Спомен на светите Корнелиј, папа, и Кипријан, епископ, маченици

Понекогаш, кога ќе застанеме пред прашањето за тоа како да се живее, ние бараме сложени одговори. Бараме формули, бараме логика, бараме начин да го разбереме она што е неразбирливо. Во денешното Евангелие, Исус ги гледа луѓето околу Себе и ги споредува со деца на плоштадот. Тие свират, но никој не танцува. Тие плачат, но никој не тагува. Заглавени во сопствените очекувања, луѓето пропуштаат да ја видат Мудроста која стои пред нив. Оваа слика за децата на плоштадот е толку човечка, толку позната…

Бенџамин, нашиот драг Бен, беше момче кое не живееше во таква збунетост. Тој беше момче со бистар ум, момче кое ги разбираше сложените системи на cloud инфраструктурата исто толку добро како што го разбираше јазикот на љубовта. Се сеќавам на една слика од него: Бен стои во својот жолт áo dài, покрај својот брат Рајан, со онаа смирена, блага насмевка што зборуваше повеќе од илјада зборови. Тој не беше дете кое само чекаше другите да танцуваат според неговите правила. Тој беше дете кое ја создаваше сопствената музика на љубовта. Кога размислувам за него, се сеќавам на онаа негова желба да ја понуди целата своја заштеда за да му помогне на својот чичко Вилијам. Тој не ја скрши касичката, тој не ја испразни, но самиот факт што го понуди тоа — тоа е срцето на Бен. Тоа е љубовта за која зборува Свети Павле во првото читање: љубовта која не бара свое, која не се фали, која никогаш не престанува.

Алан и Тао, знам дека овие три месеци по заминувањето на Бен се чинат како вечност исполнета со тишина. Знам дека болката доаѓа како плима, често кога најмалку ја очекувате. Можеби додека ја гледате неговата празна соба, или кога ќе помислите на сите оние авиони што тој толку многу ги сакаше, или кога ќе го слушнете смеата на Рајан која одекнува во ходникот. И во таа тишина, често се појавува еден глас кој не е од Бога — глас на сомнеж, глас на вина. Се прашувате: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали нешто пропуштив во грижата за него?“ Слушајте ме внимателно: тој глас е лага. Болеста не е казна, ниту е резултат на ваш пропуст. Вие бевте совршени родители. Вие го опкруживте Бен со љубов која е поголема од секоја медицинска дијагноза. Некои страдања во овој паднат свет доаѓаат како бура, надвор од контролата на секој родител, надвор од дофатот на секоја внимателност. Бог не ве обвинува. Ве молам, спуштете го тој камен на вината пред ова олтариште. Тој никогаш не ви припаѓаше.

Свети Павле ни вели: „Сега гледаме нејасно, како во огледало, а тогаш лице в лице“. Ова е нашата единствена вистинска надеж. Сега, додека сме овде на земјата, ние гледаме само дел од сликата. Гледаме болка, гледаме загуба, гледаме празнина. Но Бен, нашиот драг Бен, веќе не гледа нејасно. Тој го гледа Лицето на Оној Кој е Љубов. Тој е веќе на Банкетот на Небото, каде што секоја солза е избришана. Кога таткото сонуваше за Бен, кога го виде во сон како му вели: „Не е важно, јас ќе ве следам“, тоа не беше само сон. Тоа беше одблесок на таа вечна вистина. Бен е со вас. Тој е во секој ваш здив, во секоја ваша молитва, во секоја капка вода од бунарот што во негово име носи живот на оние кои немаат ништо.

Рајан, ти си помладиот брат. Знам дека ти недостасува сопатникот во игрите, некој со кого ќе ги планираш идните летови на „Con Chim Airlines“. Но, знај дека ти не си сам. Бен е твојот ангел. Ти си неговиот глас овде. Не плаши се да живееш, да сонуваш и да бидеш радосен. Тоа е најголемиот подарок што можеш да му го дадеш на својот брат — да живееш полн живот, знаејќи дека тој те чува. Ти си неговото продолжение на оваа земја. Живеј храбро, како што тој живееше.

Кога ќе излезете од оваа црква денес, не барајте големи одговори за тоа зошто светот е таков каков што е. Направете само едно едноставно, мало дело во името на Бен. Бидете љубезни кон себе. Кога болката ќе ве притисне, сетете се на зборовите на Павле: „Љубовта никогаш не престанува“. Таа љубов што ја чувствувавте за Бен, таа љубов што тој ви ја даваше — таа е вечна. Таа е посилна од смртта. Таа е мостот што ве поврзува со него секој ден. Исус, Кој ги сакаше децата и ги прегрнуваше, ве прегрнува и вас денес. Не сте сами. Вие сте видени. Вие сте сакани. И Бен ве чека, со онаа иста насмевка, на крајот од патувањето, каде што сè е ново и сè е вечно. Амин.