Aziz Augustinus, Episkopos ve Kilise Doktoru – Anı Günü

Gece yarısı, sessiz bir odada yanan küçük bir lambanın alevini hayal edin…

O alev, karanlığın ortasında titrerken sadece ışık değil, aynı zamanda bir umut ve bir varlık fısıldar. Ama o alevin yanmaya devam etmesi için dışarıdan görünmeyen bir şeye ihtiyacı vardır: Lambanın içindeki yağa. Yağ biterse, ışık söner.

Bugün kilise olarak büyük bir zekayı, Aziz Augustinus’u anıyoruz. O, hayatının büyük kısmını insan bilgeliğinin, felsefenin ve retoriğin parıltılı dünyasında geçirdi. Ama sonunda anladı ki, en parlak zeka bile eğer Tanrı’nın sevgisiyle, o ilahi ‘yağ’ ile beslenmiyorsa, karanlıkta kalmaya mahkumdur.

Bugün Benjamin Vo’nun, bizim sevgili Ben’imizin aramızdan ayrılışının üzerinden tam iki ay geçti. 13 Haziran 2026’dan bu yana geçen bu altmış küsur gün, zamanın bazen ne kadar ağır, bazen de ne kadar sessiz akabileceğini öğretti bize.

Alan, Thao, sevgili Ryan… İki ay, dışarıdaki dünya için sadece bir takvim yaprağı olabilir. Ama sizin için, o boş odanın kapısından her geçişinizde, o sessizliğin ne kadar gürültülü olduğunu biliyorum. Gerçeği dürüstçe söyleyelim: İki ay geçmiş olması özlemi azaltmadı. Aksine, o ilk günlerin şoku dağıldıkça, yokluğun keskin kenarları kalbinize daha çok batmaya başladı. İnsan bazen ‘Neden?’ diye sormaktan yorulur.

Bugün Kutsal Yazılar tam da bu noktada bize sesleniyor. Aziz Pavlus, Korintlilere yazdığı mektupta sarsıcı bir şey söylüyor: ‘Haçla ilgili bildiri mahvolanlar için saçmalık, biz kurtulanlar içinse Tanrı'nın gücüdür.’

Dünya bilgeliği der ki: ‘Genç bir hayatın gidişi bir trajedir, bir kayıptır, bir sonun başlangıcıdır.’ Ama Tanrı’nın ‘çılgınlığı’ –ki bu insan bilgeliğinden çok daha bilgedir– bize başka bir şey söyler. Bize, Benjamin’in hayatının bir son değil, ebedi bir ışığa açılan bir kapı olduğunu söyler.

Benjamin, Aziz Augustinus gibi olağanüstü bir zekaya sahipti. On dört yaşında yapay zekayı, bulut sistemlerini, AWS ortamlarını bir usta gibi kavrayan, sekizinci sınıf matematiğini dördüncü sınıfta çözen bir çocuk… Bu, dünyanın hayran kaldığı o ‘insan bilgeliği’dir. Ama Ben’i asıl özel kılan, Pavlus’un bahsettiği o ‘Tanrı’nın gücü’ olan sevgisiydi.

Bugün Müjde’deki on kız benzetmesine bakalım. Bilge kızlar yanlarında yağ bulunduruyorlardı. Lambaları vardı ama asıl önemli olan o lambayı canlı tutan yağdı.

Benjamin’in hayatındaki ‘yağ’ neydi biliyor musunuz?

O yağ, onun o muazzam zekasının ardındaki o eşsiz şefkatiydi. Hatırlayın, amcası William’ın rahatsızlığını duyduğunda, o on beş yaşındaki kocaman yüreğiyle anne ve babasına gelip, ‘Amcam için kumbaramdaki tüm birikimi vermeye hazırım’ demişti.

O kumbarayı kırmadı. O parayı kimse almadı. Ama o ‘teklif’… İşte o teklif, Benjamin’in lambasındaki o saf, berrak yağdı. O, hesap kitap yapmadı. ‘Gelecekte bana lazım olur mu?’ demedi. Sadece sevdi. Dünyanın ‘saçmalık’ dediği o hesapsız sevgi, Tanrı’nın katında en büyük bilgeliktir. Benjamin, o küçük kumbarasını kalbinde bir sunu olarak taşıyordu.

Benjamin’in havacılığa olan tutkusunu, Boeing 737’lere olan hayranlığını ve o meşhur ‘Con Chim Airlines’ (Kuş Havayolları) hayalini düşündüğümüzde, aslında onun ruhunun her zaman yükseklerde süzülmeye hazır olduğunu anlıyoruz. O, bu dünyanın sınırlarına sığmayacak kadar büyük bir merakla doluydu.

Bazen, özellikle de böyle büyük bir kayıptan sonra, anne ve babaların kalbine o karanlık fısıltı sızar: ‘Acaba bir şeyi mi kaçırdık? Acaba daha fazla ne yapabilirdik?’

Sevgili Alan, sevgili Thao… Bugün Rab İsa’nın sesiyle bu ağır taşı kalbinizden kaldırmak istiyorum. İsa, doğuştan kör bir adamı gördüğünde öğrencileri ‘Kim günah işledi de bu adam böyle oldu?’ diye sorduklarında ne demişti? ‘Ne kendisi günah işledi, ne de anne babası.’

Hastalıklar ve bu erken ayrılıklar bir ceza değildir. Tanrı hastalık göndermez. Sizin sevginiz, uyanıklığınız ve Benjamin’e verdiğiniz o muazzam hayat mükemmeldi. Siz ona sevmeyi, dünyayı gezmeyi, merak etmeyi ve en önemlisi dürüst olmayı öğrettiniz. Benjamin, lambası ağzına kadar yağla dolu bir şekilde gitti. O hazırdı. O, damadın sesini duyduğunda lambasını yakıp o ebedi düğün şölenine girecek kadar bilgeydi.

Sevgili Ryan, ağabeyin senin en büyük kahramanındı. O, ‘denemek her şeydir’ diyerek badminton kortunda nasıl ter döktüyse, şimdi senin hayatında da o azimle yanındadır. Ne zaman bir uçak görsen, ne zaman bir kod satırı yazsan, bil ki Ben o göksel ‘Con Chim Airlines’ın kaptan köşkünde sana gülümsüyor. Sen, onun bu dünyadaki devamısın.

Benjamin’in adı bugün Cà Mau’da bir su kuyusunda, ‘Giếng Gioan Baotixita’da yaşıyor. O kuyu, Benjamin’in o tertemiz kalbi gibi insanlara hayat veriyor. Bir çocuk gider, ama onun sevgisi bir pınar gibi akmaya devam eder.

Bugün bu duaya dünyanın dört bir yanından katılan, kendi ağır haçlarını taşıyan tüm aileler… Yalnız değilsiniz. Benjamin ve Aziz Carlo Acutis, şimdi göksel tahtın önünde el ele vermiş, sizin için, acı çeken tüm çocuklar için dua ediyorlar.

Homiliden çıkarken, yanınızda şu küçük şeyi taşımanızı istiyorum: Benjamin’in o kumbarasını sunma niyetini.

Bugün birine, hiç beklemediği bir anda, karşılık beklemeden bir iyilik yapın. Birine nazik bir söz söyleyin. Benjamin’in lambasındaki o yağı, kendi lambanıza da ekleyin.

Benjamin Đại Dương Vo, sen şimdi o en yüksek göklerde, Tanrı’nın sonsuz maviliğinde, hayalini kurduğun o ebedi uçuşlardasın. Bizim için dua et. Ailen için, kardeşin Ryan için o göksel pencerenden sevgiyle bakmaya devam et.

Sonsuz huzur içinde uyu, sevgili çocuk. Senin ışığın bizim kalbimizde asla sönmeyecek.

Amin.