دوشنبه هفته هجدهم زمان عادی

در آغاز سلطنت صدقیا پادشاه یهودا، در ماه پنجم از سال چهارم، حنانیا پسر عزور نبی که از جبعون بود، در خانه خداوند در حضور کاهنان و تمامی قوم به من گفت: «خداوند صبایوت، خدای اسرائیل، چنین می‌گوید: من یوغ پادشاه بابل را شکستم. ظرف دو سال، تمامی ظروف خانه خداوند را که نبوکدنصر پادشاه بابل از این مکان به بابل برده است، به این مکان بازخواهم گردانید. و یکنیا پسر یهویاقیم پادشاه یهودا و تمامی اسیران یهودا را که به بابل رفته‌اند، به این مکان باز خواهم آورد، زیرا یوغ پادشاه بابل را خواهم شکست، سرور می‌گوید.» آن‌گاه ارمیا نبی در حضور کاهنان و تمامی قومی که در خانه خداوند ایستاده بودند، به حنانیا نبی پاسخ داده، گفت: «آمین! خداوند چنین کند! خداوند سخنانی را که نبوت کردی به انجام رساند و ظروف خانه خداوند و تمامی اسیران را از بابل به این مکان بازگرداند! اما اکنون این کلام را که در گوش تو و در گوش تمامی قوم می‌گویم بشنو: انبیا که پیش از من و تو از قدیم بودند، درباره سرزمین‌های بسیار و پادشاهی‌های بزرگ، درباره جنگ و بلا و وباء نبوت کردند. اما نبی‌ای که درباره سلامتی نبوت کند، تنها زمانی به عنوان نبی فرستاده شده از جانب خداوند شناخته می‌شود که کلامش به حقیقت بپوندد.» سپس حنانیا نبی، یوغ را از گردن ارمیا نبی برداشت و آن را شکست، و حنانیا در حضور تمامی قوم گفت: «خداوند چنین می‌گوید: به همین سان، ظرف دو سال، یوغ نبوکدنصر پادشاه بابل را از گردن تمامی امت‌ها خواهم شکست.» و ارمیا نبی راه خود را پیش گرفت و رفت. پس از آنکه حنانیا نبی یوغ را از گردن ارمیا نبی شکست، کلام خداوند بر ارمیا نازل شده، گفت: «برو و به حنانیا بگو: خداوند چنین می‌گوید: تو یوغی چوبی را شکستی، اما به جای آن یوغی آهنین ساختی! زیرا خداوند صبایوت، خدای اسرائیل، چنین می‌گوید: من یوغی از آهن بر گردن تمامی این امت‌ها نهاده‌ام تا نبوکدنصر پادشاه بابل را خدمت کنند، و آنان او را خدمت خواهند کرد؛ حتی حیوانات صحرا را نیز به او داده‌ام.» سپس ارمیا نبی به حنانیا نبی گفت: «ای حنانیا، بشنو! خداوند تو را نفرستاده است و تو این قوم را به امیدی دروغین دلخوش کرده‌ای. از این رو خداوند چنین می‌گوید: اینک من تو را از روی زمین برمی‌چینم؛ همین امسال خواهی مرد، زیرا سخن از تمرد بر ضد خداوند گفته‌ای.» و حنانیا نبی در همان سال، در ماه هفتم درگذشت.

R. ای خداوند، فرایض خود را به من بیاموز. راه دروغ را از من دور گردان، و شریعت خود را با فیض به من عطا فرما. R. ای خداوند، فرایض خود را به من بیاموز. کلام راستین را از دهانم کاملاً مگیر، زیرا چشم‌انتظار احکام تو هستم. R. ای خداوند، فرایض خود را به من بیاموز. بگذار کسانی که از تو می‌ترسند به سوی من بازگردند، آنان که شهادات تو را می‌شناسند. R. ای خداوند، فرایض خود را به من بیاموز. دل من در فرایض تو بی‌عیب باشد، تا شرمنده نشوم. R. ای خداوند، فرایض خود را به من بیاموز. شریران در کمینند تا مرا نابود کنند، اما من در شهادات تو تفکر می‌کنم. R. ای خداوند، فرایض خود را به من بیاموز. از احکام تو انحراف نورزیده‌ام، زیرا تو خود مرا تعلیم داده‌ای. R. ای خداوند، فرایض خود را به من بیاموز.

بلافاصله عیسی شاگردان را وا‌داشت که سوار قایق شوند و پیش از او به آن سوی دریا بروند، تا او مردم را مرخص کند. پس از مرخص کردن مردم، او تنها به فراز کوه رفت تا دعا کند. هنگامی که شب فرا رسید، او در آنجا تنها بود. در این میان، قایق چند فرسنگ از ساحل دور شده بود و به سبب باد مخالف، اسیر امواج گشته بود. در پاس چهارم از شب، عیسی پیاده بر روی دریا به سوی آنان آمد. چون شاگردان او را دیدند که بر روی دریا راه می‌رود، ترسان شده گفتند: «این یک روح است!» و از ترس فریاد برآوردند. اما عیسی بلافاصله با آنان سخن گفته، گفت: «شجاع باشید! من هستم؛ نترسید.» پطرس در پاسخ گفت: «خداوندا، اگر تو هستی، بفرما تا بر روی آب به سوی تو بیایم.» او گفت: «بیا.» پطرس از قایق پیاده شد و بر روی آب راه رفت تا به سوی عیسی برود. اما چون شدت باد را دید، ترسید و هنگامی که داشت فرومی‌رفت، فریاد زد: «خداوندا، مرا نجات بده!» عیسی بی‌درنگ دست خود را دراز کرده، او را گرفت و به او گفت: «ای کم‌ایمان، چرا شک کردی؟» چون سوار قایق شدند، باد آرام گرفت. و کسانی که در قایق بودند او را پرستش کرده، گفتند: «به راستی که تو پسر خدا هستی.» پس از عبور از دریا، به سرزمین جناسَرِت رسیدند. چون مردم آن جا او را شناختند، به تمام نواحی اطراف خبر فرستادند و همه بیماران را نزد او آوردند، و از او خواهش می‌کردند که تنها شرابه قبایش را لمس کنند؛ و هر که آن را لمس کرد، شفا یافت.