Спомен на Пресвета Богородица Жалосна

Седењето под сенката на едно дрво во летниот попладневен здив има своја тежина, но постои нешто потивок момент што останува врежан во сеќавањето — кога светот застанува и тишината станува единствениот соговорник во просторијата. На една од фотографиите од Вашиот дом, Бен стои во дневната соба, со сребрен крст на градите и маица на која со бои пишува „CHILL“, правејќи некоја разиграна, комична гримаса со широки очи. Во тој момент, пред објективот, тој е просто момче кое се смее, момче кое го носи секојдневниот живот со леснотија. Во тој ист дом денес, секој агол носи друга тишина. Секој чекор на скалите го потсетува срцето на она што недостасува. Кога зборуваме за мајката под крстот во денешното евангелие, ние не зборуваме за симбол отсутен од реалноста, туку за вистинска жена чии нозе стојат на прашливата земја на Голгота, гледајќи го она што ниту едно мајчинско срце не треба да го види. Сликата што го носи целото ова евангелие е сликата на една мајка чии очи се среќаваат со очите на нејзиниот Син пред да се затворат, и мечот што минува низ душата точно онака како што пророкот Симеон му претсказал на Марија уште кога тој беше само бебе во храмските коридори: „И низ твојата сопствена душа ќе мине меч“. Тој меч не е метафора за нежна тага; тој е остра, студена реалност на загубата што го дели животот на „пред“ и „по“. И овде, во срцето на оваа молитва, ние мораме да ја кажеме вистината пред да се обидеме да ја побараме утехата. Алан и Тао, вие знаете како изгледа таа тишина наутро, кога светлината почнува да влегува низ прозорците, а просторијата останува празна. Знаете како болката знае да амбушира човек без најава — додека правите кафе, додека поминувате покрај неговата соба, додека го гледате Рајан како седи со таблетот во рака, потпирајќи ја главата онака како што толку често го правеа заедно. Нема збор што може да ја избрише таа празнина. Нема теологија што може брзо да ги затвори овие рани. И затоа, ви велам: плачете кога ви се плаче. Оставете ја таа болка да биде вистинска, бидејќи само искрената болка може да ја дочека вистинската светлина.

И токму кога таа тежина изгледа преголема за носење, кога срцето се прашува дали воопшто има смисла да се направи следниот чекор, Евангелието се отвара со една сцена што го менува сето она што го гледаме. Исус, висеяќи на крстот, не е загледан само во сопствената мака. Тој ја гледа својата мајка и го гледа ученикот кој стои до неа — оној кого го сакаше. И во тој миг на крајна слабости и човечка изнемоштеност, Тој создава ново семејство. „Жене, ете ти син! Потоа му рече на ученикот: Ете ти мајка!“ Ова не е само чин на практична грижа за Марија; ова е редефинирање на човечката блискост. Во моментот кога смртта се обидува да ја пресече секоја врска, Исус ја плете најсилната врска на земјата — врската на заедништвото во страдањето и љубовта. Бен, нашиот драг Бенџамин, чиј ум беше толку испреплетен со логиката, кодовите и cloud инфраструктурата што ја совладуваше со леснотијата на некој што веќе живее во иднината, ја разбираше таа мрежа од врски подобро од многумина. Тој беше момче кое, кога неговиот чичко Вилијам беше болен, дојде кај вас со онаа детска, чистота на срцето и ви кажа дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши таа касичка; таа не беше потребна, бидејќи имаше други средства. Но самата понуда — момче од петнаесет години кое сака да го предаде сето свое богатство за некој друг — го открива она што Павле го зборува во првото читање за Телото Христово. Ние сме делови еден од друг. Кога страда еден дел, страдаат сите. Кога Бен замина во јуни, тој дел од телото тука на земјата остана со рана што крвари, но во духот, тој е веќе дел од онаа небесна хармонија каде што секој дел наоѓа свој мир во Христа.

И овде, додека седиме во оваа тишина, сакам да кажам нешто што многумина од вас го носат закопано во длабочините на своето срце, скриено од сите други. Понекогаш, во мирните ноќи, кога мислите ви се враќаат на деновите од болницата, во главата ви се појавува оној тивк, отровен глас кој вели: „Дали можев да направям нешто повеќе? Дали нешто пропуштив? Дали мојата грижа беше доволна?“ Слушајте ме внимателно, Алан, Тао и сите вие што носите слични товари. Исус на крстот не ве обвинува. Бог не ја испрати оваа болест како казна, ниту пак таа беше резултат на било што што сте го сториле или пропуштиле. Има работи во овој паднат свет кои се толку длабоко надвор од секоја човечка контрола, надвор од дофатот на секоја дијагноза и секоја внимателност, исто како што силните бури доаѓаат неочекувано од морето. Вие бевте совршени родители. Вие го опкруживте Бен со љубов што ги поминуваше сите граници — од патувањата во Пекинг, Токио, Сеул, па сè до светите места во Лурд и Ватикан, и секојдневните разговори за неговите омилени авиони и неговата сонувана компанија „Con Chim Airlines“. Ве молам, спуштете го тој камен на вината пред ова олтариште. Тој камен никогаш не ви припаѓаше. Бог ве ослободува од него; дозволете си себеси да бидете слободни во својата солза.

Погледнете го Рајан. Твојот брат Бен те гледа од вечноста со онаа иста насмевка со која седеше со тебе на кујнската маса додека пиевте боба напивки. Знам дека ти недостасува сопатникот за игрите, момчето со кое планираше идни летови и разговараше за сè под капата небесна. Но знај дека ти не си сам. Бен е во твоите спомени, тој е во секој пат кога ќе го погледнеш небото каде што летаат авионите што тој толку многу ги сакаше. Живеј храбро, Рајан. Живеј за себе и за него. Твојот живот е продолжение на онаа радост што тој ја донесе во вашиот дом.

Кога ќе излезете од оваа црква денес, немојте да барате големи одговори за секоја тајна на овој свет. Направете само едно едноставно, мало дело во името на Бен. Помогнете му на некој што е во неволја, подајте чаша вода некому кој е жеден — исто како што чистиот бунар во Виетнам, подигнат во негово име, продолжува да носи живот во онаа далечна земја. Бидете нежни кон вашите сопствени срца. И кога ноќта ќе стане премногу темна, запомнете ја онаа слика од сонот: Бен е здрав, насмеван и ви вели дека сè е во ред, дека тој ве следи одгоре. Доверувајте се на Мајката под крстот, која ја знае секоја ваша болка. Таа ве држи за рака денес. И Бен ви го чека денот кога сите солзи ќе бидат избришани на Банкетот на Небото. Амин.