groei aan God over. We hoeven niet alles te begrijpen. We hoeven niet alle antwoorden te hebben op de vragen van het leven en de dood. We hoeven alleen maar trouw te zijn in het planten en begieten van de liefde in onze eigen kleine kring. Een glimlach, een luisterend oor, een daad van goedheid in Ben's naam — dat is hoe we de wereld blijven bewateren. Dat is hoe we zijn erfenis levend houden.

Benjamin Đại Dương, jouw naam betekent 'Grote Oceaan'. Jouw liefde is als die oceaan: ze is diep, ze is onmetelijk, en ze blijft stromen. Je bent nu een engel in de hemel, samen met de jonge heilige Carlo Acutis, biddend voor ons allemaal. Rust in die volmaakte vrede, lieve Benjamin. Wij dragen je in ons hart, totdat de dag komt dat we elkaar weerzien in het licht dat nooit ondergaat. Amen.