Çərşənbə, Adi Zamanın İyirmi İkinci Həftəsi

Əziz bacılar və qardaşlar,

Bu gün biz Kəpərnahumda, Simonun evindəyik. Günəş batır, amma bu, bir son deyil, yeni bir başlanğıcdır. İsa evə girir və orada bir xəstə qadın var – Simonun qayınanası. O, ağır atəş içindədir. Onunla birlikdə olanlar İsanın köməyini istəyirlər. Onlar İsa üçün yalvarırlar. Bu, bizim də dua etdiyimiz, kömək dilədiyimiz anlara bənzəyir. Və İsa nə edir? O, qadının üstünə əyilir, atəşi qovur və o, dərhal sağalır. O, qalxır və onlara xidmət edir. Bu, bir möcüzədir, bəli. Amma bu, həm də bir təsvirdir. Bu, İsanın bizə gətirdiyi xilasın, şəfanın və yeni həyatın bir simvoludur.

Sonra İsa şəhər kənarına, səhərə yaxın tənha bir yerə gedir. Amma insanlar onu axtarırlar. Onlar onu buraxmaq istəmirlər. Onlar İsanın onlara daha çox vaxt ayırmasını istəyirlər. Amma İsa onlara başqa sözlərlə cavab verir: «Mənə başqa şəhərlərə də müjdəni elan etməliyəm, çünki məhz bu məqsədlə göndərilmişəm». O, davam edir, Yudea sinaqoqlarında təbliğ edir.

Bu günkü oxunuşumuzda Həvari Bulus Korinflilərə yazır. O, onları «körpələr» adlandırır, çünki onlar hələ də «ətə» bağlıdırlar. Onlar arasında qısqanclıq və çəkişmələr var. Biri deyir: «Mən Bulusun tərəfindəyəm», digəri isə: «Mən Apollosun tərəfindəyəm». Bulus isə onlara xatırladır: «Mən əkdim, Apollos suvar-dı, amma böyüdən Allahdır». Və əlavə edir: «Biz Allahın əməkdaşlarıyıq; siz Allahın sahəsı, Allahın tikilisisiniz».

Bu iki oxunuş – İsanın şəfası və tələsik gedişi, Bulusun «körpə» Korinflilərə xəbərdarlığı – bizə həyatın iki əsas həqiqətini göstərir. Birincisi, Allahın gücü və mərhəməti, hər şeyə qadir olan Allahın bizə yaxınlığı. İkincisi isə, bizim bu ilahi lütfə necə cavab verməli olduğumuz. Bizə verilən iman toxumunu necə böyütməli olduğumuz. Və bu böyümənin yolu, Bulusun dediyi kimi, «körpəlikdən» çıxmaq, «ətə bağlılıqdan» qurtulmaqdır.

Bu gün, bu ibadətdə, biz yalnız Müqəddəs Yazıları dinləmək üçün deyil, həm də həyatın dərinliklərinə baxmaq üçün buradayıq. Və bu dərinliklərdə, biz bəzən ağrı, itki və «niyə» sualları ilə qarşılaşırıq. Elə bu yaxınlarda, iki ay əvvəl, biz Benjamin Vo-nu, bizim Ben-i itirdik. O, on beş yaşında, bu dünyanın bütün parlaqlığı ilə, bütün zəkası və məsumiyyəti ilə bizdən ayrıldı. Və Alan və Thao, Ryan, bütün ailə və dostları, bu gün də onun itkisinin ağır yükünü daşıyırlar.

Ben-in həyatı, onun o qısa, lakin parlaq ömrü, bizə bu günkü oxunuşlardakı həqiqətləri necə də gözəl göstərir. O, həm də «körpə» idi, bəli, Allahın gözündə hər birimiz körpə ola bilərik. Hətta ən parlaq zəka belə, Allahın qüdrəti qarşısında aciz qala bilər. Ben-in atası Alanın Facebook-da yazdığı bir şeyi xatırlayıram: Ben, 12 yaşında olanda, atasının 40 illik yubileyində ağlamışdı. Niyə ağlamışdı? Çünki o, atasını itirməkdən qorxurdu. O, atasını çox sevirdi. Bu, sadəcə bir uşağın sevgisi deyildi. Bu, Allahın ona verdiyi o dərin mərhəmətin, o «ruhani» baxışın bir əlaməti idi. O, dünyanı «ətə bağlı» insanlar kimi deyil, «ruhani» gözlərlə görürdü. O, sadəcə gələcəyi deyil, sevdiyi insanları itirmək qorxusunu hiss edirdi. Bu, onun zəkasının deyil, qəlbinin dərinliyinin göstəricisi idi.

Alan və Thao, mən bilirəm ki, bu iki ay sizin üçün nə qədər çətin olub. Hər səhər oyananda Ben-in otağının səssizliyini eşitmək, onun o parlaq zəkasının yaratdığı boşluğu hiss etmək… Bəzən bu ağrı o qədər böyük olur ki, insan soruşur: «Niyə? Niyə mənim oğlum? Niyə bu qədər tez?» Və bəzən bu suallar, Bulusun dediyi kimi, «körpə» imanımızda çəkişmələrə, şübhələrə yol aça bilər. «Mən nəyi səhv etdim? Bəlkə mən daha çox şey edə bilərdim?»

Bu gün İsa da bizə o Kəpərnahumdakı qayınana kimi, yeni bir həyat, yeni bir güc verir. O, atəşi qovur, o, xəstəliyi qovur. O, bizim qəlbimizdəki o «körpəlik» şübhələrini, o «ətə bağlılıq» çəkişmələrini qovur. O, bizə deyir: «Siz Allahın sahəsısınız, Allahın tikilisiniz». Bu, o deməkdir ki, biz sadəcə torpaq deyilik, biz Allahın əkib böyütdüyü bir bağçayıq. Biz sadəcə daşlar yığını deyilik, biz Allahın tikdiyi bir məbədik. Və bu tikinti prosesində, bu böyümə prosesində, bizə verilən hər şey Allahdandır. Ben-in o qənaət qutusunu əmisinə vermək təklifini xatırlayın. O, hələ 15 yaşında idi, amma o, «ətə bağlılıqdan» çıxmışdı. O, Allahın verdiyi nemətləri bölüşməyə hazır idi. O, sadəcə «mənə verin» deyən «körpə» deyildi; o, «verə bilərəm» deyən bir «ruhani insan» idi. O, o pulu əslində vermədi, çünki lazım olmadı. Amma o *təklif*… o niyyət… Bax, bu, Allahın bizə verdiyi böyümənin, «ruhani» olmanın ən gözəl nümunəsidir. O, özünün «böyük okeanı» (Đại Dương) olan adını həyatı ilə təsdiqlədi. O, öz adının mənasını – böyük sevgi, böyük mərhəmət – əməli ilə göstərdi.

Bulus bizə deyir ki, «əkən də, suvaran da heç bir şeydir, yalnız böyüdən Allahdır». Bəzən biz də bu «heç bir şey» hissindən keçirik. İtkinin içində, ağrının içində özümüzü «heç bir şey» kimi hiss edə bilərik. Alan və Thao, siz Ben-ə həyat verdiniz, onu böyütdünüz, ona sevgini öyrətdiniz. Ryan, sən onun qardaşı, onun dostu idin. Siz hamınız o «əkən» və «suvaran» idiniz. Amma Ben-in o böyük ruhu, o parlaq zəka, o Allahın ona verdiyi həyat toxumu – o, Allahın özü idi. O, Allahın sahəsində böyüyən ən gözəl çiçəklərdən biri idi. Və indi o, Allahın bağçasındadır, heç vaxt solmayacaq bir çiçək.

İndi düşünün, Ben nə üçün bu qədər erkən getdi? Məgər İsa da Kəpərnahumda xəstələri sağaltdıqdan sonra, insanlar onu buraxmaq istəməyəndə, demədi-mi: «Mən başqa şəhərlərə də müjdəni elan etməliyəm, çünki məhz bu məqsədlə göndərilmişəm»? Bəzən Allahın planı, bizim planımızdan fərqlənir. Bəzən Allahın bizə verdiyi bir hədiyyə, o hədiyyənin özündən daha böyük bir məqsədə xidmət edir. Ben-in həyatı, onun erkən gedişi, bizə Allahın planının nə qədər böyük olduğunu göstərir. O, bizə «körpəlikdən» çıxmağı, «ətə bağlılıqdan» qurtulmağı öyrədir. O, bizə sevginin, səxavətin, Allahın gücünün nə demək olduğunu göstərir.

Alan, mən sənin bir yuxunu da xatırlayıram. Sən yuxuda Ben-i görürsən. O, «Ba ơi, testlərin hamısını keçdim. Mən özüm nəfəs ala bilirəm…» deyir. Bu, sadəcə bir yuxu deyil. Bu, Allahın bizə verdiyi bir təsəllidir. Ben həqiqətən də bu dünyanın bütün «testlərini» keçib. O, sevgi testini, sədaqət testini, Allahın ona verdiyi nemətləri bölüşmə testini keçib. O, indi Allahın hüzurunda, o «Böyük Okeanın» sahilində, azad nəfəs alır. O, artıq atəş içində deyil, o, artıq heç bir ağrı hiss etmir. O, Allahın nurundadır.

Ryan, sən Ben-in ən yaxın şahidi idin. Sən onunla birlikdə o oyunları oynadın, o təyyarələrə baxdın, o kodları yazdın. Sən onun «Con Chim Airlines» xəyalını bilirdin. İndi, o, sənin qəlbində yaşayır. Hər dəfə bir təyyarəyə baxanda, hər dəfə bir kod yazanda, hər dəfə qardaşınla birlikdə güləndə, Ben səninlədir. O, sənin içindəki o «böyük okeandır». O, sənin ruhundakı o «ruhani» gücdür.

Bu gün biz bu ibadətdən çıxarkən, gəlin özümüzlə bir şeyi aparaq: Allahın bizə verdiyi o «ruhani» baxışı. Gəlin «ətə bağlılıqdan» çıxaq. Gəlin bir-birimizə qarşı daha səbirlı, daha mərhəmətli olaq. Gəlin, Ben-in o təklifini xatırlayaq – o pulu bölüşmək istəyi. Bu gün kiməsə öz sevgimizdən, öz zamanımızdan kiçik bir parça təklif edək. Böyük işlər görməyə ehtiyac yoxdur. Sadəcə Ben kimi, ürəyimizdəki ən dəyərli şeyi – sevgini – bölüşməyə hazır olaq. Çünki, Bulusun dediyi kimi, «əkən də, suvaran da heç bir şeydir, yalnız böyüdən Allahdır». Amma bizim sevgimiz, bizim səxavətimiz Allahın əlində böyük bir toxuma çevrilə bilər.

Benjamin Vo, əziz balamız, sən artıq bu dünyanın bütün «testlərini» keçmisən. Sən Allahın sahəsində böyüyən ən gözəl çiçəklərdən biri oldun. İndi sən Allahın bağçasındasan. Sən artıq o ağır atəş içində deyilsən. Sən Allahın nurundasan. Bizim üçün dua et ki, biz də sənin kimi, bu «körpəlikdən» çıxıb, «ətə bağlılıqdan» qurtulub, Allahın bizə verdiyi o «ruhani» həyatı yaşayaq. Amin.