साधारण काळातील बाविसावा आठवडा - सोमवार

नाझरेथच्या त्या लहानशा सभास्थानातील शांततेची जरा कल्पना करा.

शब्बाथाचा दिवस आहे. उन्हाचा एक पिवळसर किरण त्या जुन्या लाकडी खिडकीतून आत येत आहे. तिथे जमलेले लोक शांत बसले आहेत. येशू उभा राहतो. त्याच्या हातात यशया संदेष्ट्याचा ग्रंथ—एक जुनी चर्मपत्राची गुंडाळी—दिली जाते. तो ती गुंडाळी हळूच उघडतो. त्या जुन्या कागदाचा, चामड्याचा तो मंद आवाज आणि येशूचे ते शांत शब्द: "प्रभूचा आत्मा माझ्यावर आहे..."

वाचन संपते. येशू ती गुंडाळी पुन्हा हळुवारपणे गुंडाळतो. ती सेवकाच्या हाती सोपवतो आणि खाली बसतो.

आणि शास्त्र सांगते: सभास्थानातील सर्वांचे डोळे त्याच्याकडे एकटक पाहत होते.

ती एक गुंडाळी उघडणे आणि ती पुन्हा गुंडाळणे... ही केवळ एक धार्मिक क्रिया नव्हती. तो देवाच्या प्रेमाचा पट उलगडण्याचा क्षण होता. आणि आजच्या पहिल्या वाचनात संत पौल करिंथकरांना लिहिताना याच साधेपणाची आठवण करून देतो. पौल म्हणतो: "जेव्हा मी देवाचे गूढ रहस्य तुम्हाला सांगण्यासाठी आलो, तेव्हा मी शब्दांच्या किंवा ज्ञानाच्या अतिश्रेष्ठतेने आलो नाही... मी तुमच्याकडे अशक्तपणात, भीतीत आणि मोठ्या कंपनात आलो, यासाठी की तुमचा विश्वास मानवी ज्ञानावर नव्हे, तर देवाच्या सामर्थ्यावर आधारित असावा."

ग्रंथ उघडणे... आणि मानवी ज्ञानाचा अहंकार बाजूला ठेवून केवळ साध्या, नम्र प्रेमाचा स्वीकार करणे.

हाच तो 'उलगडणारा ग्रंथ' आणि हाच तो 'साधा, निष्पाप शब्द' आहे, जो आजच्या वाचनांतून आपल्यासमोर येतो. आणि आज या पवित्र शब्दांच्या प्रकाशात आपण आपल्या लाडक्या बेंजामिन व्हो—आपल्या बेनच्या—स्मृतीजवळ एकत्र आलो आहोत.

आज १३ ऑगस्ट २०२६.

१३ जून २०२६ रोजी आपला बेन प्रभूच्या स्वर्गीय घरी गेला, त्याला आज बरोबर दोन महिने पूर्ण होत आहेत.

साठ दिवस...

दोन महिन्यांचा हा काळ कसा गेला आहे, हे केवळ अलन, थाओ, रायन आणि तुमची जवळची माणसे जाणतात. जेव्हा एखादी मोठी दुर्घटना घडते, तेव्हा सुरुवातीला लोकांची ये-जा असते, सांत्वनाचे शेकडो शब्द कानावर पडतात, फोन वाजत राहतात. पण जेव्हा साठ दिवस उलटून जातात, जेव्हा बाहेरील जग पुन्हा आपल्या रोजच्या गडबडीत व्यस्त होते... तेव्हा घरात पसरलेली ती शांतता अधिक तीव्रतेने, अधिक जडपणाने जाणवू लागते.

सकाळी उठल्यावर बेनच्या खोलीत डोकावताना ती रिकामी खुर्ची पाहणे... जेवणाच्या टेबलावर त्याची रिकामी जागा पाहणे... किंवा रात्रीच्या शांततेत तो अचानक झालेला विरहाचा वार झेलणे... ही वेदना अत्यंत खरी आहे. ती खोल आहे. मी आज कोणतीही घाई न करता, तुमच्या या दुःखाच्या मध्यभागी तुमच्यासोबत उभा आहे. प्रभू येशू ख्रिस्त स्वतः तुमच्या या अश्रूंच्या जवळ उभा आहे. तो तुमच्या या रिकाम्या जागेत तुमच्यासोबत श्वास घेत आहे.

बेंजामिन व्हो याच्या आयुष्याकडे जेव्हा आपण पाहतो, तेव्हा संत पौलाच्या त्या वचनाची आठवण होते: "मी मानवी ज्ञानाच्या शब्दांनी आलो नाही..."

आपला बेन हा अत्यंत कुशाग्र बुद्धिमत्तेचा मुलगा होता. वयाच्या चौथ्या इयत्तेत असताना आठवीचे गणित सहज सोडवणारा, वयाच्या १४ व्या वर्षी एआय (AI), क्लाउड इन्फ्रास्ट्रक्चर आणि कॉम्प्युटर कोडिंगसारख्या कठीण विषयात लीलया वावरणारा बेन! तो त्याच्या वडिलांचा—अलन यांचा—हुबेहूब 'फोटोकॉपी' होता, बुद्धिमत्तेत आणि तर्कातही. पण बेनचे खरे सौंदर्य त्याच्या या तीक्ष्ण बुद्धीपेक्षाही त्याच्या त्या अत्यंत साध्या, नम्र आणि कोमल हृदयात होते.

मला बेनच्या आयुष्यातील एक अतिशय सुंदर, साधी गोष्ट आठवते. बेनला त्याच्या वडिलांकडून, अलन यांच्याकडून, गोष्टी ऐकायला खूप आवडायचे. एका बाजूला कॉम्प्युटरच्या कठीण कोडिंगमध्ये रमणारा हा मुलगा, जेव्हा संध्याकाळी किंवा रात्री आपल्या वडिलांच्या जवळ बसायचा, तेव्हा तो अगदी लहान मूल बनून आपल्या वडिलांचे शब्द ऐकायचा. त्याच्या चेहऱ्यावर ते गोड, निष्पाप हसू असायचे. त्याला मोठ्या, बडेजावपणाच्या शब्दांची गरज नव्हती. त्याला त्याच्या वडिलांच्या आवाजातील ते साधे, प्रेमाचे शब्द ऐकायला आवडायचे.

येशूने नाझरेथच्या सभास्थानात जेव्हा तो ग्रंथ उघडला, तेव्हा लोकांचे लक्ष त्याच्या मुखातून निघणाऱ्या 'अनुग्रहाच्या शब्दांकडे' लागले होते. बेनच्या आयुष्यातही हाच अनुग्रह होता. त्याने कधी स्वतःच्या बुद्धीचा अहंपणा केला नाही. तो नेहमी नम्र राहिला, हसरा राहिला, आई-वडिलांचा आदर करणारा राहिला. जेव्हा तो 'कॉन चिम एअरलाइन्स' (Con Chim Airlines) बद्दल बोलायचा, तेव्हा त्याच्या डोळ्यांत जी एक लहान मुलासारखी निरागस चमक यायची, ती त्याच्या शुद्ध अंतःकरणाची साक्ष होती.

पण अलन आणि थाओ... आज या साठ दिवसांच्या टप्प्यावर, रात्रीच्या शांततेत जेव्हा घर शांत असते, तेव्हा तुमच्या मनात एक अतिशय जड आणि छळणारा प्रश्न येत असेल: 'का? आमच्यासोबतच असे का झाले? आम्ही काही कमी पडलो का? आम्ही काही आधी ओळखायला हवे होते का? आम्ही आणखी काही करू शकलो असतो का?'

अनेकदा पालकांचे हृदय विनाकारण स्वतःवरच एक सुप्त अपराधभावना लादून घेते. रात्रीच्या अंधारात तो प्रश्न एखाद्या दिव्याच्या सावलीसारखा तुमच्या पाठीशी उभा राहतो.

माझ्या प्रिय अलन आणि थाओ, आज प्रभूच्या या पवित्र शब्दांद्वारे मी तुमच्या हृदयावरील हा जड दगड पूर्णपणे काढून फेकून देऊ इच्छितो.

जेव्हा शिष्यांनी येशूला विचारले होते की, "या माणसाच्या जन्मांध असण्याला कोण कारणीभूत आहे, हा स्वतः की याचे आई-वडील?" तेव्हा येशूने अतिशय स्पष्ट शब्दांत सांगितले होते: "याने किंवा याच्या आई-वडिलांनी पाप केले नाही" (योहान ९:३).

अलन आणि थाओ, बेनचे आजारपण ही देवाने दिलेली शिक्षा कधीच नव्हती. ते तुमच्या नियंत्रणात नव्हते, आणि तुम्ही त्यात कुठेही कमी पडला नाहीत. या जगात काही दुःखे, काही वादळे अशी येतात, ज्यावर कोणत्याही मानवी काळजीची, औषधांची किंवा सावधगिरीची मर्यादा चालत नाही. तुम्ही जगातील सर्वोत्तम आई-वडील आहात. तुम्ही बेनला जे प्रेम दिले, जी माया दिली, ती कोणत्याही उपचारांपेक्षा श्रेष्ठ होती. तुम्ही त्याला लूर्ड्सच्या पवित्र गुहेपासून ते रोमच्या कोलिझियमपर्यंत, आणि बीजिंगपासून टोकियोपर्यंत संपूर्ण जगाची सफर घडवून आणली. तुम्ही त्याला विमानाच्या धावपट्टीवर तासन्तास उभे राहून विमाने पाहण्याचा तो आनंद दिला. तुम्ही त्याच्या पाठीशी उभे राहिलात. तुमच्या प्रेमात कोणतीही कमतरता नव्हती. आज स्वतःला त्या सुप्त अपराधीपणाच्या भावनेतून पूर्णपणे मुक्त करा. बेन तुमच्यावर अथांग प्रेम करत होता, आणि आजही स्वर्गातून तो तुमच्याकडे पाहून तेच गोड हसू हसत आहे.

आजच्या शुभवर्तमानात एक अतिशय गूढ आणि शक्तिशाली वाक्य आहे.

जेव्हा नाझरेथच्या लोकांनी येशूचा नकार केला, जेव्हा ते क्रोधाने भरले आणि त्याला टेकडीच्या कड्यावरून फेकून देण्यासाठी नेले... तेव्हा शास्त्र काय सांगते? "परंतु तो त्यांच्या मध्यान्नातून निघून गेला."

येशू त्या गर्दीत अडकला नाही. तो त्यांच्या मध्यातून शांतपणे निघून गेला.

आपल्या आयुष्यातील दुःखाच्या आणि गोंधळाच्या कड्यावर जेव्हा आपण उभे असतो, जेव्हा आपल्याला वाटते की आता सर्व काही संपले आहे, तेव्हा प्रभू येशू आपल्या दुःखाच्या आणि अश्रूंच्या मध्यातून शांतपणे चालत येतो. तो आपल्याला सोडून जात नाही, तर तो त्या अंधारातून आपल्याला पैलतीरी नेण्यासाठी वाट काढतो.

बेंजामिन व्हो याने त्याच्या १५ वर्षांच्या प्रवासात आपल्या आयुष्याचा ग्रंथ अत्यंत सुंदरपणे उघडला. त्याचा तो ग्रंथ मानवी दृष्टीने लहान वाटत असला, तरी देवाच्या दृष्टीने तो परिपूर्ण होता. तो आता संत कार्लो अकुतीससोबत स्वर्गाच्या त्या भव्य मेजवानीत बसला आहे. ज्या संत कार्लोने कॉम्प्युटरच्या माध्यमातून देवाचे प्रेम पसरवले, त्याच संत कार्लोच्या कुशीत आज आपला बेन विसावला आहे. ज्या मुलाला विमानांचे वेड होते, जो 'कॉन चिम' म्हणजे पक्ष्यांसारखे मुक्त उडण्याचे स्वप्न पाहायचा, तो आज देवाच्या अनंत, अमर्याद आकाशात मुक्तपणे विहार करत आहे. तिथे त्याला कोणतीही वेदना नाही, कोणताही आजार नाही.

आणि बेनचे ते प्रेम या जगात संपलेले नाही. व्हिएतनाममधील कॅ माउ (Cà Mau) येथे त्याच्या नावाने जी पाण्याची विहीर खणली गेली आहे—'जॉन् द बॅप्टिस्टची विहीर'—त्या विहिरीतून आज तहानलेल्यांना जे स्वच्छ, जीवनदायी पाणी मिळत आहे, ती बेनच्या जिवंत प्रेमाची साक्ष आहे. त्याचा ग्रंथ इथे बंद झालेला नाही, तर त्याची पाने प्रेमाच्या रूपाने आजही उलगडत आहेत.

रायन, माझ्या प्रिय बाळा... तुझा मोठा भाऊ बेन हा तुझा सर्वात मोठा चाहता होता. तो जरी आज डोळ्यांना दिसत नसला, तरी तो तुझ्या अगदी जवळ आहे. त्याने तुझ्यासोबत व्यतीत केलेले ते क्षण, ते हसणे, ती खेळलेली खेळणी... ही त्याची आठवण तुला धैर्याने पुढे जाण्यासाठी बळ देईल. तुला तुझ्या आई-वडिलांसाठी आनंदाने जगायचे आहे. तुझा दादा स्वर्गातून नेहमी तुझ्यावर लक्ष ठेवून आहे.

माझ्या प्रिय ख्रिस्ती बंधू आणि भगिनींनो, आज जेव्हा आपण या प्रार्थनेतून बाहेर पडू, तेव्हा आपल्यासोबत काय घेऊन जायचे?

आज नाझरेथच्या त्या सभास्थानातील उघडलेल्या ग्रंथाची आठवण ठेवा. संत पौलासारखे, क्लिष्ट आणि कठीण शब्दांच्या मागे न धावता, साध्या प्रेमाची वाट धरा.

आज रात्री, जेव्हा तुम्ही घरी जाल, तेव्हा एकमेकांशी प्रेमाने बोला. अलन आणि थाओ, रायनला जवळ घ्या. एकत्र बसा, आणि बेनला जशा गोष्टी ऐकायला आवडायच्या, तशा प्रेमाच्या गोष्टी एकमेकांना सांगा. एकमेकांचे हात घट्ट धरा.

कारण बेन तुमच्यापासून दूर गेलेला नाही. येशू जसा नाझरेथकरांच्या मध्यातून शांतपणे निघून गेला, तसेच बेनने देवाच्या त्या अधिक प्रकाशमान, अधिक सुंदर खोलीत प्रवेश केला आहे. तो तिथे दारापाशी उभा आहे... आपल्या चेहऱ्यावरचे ते सुंदर, गोड हसू घेऊन... आणि तो स्वर्गाच्या अनंत आकाशातून आपल्यावर प्रेमाचा वर्षाव करत आहे.

प्रभू येशू ख्रिस्ताची शांती आणि माता मरीयेचे सांत्वन तुम्हा सर्वांसोबत सदैव राहो.

आमेन.