Müqəddəs Məryəmin Kraliçalıq Anım Günü

Əziz bacı-qardaşlar, İsa Məsihdə əziz övladlar,

Bu günkü birinci oxunuşumuzda, Hezekiel peyğəmbərin gözləri önündə açılan möhtəşəm bir mənzərə var. Peyğəmbər Şərqə baxan qapıya aparılır, və orada… orada İsrail Allahının izzəti Şərqdən gəlir. Təsəvvür edin o anı: qulağınızda gur suların şırıltısı, sanki minlərlə şəlalə eyni anda axır, və bütün yer, hər tərəf Allahın izzəti ilə parlayır. Hezekiel bu möhtəşəm mənzərə qarşısında yerə yıxılır, ruhu onu qaldırana qədər. Və nəhayət, Rəbbin izzəti məbədi doldurur. Sonra məbəddən bir səs eşidir: “Ey insanoğlu, taxtım burada olacaq, ayağımın altı burada olacaq; Mən İsrail övladları arasında əbədi yaşayacağam.”

Bu, sadəcə bir görüntü deyil, bu, Allahın Öz xalqı arasında əbədi olaraq yaşamaq arzusunun, Onun varlığının möhtəşəm bir vədidir. Məbəd, Allahın izzətinin, Onun varlığının yer üzündəki təcəssümü olmalıdır. O, təmiz, müqəddəs bir məkan olmalıdır, Allahın hüzurunun hiss olunduğu bir yer. Bu, bir çağırışdır, bir ümiddir: Allah bizimlədir, O, aramızda yaşamağı arzulayır.

Lakin sonra İncilə baxırıq, və orada tamam fərqli bir mənzərə ilə qarşılaşırıq. İsa, xalqa və şagirdlərinə xitab edərək, ilahi izzətin yerini, insan təkəbbürünün və riyakarlığının necə tutduğunu göstərir. O, katiblər və fəriseylər haqqında danışır, onların “Musanın kürsüsündə oturduqlarını” deyir. Onlar Allahın qanununu öyrədirlər, lakin özləri ona əməl etmirlər. İsa onların davranışını belə təsvir edir: “Ağır, daşınması çətin yükləri bağlayıb insanların çiyninə qoyurlar, özləri isə barmaqlarını da tərpətmək istəmirlər.”

Bu sözlər nə qədər də ağırdır, elə deyilmi? Ağır yüklər… Həyatda hər birimiz öz yüklərimizi daşıyırıq. Bəzilərimizin yükü gözlə görünür – xəstəlik, maddi çətinliklər, itki. Bəzilərimizin yükü isə görünməzdir – daxili narahatlıqlar, şübhələr, “kifayət qədər yaxşıyamı?” sualı, ya da başqalarının bizə qoyduğu gözləntilərin ağırlığı. Bəzən bu yüklər o qədər ağır olur ki, nəfəs almaq belə çətinləşir. Və İsa deyir ki, bəzi insanlar bu yükləri başqalarının çiyninə qoyur, özləri isə kömək etmək üçün barmaqlarını da tərpətmirlər. Bu, riyakarlıqdır, bu, sevgisizlikdir.

Bu gün bu sözləri dinləyərkən, bəlkə də qəlbimizdə bir ağrı hiss edirik. Bəlkə də biz də həyatımızda belə yükləri daşımışıq, ya da başqalarının riyakarlığı ilə qarşılaşmışıq. Bəlkə də özümüz də bəzən, bilmədən də olsa, başqalarına ağır yüklər qoymuşuq, ya da özümüzü başqalarından üstün tutmuşuq. Çünki İsa davam edir: “Onların bütün əməlləri görünmək üçündür.” Onlar təmtəraqlı geyinirlər, məclislərdə hörmətli yerləri, sinaqoqlarda baş kürsüləri sevirlər, bazarlarda salamlanmağı, “Ravvin” deyilməyi arzulayırlar. Bu, Allahın izzətini deyil, öz izzətlərini axtaran insanların mənzərəsidir.

Bu, bizim də içimizdə olan bir mübarizədir, elə deyilmi? Kim özünü başqalarından üstün hiss etmək istəməz ki? Kim təriflənməyi, hörmət görməyi arzulamaz ki? Biz insanıq, və təbiətimizdə bu istək var. Lakin İsa bizə fərqli bir yol göstərir. O deyir: “Sizə gəlincə, ‘Ravvin’ adlanmayın. Sizin bir müəlliminiz var, və siz hamınız qardaşsınız. Yer üzündə heç kəsi ata adlandırmayın; sizin bir Atanız var, Göylərdə. ‘Ustad’ da adlanmayın; sizin bir Ustadınız var, Məsih. Aranızda ən böyük olan qulunuz olmalıdır. Kim özünü ucaldırsa, alçaldılacaq; kim özünü alçaldırsa, ucaldılacaq.”

Bu, bir dönüş nöqtəsidir, əzizlərim. Allahın izzəti, Hezekielin gördüyü kimi, məbədi doldurur. Amma İsa bizə öyrədir ki, bu izzət, bu ilahi varlıq, təmtəraqlı binalarda, yüksək kürsülərdə və ya insan tərəfindən verilən titullarda deyil, əslində təvazökarlıqda, xidmətdə və başqalarının yükünü yüngülləşdirməkdə tapılır. Allahın izzəti, O’nun Özü, bizim içimizdə yaşamaq istəyir, amma bu, yalnız təvazökar, xidmətkar qəlbdə mümkündür. Məbəd indi bizim ürəyimizdir. Əgər ürəyimiz riyakarlıqla, təkəbbürlə doludursa, Allahın izzəti ora necə daxil ola bilər?

Bu gün Müqəddəs Məryəmin Kraliçalıq Anım Günüdür. Məryəm, Allahın izzətinin yer üzündəki ən mükəmməl məbədi idi. O, heç vaxt özünü ucaltmadı. O, “Rəbbin qulu” olduğunu söylədi. Onun kraliçalığı taxt-tacdan, zənginlikdən ibarət deyildi; onun kraliçalığı təvazökarlıqdan, itaətdən və sevgidən ibarət idi. Allahın izzəti onun içində, onun “Bəli”sində, onun xidmətində yaşadı. Məryəm, Allahın izzətinin insan qəlbində necə yerləşə biləcəyinin canlı nümunəsidir. O, bizə Musanın kürsüsündə oturanlardan fərqli bir yol göstərir: başqalarına ağır yüklər qoymaq deyil, əksinə, İsanın yüngül yükünü daşımaqda bizə kömək etmək.

Əzizlərim, bu gün biz Benjamin Vo-nu anırıq. Ben, on beş il bu dünyada yaşadı. Onun həyatı qısa olsa da, Allahın izzətinin təvazökar bir qəlbdə necə yaşaya biləcəyinin bir nümunəsi idi. Ben, parlaq zəkasına, sonsuz marağına baxmayaraq, hər zaman nəzakətli və təvazökar bir ruh idi. O, atasının ən yaxın sirdaşı, anasının sevimli övladı, qardaşı Ryanın ən yaxşı dostu idi. O, heç vaxt özünü ucaltmağa çalışmadı; o, sadəcə sevgi ilə yaşadı.

Ben haqqında bir xatirəni düşünürəm. O, hələ uşaq ikən, əmisi William-ın ağır xəstəlikdən əziyyət çəkdiyini eşidəndə, heç kimdən soruşmadan, heç bir təmənna güdmədən… öz donuz qutusundakı bütün yığılmış pulları əmisinə verməyə hazır olduğunu dedi. O, donuz qutusunu qırmadı, pulu verməyə ehtiyac da qalmadı, çünki əmisinin sığortası var idi. Lakin bu təklif, bu sadə jest, Ben-in qəlbinin necə təvazökar, necə fədakar olduğunu göstərirdi. O, özünü ucaltmaq üçün deyil, başqasına kömək etmək üçün hər şeyini verməyə hazır idi. Bu, İsanın dediyi kimi, “ən böyük olan qulunuz olmalıdır” sözlərinin Ben-in həyatında necə də gözəl bir şəkildə təcəssüm tapdığının sübutudur. O, başqalarının yükünü yüngülləşdirməyə hazır idi, riyakarlıqdan uzaq, saf bir qəlbdən gələn bir istəklə. Bu, həqiqi izzətdir – başqalarına xidmət etməkdə, təvazökarlıqda tapılan izzət.

Alan və Thao, əziz valideynlər, və sevimli Ryan… Benjaminin yoxluğu ilə daşıdığınız yük o qədər ağırdır ki, onu heç bir sözlə təsvir etmək mümkün deyil. Lakin bilin ki, Ben heç vaxt o “ağır yükləri” başqalarının çiyninə qoyanlardan olmadı. O, öz qısa ömründə belə, sevgi və təvazökarlıqla yaşadı. Onun ruhu indi Allahın izzətinin əbədi olaraq yaşadığı o məbəddədir. Orada heç bir riyakarlıq, heç bir təkəbbür yoxdur, yalnız sonsuz sevgi və dinclik var. Ben indi Məsihin yüngül yükünü daşıyanlar arasındadır, yəni heç bir yükü yoxdur, yalnız azadlıq və sevinc var.

Ben, atasına yuxusunda dedi: “Heç nə olmaz, mən Göylərdən sizi izləyəcəyəm.” Bu, təkcə bir yuxu deyil, bu, Allahın bizə verdiyi bir təsəllidir. Onun ruhu, onun sevgisi sizinlədir. O, Ryanın hər bir uğurunda, sizin hər bir addımınızda sizinlədir. Onun yaşadığı təvazökar sevgi, indi sizin qəlblərinizdə bir izzət kimi parlayır. O, sizə ağır yüklər qoymaq deyil, əksinə, sizə ümid və güc vermək üçün oradadır.

Bu gün bu duaya uzaqdan qatılan hər kəsə, xüsusilə də ağır yüklər altında əzilən, özünü tək hiss edən, ya da başqalarının gözləntilərinin ağırlığını daşıyan hər bir insana səslənirəm. Bilin ki, Rəbb sizin hər birinizi görür. O, sizin yüklərinizi yüngülləşdirmək istəyir. O, sizin qəlbinizdə yaşamaq istəyir, riyakarlıqdan və təkəbbürdən azad, təvazökar bir məbəddə. O, sizə Müqəddəs Məryəm kimi, təvazökarlıq və xidmət yolu ilə həqiqi izzətə çatmağı öyrədir.

Fəriseylər kimi görünmək üçün deyil, Allah üçün yaşayın. Özünüzü ucaltmaq üçün deyil, başqalarına xidmət etmək üçün yaşayın. Bu gün, evinizə gedəndə, kiçik bir təvazökarlıq əməli edin. Bəlkə də kiməsə kömək edin, bəlkə də birinin yükünü yüngülləşdirin, ya da sadəcə, heç kimin görmədiyi bir yerdə, Allahın sizin qəlbinizdə yaşadığına şükür edin. Qoy Ben-in təvazökar ruhu, onun sevgisi, sizin hər bir xeyirxah əməlinizdə yaşamağa davam etsin. Allahın izzəti, Hezekielin gördüyü kimi, sizin qəlbinizi doldursun, və siz də Məryəm kimi, Onun lütfü ilə parlayın.

Amin.