ពិធីបុណ្យរំលឹកការរងទុក្ខវេទនារបស់សន្តយ៉ូហានបាទីស្ត

បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ក្នុងព្រះគ្រីស្ទ...

សូមសាកល្បងស្រមៃគិតអំពីទិដ្ឋភាពដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយនៅពេលព្រលប់។ ស្រមៃមើលមនុស្សពីរនាក់កំពុងឈរនៅកន្លែងខ្ពស់មួយ សម្លឹងមើលទៅផ្ទៃទឹកដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៃឈូងសមុទ្រ San Francisco។ នៅពីក្រោយពួកគេ ស្ពាន Golden Gate ដ៏មហិមាលាតសន្ធឹងកាត់ផ្ទៃទឹក ក្រោមពន្លឺពណ៌ផ្កាឈូកស្រទន់នៃមេឃពេលថ្ងៃលិច។ អាកាសធាតុត្រជាក់នៃឆ្នេរសមុទ្របក់មករំភើយៗ។ ក្មេងប្រុសម្នាក់ពាក់អាវរងាក្តៅ បានលើកដៃដ៏កក់ក្តៅរបស់ខ្លួនទៅឱបស្មាប្អូនប្រុសតូចរបស់គេយ៉ាងណែន។ គ្មានសម្លេងស្រែកហ៊ោ គ្មានភាពអ៊ូអរ មានតែភាពស្ងប់ស្ងាត់ សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធ និងការមើលថែគ្នាទៅវិញទៅមក... គ្រាន់តែជារូបភាពតូចមួយ ប៉ុន្តែពោរពេញដោយភាពថ្លៃថ្នូរ និងសន្តិភាពដ៏ជ្រាលជ្រៅ។

រូបភាពនៃ «ភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏មានតម្លៃ» នេះ ផ្ទុយស្រឡះទាំងស្រុងពីទិដ្ឋភាពដែលដំណឹងល្អនៅថ្ងៃនេះបានបើកបង្ហាញដល់យើង។ ថ្ងៃនេះ ជាពិធីបុណ្យរំលឹកការរងទុក្ខវេទនារបស់សន្តយ៉ូហានបាទីស្ត។ នៅក្នុងដំណឹងល្អតាមសន្តម៉ាកុស យើងឃើញទិដ្ឋភាពនៃ «ពិធីជប់លៀងដ៏អ៊ូអរ» របស់ស្តេចហេរ៉ូដ។ សាលពិធីជប់លៀងពោរពេញដោយពន្លឺភ្លើងចិញ្ចាច គ្រឿងអលង្ការមាសប្រាក់ សម្លេងតន្ត្រី ស្រាទំពាំងបាយជូរ ពួកមន្ត្រីធំៗ មេទ័ព និងឥស្សរជន។ នៅទីនោះ មនុស្សលោកីយ៍គិតថា ពួកគេមានអំណាច មានប្រាជ្ញា និងមានភាពរុងរឿង។ ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយការសើចសប្បាយនោះ គឺភាពទទេស្អាត ការភ័យខ្លាច និងភាពទន់ខ្សោយខាងសីលធម៌។

ស្តេចហេរ៉ូដអង្គុយលើបល្ល័ង្កមាស ប៉ុន្តែស្តេចគឺជា «ទាសករ»។ ស្តេចជាទាសករនៃកិលេស ជាទាសករនៃមតិរបស់ភ្ញៀវ និងជាទាសករនៃការភ័យខ្លាច។ ផ្ទុយទៅវិញ សន្តយ៉ូហានបាទីស្ត ស្ថិតនៅក្នុងគុកងងឹតក្រោមដី គ្មានគ្រឿងអលង្ការ គ្មានអំណាចខាងលោកីយ៍ ប៉ុន្តែលោកគឺជា «មនុស្សសេរីពិតប្រាកដ»។ លោកមានកម្លាំងចិត្តដ៏រឹងមាំ មានសេចក្តីស្មោះត្រង់ចំពោះសេចក្តីពិត ហើយព្រលឹងរបស់លោកស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តនៃព្រះជាម្ចាស់។

នេះហើយជាអត្ថន័យដ៏ជ្រាលជ្រៅដែលសន្តប៉ូលបានសរសេរទៅកាន់អ្នកក្រុងកូរិនថូ នៅក្នុងការអានទីមួយនៅថ្ងៃនេះ៖ «ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសអ្វីៗដែលលោកីយ៍ចាត់ទុកថាទន់ខ្សោយ ដើម្បីធ្វើឱ្យពួកអ្នកខ្លាំងពូកែត្រូវខ្មាស... ដើម្បីកុំឱ្យមនុស្សណាម្នាក់អាចអួតខ្លួននៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអង្គបានឡើយ»។

បងប្អូនអើយ... ពិភពលោកតែងតែវាស់វែងតម្លៃមនុស្សដោយភាពលេចធ្លោ អំណាច ភាពអ៊ូអរ និងទ្រព្យសម្បត្តិ។ ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់ទតមើលដួងចិត្ត។ ព្រះអង្គជ្រើសរើសភាពស្ងប់ស្ងាត់ ភាពបរិសុទ្ធ ភាពសុភាពរាបសារ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ស្មោះត្រង់។ ព្រះជាម្ចាស់លើកតម្កើងអ្វីដែលមនុស្សលោកីយ៍គិតថាសាមញ្ញ ឱ្យក្លាយទៅជាសេចក្តីរុងរឿងដ៏អស់កល្ប។

ប្រហែលជាពីរខែបានកន្លងផុតទៅហើយ ចាប់តាំងពីថ្ងៃទី ១៣ ខែមិថុនា ឆ្នាំ ២០២៦ មក។ សម្រាប់ Alan, Thao និង Ryan ពេលវេលាពីរខែនេះ ប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ដូចជាដំណើរឆ្លងកាត់ជ្រលងភ្នំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងពោរពេញដោយស្រមោល។

មុននឹងយើងស្វែងរកការលួងលោមចិត្ត យើងត្រូវតែហ៊ានឈរនៅចំពោះមុខការពិតនៃទុក្ខសោកនេះជាមុនសិន។ ការពិតគឺថា ការបាត់បង់វត្តមានរូបវន្តរបស់ Benjamin Vo ឬ Ben ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង បានបន្សល់ទុកនូវចន្លោះប្រហោងដ៏ធំធេងនៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ទុក្ខសោកមិនមែនជារឿងដែលអាចបំភ្លេចបានដោយងាយនោះទេ។ វាលេចឡើងនៅពេលព្រឹកព្រលឹមដែលផ្ទះនៅស្ងៀម វាលេចឡើងនៅពេលឃើញកៅអីទំនេរនៅតុបាយ វាលេចឡើងនៅពេលល្ងាចដែលធ្លាប់តែមានសម្លេងជជែកលេង និងស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រង។ កុំប្រញាប់រំលងការឈឺចាប់នេះអី... ព្រះជាម្ចាស់ជ្រាបថា រាល់ដំណក់ទឹកភ្នែករបស់អ្នក គឺជាសក្ខីភាពនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតដែលអ្នកមានចំពោះកូនប្រុសដ៏មានតម្លៃនេះ។

ប៉ុន្តែ សូមឱ្យយើងអនុញ្ញាតឱ្យពន្លឺនៃព្រះបន្ទូលនៅថ្ងៃនេះ បំភ្លឺចូលទៅក្នុងដួងចិត្តដែលកំពុងឈឺចាប់របស់យើង។

តើអ្វីទៅជាប្រាជ្ញា និងភាពខ្លាំងពូកែពិតប្រាកដនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះជាម្ចាស់?

នៅពេលដែលយើងសម្លឹងមើលជីវិតរបស់ Benjamin Vo... យើងឃើញក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានប្រាជ្ញាស្មារតីដ៏អស្ចារ្យឱ្យ។ គាត់មានខួរក្បាលដ៏ឈ្លាសវៃ យល់ដឹងពីតក្កវិជ្ជា គណិតវិទ្យា កូដកុំព្យូទ័រ និងបច្ចេកវិទ្យាទំនើបៗ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលធ្វើឱ្យ Ben ក្លាយជាទីស្រឡាញ់ និងចងចាំនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា មិនមែនគ្រាន់តែជាភាពវៃឆ្លាតរបស់គាត់នោះទេ... ប៉ុន្តែគឺជា «ដួងចិត្តដ៏សុភាពរាបសារ និងទន់ភ្លន់» របស់គាត់។

Ben គឺជាក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមិនដែលអួតខ្លួន។ គាត់រស់នៅតាមពាក្យដែលសន្តប៉ូលបានសរសេរថា៖ «អ្នកណាដែលអួតខ្លួន ចូរឱ្យអ្នកនោះអួតតែក្នុងព្រះអម្ចាស់ចុះ»។ គាត់មានបាវចនាជីវិតដ៏សាមញ្ញ ប៉ុន្តែរឹងមាំថា «ការខិតខំប្រឹងប្រែង គឺជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុត» (trying is all that matters)។ មិនថាពេលគាត់លេងកីឡាវាយសី badminton ឬនៅពេលគាត់ប្រឈមមុខនឹងកិច្ចការលំបាកៗនោះទេ គាត់មិនដែលខ្លាចការបរាជ័យឡើយ គាត់គ្រាន់តែប្រឹងប្រែងឱ្យអស់ពីលទ្ធភាព ដោយចិត្តស្មោះ និងការលះបង់។

ភាពរឹងមាំរបស់ Ben គឺជាភាពរឹងមាំនៃភាពទន់ភ្លន់។ គាត់ជាក្មេងប្រុសដែលតែងតែញញឹម តែងតែគោរពឪពុកម្តាយ និងមានចិត្តយល់ទុក្ខធុរៈរបស់អ្នកដទៃយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ គាត់មិនដែលស្វែងរកភាពល្បីល្បាញក្នុងពិភពលោកដែលអ៊ូអរដូចសាលពិធីជប់លៀងរបស់ស្តេចហេរ៉ូដឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ភាពស្រស់ស្អាតនៃជីវិតរបស់គាត់ គឺដូចជារូបភាពនៃការឱបស្មាប្អូនប្រុស Ryan នៅមុខស្ពាន Golden Gate ក្រោមពន្លឺថ្ងៃលិច គឺស្ងប់ស្ងាត់ កក់ក្តៅ និងពោរពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ពិត។

Alan និង Thao ជាទីស្រឡាញ់... នៅក្នុងរយៈពេលពីរខែនៃការឆ្លងកាត់ការបែកបាក់នេះ ពេលខ្លះនៅពេលយប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ចិត្តរបស់អ្នកប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ថាទន់ខ្សោយ និងទទេស្អាត។ សូមស្តាប់ការលួងលោមដែលចេញពីដំណឹងល្អ និងការអានទីមួយនៅថ្ងៃនេះ៖ នៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះជាម្ចាស់ គ្មានអ្វីដែលបាត់បង់ឡើយ។ សន្តយ៉ូហានបាទីស្ត បានបញ្ចប់បេសកកម្មរបស់លោកនៅលើផែនដី មិនមែនដោយការបរាជ័យនោះទេ ប៉ុន្តែដោយការបំពេញនូវព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ជីវិតរបស់ Benjamin ទោះបីជាមានរយៈពេលខ្លីនៅលើផែនដីនេះ ប៉ុន្តែគឺជាជីវិតដែលបានបំពេញរួចជាស្រេចនូវភាពបរិសុទ្ធ ភាពស្រស់ស្អាត និងសេចក្តីស្រឡាញ់។

អ្នកទាំងពីរបានផ្តល់ឱ្យ Ben នូវពិភពលោកដ៏ស្រស់បំព្រង។ អ្នកបានបង្រៀនគាត់ឱ្យស្គាល់ពីតម្លៃនៃគ្រួសារ អ្នកបាននៅក្បែរគាត់ក្នុងរាល់ជំហាននៃការលូតលាស់។ សេចក្តីស្រឡាញ់ ការមើលថែ និងការយកចិត្តទុកដាក់របស់អ្នក បានបង្កើតឱ្យមានព្រលឹងដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ ដែលឥឡូវនេះកំពុងស្ថិតនៅក្នុង «ពិធីជប់លៀងពិតប្រាកដនៃស្ថានសួគ៌» គឺពិធីជប់លៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលគ្មានការភ័យខ្លាច គ្មានភាពអយុត្តិធម៌ និងគ្មានការបែកបាក់ជារៀងរហូត។

Ryan អើយ... ប្អូនជាទីស្រឡាញ់... ចងចាំដៃដ៏កក់ក្តៅរបស់បងប្រុស Ben ដែលធ្លាប់ឱបស្មារបស់ប្អូនទេ? ចំណងនៃក្តីស្រឡាញ់រវាងបងប្អូនទាំងពីរ មិនបានរលាយបាត់ទៅតាមពេលវេលានោះឡើយ។ នៅក្នុងទំនុកតម្កើងថ្ងៃនេះ ចែងថា៖ «ព្រះនេត្ររបស់ព្រះអម្ចាស់សម្លឹងមើលអ្នកដែលគោរពកោតខ្លាចព្រះអង្គ... ព្រលឹងយើងខ្ញុំរង់ចាំព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គជាជំទួយ និងជាខែលការពារយើងខ្ញុំ»។ បងប្រុស Ben ស្រឡាញ់ប្អូនខ្លាំងណាស់។ គាត់ចង់ឃើញ Ryan បន្តដើរទៅមុខដោយក្តីក្លាហាន បន្តរៀនសូត្រ បន្តលេងកីឡា បន្តញញឹម និងធ្វើជាកម្លាំងចិត្តដ៏ធំបំផុតសម្រាប់ម៉ាក់និងប៉ា។ រាល់ពេលដែលប្អូនមានអារម្មណ៍ថាឯកោ សូមចងចាំថា សេចក្តីស្រឡាញ់របស់បង Ben និងការការពាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ តែងតែនៅជុំវិញប្អូនជានិច្ច ដូចជាអាវរងាដ៏កក់ក្តៅនៅកណ្តាលខ្យល់ត្រជាក់ដូច្នោះដែរ។

ចំពោះលោកពូ អ្នកមីង និងសាច់ញាតិទាំងអស់ដែលស្រឡាញ់ Ben និងចំពោះបងប្អូនទាំងអស់ដែលកំពុងចូលរួមអធិស្ឋានពីចម្ងាយ... ជាពិសេសគ្រួសារដែលកំពុងលីឈើឆ្កាងដ៏ធ្ងន់ និងកុមារទាំងឡាយដែលកំពុងជួបការលំបាក... សូមដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់មិនដែលបំភ្លេចអ្នកឡើយ។ ពិភពលោកអាចនឹងគិតថា ទុក្ខលំបាកគឺជាភាពទន់ខ្សោយ ប៉ុន្តែនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ភាពទន់ខ្សោយដែលត្រូវបានប្រគល់ជូនព្រះជាម្ចាស់ នឹងក្លាយជាប្រភពនៃព្រះគុណ និងការប្រោសលោះ។ ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅជិតអស់អ្នកដែលមានដួងចិត្តខ្ទេចខ្ទាំ។

Benjamin Vo ឥឡូវនេះបានទៅដល់ទីកន្លែងនៃសន្តិភាពដ៏អស់កល្បហើយ។ គាត់បានចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀងជាមួយសន្តយ៉ូហានបាទីស្ត ជាមួយសន្តកាឡូ អាគូទីស និងជាមួយពួកទេវតានៅស្ថានបរមសុខ។ ព្រលឹងរបស់គាត់មានសេរីភាពពេញលេញ ដូចជាបក្សីដែលហោះហើរយ៉ាងខ្ពស់នៅលើមេឃពណ៌ខៀវស្រងាត់ ឆ្ពោះទៅកាន់ព្រះបិតាដ៏មានមហាករុណា។

តើយើងអាចកាន់តាមអ្វីចេញពីទីនេះនៅថ្ងៃនេះ?

នៅថ្ងៃនេះ នៅពេលដែលបងប្អូនត្រឡប់ទៅផ្ទះ ឬបន្តកិច្ចការប្រចាំថ្ងៃ... សូមធ្វើរឿងសាមញ្ញមួយ៖ នៅពេលដែលបងប្អូនឃើញនរណាម្នាក់ក្នុងគ្រួសារ ឬមិត្តភក្តិដែលកំពុងអស់កម្លាំង ឬមានទុក្ខព្រួយ... សូមលើកដៃទៅឱបស្មារបស់ពួកគេថ្នមៗ ឬផ្តល់នូវស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅដល់ពួកគេ ដូចដែល Benjamin ធ្លាប់បានធ្វើចំពោះប្អូនប្រុស Ryan របស់គាត់។ សូមរំលឹកខ្លួនឯងថា អំណាចពិតប្រាកដ និងភាពរុងរឿងពិតប្រាកដ មិនមែនស្ថិតនៅលើភាពអ៊ូអរខាងក្រៅនោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែលយើងផ្តល់ឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

សូមកុំឱ្យដួងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាភ័យតក់ស្លុតឡើយ។ ព្រះអម្ចាស់ជាខែលការពារយើង ហើយនៅក្នុងព្រះអង្គ ដួងចិត្តរបស់យើងនឹងរីករាយឡើងវិញ។

Ben អើយ... សម្រាកចុះក្នុងសន្តិភាព និងពន្លឺនៃព្រះអម្ចាស់។ ស្នាមញញឹមដ៏បរិសុទ្ធ និងដួងចិត្តដ៏ទន់ភ្លន់របស់កូន នឹងបន្តបំភ្លឺផ្លូវនៃគ្រួសារយើងជានិច្ច។ យើងនឹងជួបកូនម្តងទៀត នៅថ្ងៃដែលគ្មានការបែកបាក់ នៅក្នុងពិធីជប់លៀងដ៏អស់កល្បនៃស្ថានសួគ៌។

សូមសេចក្តីសុខសាន្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ គង់នៅជាមួយបងប្អូនជានិច្ច។ អាម៉ែន។